به گزارش برگزیده عضو هیات علمی دانشگاه امام صادق به روزنامه فرهیختگان میگوید: «با قبول اینکه ما باید دنبال اصلاحات اقتصادی باشیم؛ اما باید توجه داشت برخی اصلاحات اقتصادی، دارای آثار تورمی است و دولت باید نگران تبعات تورمی این اصلاحات باشد و همچنین اگر بخواهد این تبعات تورمی را جبران کند، اولین سؤالی که مطرح میشود این است که در این شرایط آیا منابعی برای جبران این آثار تورمی و از دست رفتن قدرت خرید خانوار وجود دارد یا خیر.
او می گوید:در شرایط فعلی فکر نمیکنم دولت توانایی جبران کردن اثرات معیشتی این اقدامات را داشته باشد. درحالحاضر که موضوع کالابرگ در جریان بوده، میدانیم اولاً تورمی که ایجاد شده، با این یکمیلیون تومان جبران نمیشود. ثانیاً این یکمیلیون تومانی که دولت در قالب کالابرگ به مردم داده، نمیدانیم از چه محلی تأمین شده است. لذا دولت اگر منبع تأمین این یارانه را مشخص نکند، احتمالاً در آینده این یارانه نیز پولی خواهد شد، یعنی دولت مجبور میشود از منابع بانک مرکزی و نظام بانکی یا به عبارت بهتر از طریق خلق پول تأمین کند. اما در کنار این موضوعات، تا آن مسائل ساختاری اقتصاد ما حل نشده که رأس آنها مسئله تحریم است، نمیگویم این نوع سیاستها بد است؛ اما نباید انتظار معجزه داشت. این امر میتواند یک مقدار وضعیت ما را بهتر کند، به این معنی که از شدت وخامت اوضاع بکاهد.
مسئله تحریم بسیار جدی است. تحریمها ساختارهای داخلی اقتصاد ما را بههم ریخته است. توجه داشته باشید بهخاطر دور زدن تحریمها ما به یکسری نهادهای غیررسمی همچون شرکتهای تراستی و امثال آن متوسل شدهایم که بعضاً آنها سوءاستفادههای کلان میکنند و ما نمیتوانیم با آنها مقابله کنیم. در بلندمدت نباید تحریمها کش پیدا کند، چون بر همه فرایندهای اقتصاد ما اثر منفی میگذارد و بعضاً نتایج اصلاحات را تغییر میدهد. حرف من این نیست که مسئله تحریمها باید همین الان حل شود، بلکه ما باید یک چشمانداز میانمدت (یکسال تا یکسال و نیم آینده) برای پایان دادن به موضوع تحریم داشته باشیم.»
۱۷۳۰۲
