تقریباً کارشناس دلسوزی در این مملکت نیست که با نرخ ارز یکسان یا تکنرخیشدن قیمت ارز مخالفت داشته باشد. اما آنها که از این خوان نعمت گسترده و بیزحمت، لقمههای درشت برمیدارند و اتفاقاً هم قدرت سیاسی دارند هم قدرت اقتصادی و هم از قدرت اقناع یا تطمیع رسانهای و دانشگاهی و آکادمیک برخوردارند، با گروگانگرفتن اقتصاد و تجارت و تولید کشور به نفع زیادهطلبی نامشروع و سیریناپذیر خود، تمامقد دهههاست که اجازه این کار را نمیدهند و البته از جمله خود دولت هم از وجود چنین پدیدهای چندان ناراضی نمینماید؛ زیرا هرگاه اراده کند برای فرونشاندن صدای اعتراض و گلایه جماعت از گرانی فلان یا بهمان کالا، به بهای به خاک سیاه نشاندن تولیدکننده داخلی از این امکان و فرصت برای (به اصطلاح خود) تنظیم بازار و شکستن نرخ استفاده کرده و با هزینه تقریباً نصف، دست به واردات میزند تا به زعم خود تورم را کنترل کند!
مثلاً وقتی میخواهد از گندمکاران داخلی گندم بخرد، نرخ گندم وارداتی را بر اساس دلار رانتی محاسبه کرده و بر اساس آن به حساب تولیدکنندگان داخلی میرسد و تازه منت هم بر سر آنان میگذارد که ده درصد گرانتر از قیمت جهانی گندم از داخل میخریم تا به تولیدکننده داخلی کمک کرده باشیم!
تا این سیستم شلمشوربای عجیب و غریب و این دیوانسالاری از آن عجیبتر برقرار است، نه تولید واقعی و ارزشآفرین با کارایی و کارآمدی و ثروتآفرینی درستودرمان شکل میگیرد و نه تجارت بدون رانت و رقابتی و بالیاقت و درست و حسابی و مبتنی بر توسعه و رشد…
تا حال هرچه به دوستان قسم دادهایم و ناله و انابه کردهایم این ره که تو میروی بدتر از ترکستان، که به قبرستان است؛ به جایی نرسیدهایم. حال میگوییم شما را به حضرت عباس(ع) قسم که میدانیم بابالحوائج است، به حرکت در این راه سراسر مصیبت و خسران پایان دهید و این بساط را یکبار برای همیشه جمع کنید که نه به درد دنیای شما میخورد و نه به کار آخرتتان میآید!
