به گزارش برگزیده، مسیح مهاجری در روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: این اولین دیدار با آخرین نخستوزیر ایران بعد از محصور شدنش به دنبال وقایع سال ۱۳۸۸ بود. پزشکان، مسئولان حفاظت و در سالهای اخیر فرزندان و بستگان نزدیک با ایشان دیدار داشتند ولی دیدار دوستان میسر نبود. مدتها بود که ما سه نفر به عنوان دوستان نزدیک مهندس موسوی درصدد دیدار با ایشان بودیم ولی میسر نمیشد. فراهم شدن امکان این دیدار به نظر میرسد از نتایج تحولات یکماه اخیر است.
بدون آنکه درصدد قضاوت باشم و بخواهم قاصر و مقصر و بیتقصیر معرفی کنم، لازم میدانم این اعتقاد قلبی خود را بگویم که بسیار حیف بود کشور سالها از خدمات انسانهای صاحب فکر، صاحبنظر و خدومی مانند میرحسین موسوی و مهدی کروبی محروم بماند. آنها میتوانستند این بخش پربازده عمر خود را که در حصر سپری شد برای اعتلای کشور بکار بگیرند و با استفاده از اندوختههای خود به مردم خدمت کنند. اکنون نیز کشور به این سرمایههای فکری که گنجینههائی از تجربیات ارزشمند هستند نیاز دارد و در شرایط خاص و استثنائی کنونی، بهره بردن از اندوختههای آنان برای حل مشکلات کشور یک ضرورت است.
دیدار ما، صرفاً دوستانه بود، ادامه جلسات هفتگی که در دوران تصدی وزارت خارجه و نخستوزیری آقای موسوی با او داشتیم و در آن جلسات مرحومان دکتر جواد اژهای و ابوالقاسم سرحدیزاده نیز در جمع ما بودند و مهندس موسوی یاد آن دو عزیز را هم گرامی داشت. ما هیچ پیامی از هیچکس و هیچ جا برای او نداشتیم و غیر از احوالپرسی و سخنان دوستانه و یادکرد گذشته مطلبی نگفتیم جز اینکه مایل هستیم جامعه از وجود او بهرهمند باشد. او هم صحبتهای دوستانه و یادآوری صداقتها و صمیمیتهای گذشته را بر مباحث سیاسی ترجیح داد و اصرار داشت به ما بگوید «از شما چیزی نمیخواهیم، از دولت و حکومت چیزی نمیخواهیم، از هیچکس هیچ خواستهای نداریم و تنها آرزویمان اینست که سیاستها طوری باشند که کشور به طرف ثبات و رشد و آرامش به پیش برود و سعادت مادی و معنوی مردم تأمین شود تا طمع تجاوز به ایران به ذهن دشمنان نرسد». آرزوی ناممکنی نیست، او در دوران نخستوزیری که همزمان با دفاع مقدس ۸ ساله بود توانست همین کار را انجام بدهد.
