به گزارش برگزیده، لورنس نورمن، خبرنگار والاستریت ژورنال مذاکرات مسقط را در شبکه ایکس اینگونه تحلیل کرده است:
آیا ایالات متحده موفق خواهد شد راه را برای مذاکراتی جدی بر سر حمایتهای نیابتی ایران و برنامه موشکهای بالستیک باز کند، یا اینکه تنها اشارهای گذرا به آنها خواهد شد یا اصلاً صحبتی نمیشود؟ بیانیههای رسمی دولتها را فراموش کنید؛ فقط آنچه «داخل اتاق مذاکره» میگذرد اهمیت دارد.
آیا ایران با پیشنهادی جدی، حداقل در حوزه هستهای، وارد اتاق میشود تا نشان دهد برای مذاکراتی سریع آماده است و نه یک روند فرسایشی و کُند؟ و آیا ایالات متحده اصلاً برنامهای برای کاهش تحریمها دارد؟
بقیه چیزها فقط حرف مفت است.
نکته دیگری که به موضوع دوم برمیگردد: اگر ایران پیشنهادی به همراه ندارد، آیا بازیگران منطقهای مجموعهای از ایدهها را روی میز گذاشتهاند که هر دو طرف بتوانند روی آن کار کنند؟ پیشنهادی که خبرنگار الجزیره مطرح کرده، به نظر میرسد برای آمریکا پذیرشاش سخت باشد؛ اما به عنوان یک نقطه شروع؟ شاید.
حدس من این است که استراتژی ایران این خواهد بود که انعطافپذیری کافی در برنامه هستهای نشان دهد (بدون وارد شدن به جزئیات) تا آمریکا را در فرآیندی گرفتار کند که در آن درباره موشکها و نیروهای نیابتی بحث نشود. هدف: دور کردن سایه اقدام نظامی. کلید زدن فرآیندی که معادل «زمان خریدن» است.
گمان میکنم استراتژی ایالات متحده این خواهد بود که ایران را متقاعد کند که دونالد ترامپ قائل به جداسازی موضوعات (تفکیک پروندهها) نیست؛ اینکه ترامپ درباره یک «بسته کامل» تصمیم خواهد گرفت، شامل اقدام بزرگ هستهای از سوی ایران و سایر مسائل. چه کسی پیروز میشود؟ نمیدانم.
تنگنای کاخ سفید اینجاست: آنها میخواهند از یک درگیری بزرگ و هرگونه جنگ منطقهای اجتناب کنند. اما بیش از یک ماه پیش، دونالد ترامپ گفت که آمریکا در واکنش به اعتراضات، در حالت «دست روی ماشه» قرار دارد. سپس ناوگان زیبای خود را به راه انداخت و تهدیدهایی را علیه ایران و رهبر این کشور مطرح کرد.
اگر ایرانیها موفق شوند بر فرآیند تنشزدایی «فقط هستهای» پافشاری کنند، یعنی ایران بلوف او را خوانده است. در آن صورت اتفاق خاصی نیفتاده و او خط قرمز خود را پیگیری نکرده است. نتیجه اینکه ایران دیگر تهدیدهای او را جدی نخواهد گرفت. من متقاعد نشدهام که ترامپ به سادگی از کنار این موضوع بگذرد. و این همان تنگنای ایران است.
۳۱۵
