به گزارش خبرگزاری برگزیده، روزنامه گاردین با استناد به آمار پلیس حملونقل انگلیس نوشت که تعداد جرایم مربوط به نفرت نژادی ثبتشده در شبکه ریلی و ایستگاهها در سراسر انگلیس، ولز و اسکاتلند از ۲ هزار و ۸۲۷ مورد در سال ۲۰۲۰ – ۲۰۱۹ به سه هزار و ۲۵۸ پرونده در سال ۲۰۲۵ – ۲۰۲۴ افزایش یافته است. جرایم ناشی از نفرت مذهبی نیز در همین بازه زمانی از ۳۴۳ مورد به ۴۱۹ مورد در سال ۲۰۲۴ – ۲۰۲۳ رسیده، هرچند در سال بعد اندکی کاهش یافته و به ۳۷۲ پرونده محدود شده است.
این رسانه انگلیسی با استناد به اظهارات فعالان ضدنژادپرستی مینویسد که این ارقام تنها «نوک کوه یخ» است و بسیاری از قربانیان به دلیل ترس، تردید نسبت به جدی گرفته شدن شکایت یا بیاعتمادی به روند رسیدگی، از گزارش کردن تجربه خود خودداری میکنند. فعالان میگویند نتیجه این وضعیت، تغییر تدریجی رفتار شهروندان و محدود شدن استفاده از حملونقل عمومی به ساعات و مسیرهایی است که احساس میکنند کمتر در معرض توهین و حمله قرار میگیرند.
گاردین با اشاره به تجربه یک شهروند جوان سیاهپوست در مسیر خروج از مرکز شهر گلاسگو مینویسد که او هنگام سفر با قطار، ناگهان هدف الفاظ آشکارا نژادپرستانه یک زن سالمند قرار گرفت. به نوشته این روزنامه انگلیسی، این مسافر جوان که بخشی از روزمره خود را در تیکتاک ثبت میکند، زمانی تصمیم به ضبط ویدئو گرفت که زن مهاجم اسپری ضدعفونیکننده را به سمت او گرفت و در فضای بسته واگن پاشید؛ اقدامی که او را ناگزیر کرد برای حفظ امنیت خود صحنه را ثبت کند.
بر اساس این گزارش، زن مهاجم در ادامه با تکرار عبارتهایی از قبیل «برگرد به کشور خودت» به توهین ادامه داد و در نهایت پس از جابهجایی صندلی، همچنان به آزار لفظی ادامه داد تا سرانجام چند مسافر دیگر مداخله کردند و در کنار قربانی ایستادند. گاردین مینویسد که چنین نمونههایی نشان میدهد که دخالت مسالمتآمیز شاهدان و ایستادن در کنار فرد هدف قرار گرفته، میتواند احساس تنهایی و ناامنی قربانی را کاهش دهد، بهویژه در فضاهای بستهای مانند واگن قطار یا طبقه دوم اتوبوس که امکان انزوا و محاصره بیشتر است.
این روزنامه در تحلیل خود تأکید میکند که حملونقل عمومی در انگلیس به دلیل ویژگیهای خاص خود، به صحنهای برای بروز نفرتورزی تبدیل شده است. هیجان ناشی از مصرف الکل، امکان محاصره هدف در واگن یا گوشهای از اتوبوس و سپس خروج سریع مهاجم در ایستگاه بعدی، ترکیبی ایجاد میکند که در آن متعرض احساس مصونیت بیشتری از پیگرد دارد و قربانی نیز بیش از پیش خود را بیپناه میبیند.
«آکیلا احمد» مدیر انجمن مسلمانان بریتانیا به گاردین گفته است که دادههای پلیس با روایتهایی که این نهاد از سراسر کشور دریافت میکند همخوان است و برای جامعه مسلمانان به ویژه زنان محجبه و نوجوانان، طبقه بالای اتوبوس یا واگن خلوت قطار میتواند به معنای مواجهه با رفتار تهدیدآمیز، توهینآمیز یا حتی حمله فیزیکی فقط به دلیل اعتقاد مذهبی آنها باشد. او حملات ثبتشده در ناوگان حملونقل عمومی را از پیچیدهترین و آزاردهندهترین پروندهها توصیف کرده و میگوید که بسیاری از مسلمانان ناچار هستند هر حرکت و حالت چهره خود را از ترس اینکه بد تعبیر، ضبط و علیه آنها استفاده شود، چندبار در ذهن مرور کنند.
به گفته او، یکی از نگرانکنندهترین ابعاد ماجرا، هدف قرار گرفتن کودکان در مسیر رفتوآمد به مدرسه است؛ آنهم در شرایطی که نبود پوشش کافی دوربینهای مداربسته در داخل اتوبوسها و بسیاری از ایستگاهها سبب میشود عاملان این رفتارها به راحتی از پاسخگویی بگریزند.
«کارول یانگ» معاون مدیر ائتلاف برابری نژادی و حقوق در اسکاتلند نیز در گفت وگو با گاردین تاکید کرد که جرایم نژادی همچنان کمتر از واقعیتهای روی زمین گزارش میشوند. او گفت که روایات دریافتی از جوامع محلی نشان میدهد که استفاده از حملونقل عمومی برای همه به طور برابر امن احساس نمیشود و برخی بهطور آگاهانه مسیرها و زمانهای رفتوآمد خود را تغییر میدهند تا احتمال مواجهه با توهین و تهدید را کاهش دهند.
گاردین با اشاره به گزارش پیشین وزارت کشور انگلیس درباره افزایش جرایم ناشی از نفرت نژادی و مذهبی هشدار داد که آمارها در حوزه حملونقل عمومی نشان میدهد بخشی از پیامدهای این روند، در سطح خدمات عمومی پایه و تردد روزمره شهروندان بروز کرده که قرار است همه شهروندان فارغ از رنگ پوست، مذهب یا پیشینه مهاجرتی احساس امنیت برابر داشته باشند.
فعالان ضدنژادپرستی و برخی کارشناسان حقوق بشری میگویند وقتی ترس از توهین و حمله در سادهترین شکل رفتوآمد عمومی جا خوش کند، ادعاها درباره پرچمداری حقوق بشر نه تنها متقاعدکننده نیست بلکه خود به نماد شکاف عمیق میان شعار و واقعیت تبدیل میشود.
۲۱۹
