به گزارش برگزیده روزنامه هم میهن نوشت: ریشه این کشمکشهای موجود میان دولت و مردم با این مجلس و کلاً مجالس اصولگرا در چیست؟
واقعیت این است که آنان میخواهند دوباره مملکت را وارد یک سیاهچاله روابط بینالمللی کنند؛ همان کاری که مجلس تندروها در سال ۹۹ انجام داد و اجازه نداد دولت روحانی برجام را در زمان جو بایدن احیا کند. در نتیجه کار رسید به امروز که تاسیسات هستهای ایران بمباران شده است بدون اینکه دستاورد مهمی داشته باشیم و ایران را وارد بنبست سیاسی کردند. اکنون هم میخواهند این تجربه تلخ را بدتر از گذشته تکرار کنند.
روشن است که اینها نمیتوانند خواستههای مردم را نمایندگی کنند. اگر دولت نیز با آنان همسو باشد مشکل زیادی پیش نمیآید با یکدیگر سازگار هستند و مسیر مشترک خود را میروند. ولی مواردی پیش میآید که ماجرا متفاوت میشود. به این معنا که به علل گوناگون مجبور میشوند فیلتر نظارت استصوابی را در انتخابات ریاستجمهوری تا حدی بگشایند در نتیجه خروجی آن بهکلی متفاوت با ماهیت مجلس میشود ولی مجلس چون نماینده اقلیت محض است در قانونگذاری و تأیید وزرا سیاستی مغایر با دولت و مردم در پیش میگیرد در نتیجه به جای همافزایی قوا تقابل بهوجود میآید.
مجلس برای خود اختیاراتی قائل است که آن را بدون توجه به دولت و مردم تبدیل به قانون میکند. دولت هم چون متعهد به رأیدهندگان مردم است نمیتواند آن را اجرا کند در نتیجه شکاف بزرگی پدید میآید که دود آن به چشم مردم میرود و متاسفانه خواهد رفت. مشکل مهم و دیگر نمایندگان این است که ابزاری اصلی آنان قانونگذاری است. لذا برای همه چیز میخواهند قانونبگذارند، نه از طریق لایحه دولت، بلکه با تصویب طرح قانونی که با امضای چند نماینده ۳ درصدی پیشنهاد میشود، این کار را انجام میدهند. در حالی که در اغلب موضوعات کشور بهویژه روابط خارجی فاقد اطلاعات و توان کارشناسی هستند و منطقاً نباید دخالت کنند و دست دولت را در پوست گردو بگذارند.
نتیجه این کار آنان همین دعوای اخیر میشود که دولت سیاست خودش را انجام میدهد. اصولاً هنگامی که نمایندگان ۳ درصدی به خود حق میدهند که با طرح قانونی و بدون نظر مستدل، قانونگذاری کنند دیگران هم مجبور میشوند که آن را دور بزنند. اینکه مجلس حق قانونگذاری دارد متفاوت از این است که در هر زمینهای و بدون نظر دولت میتواند قانون بنویسد.
در واقع اگر شعام و دولت با حضور سران قوا به این نتیجه برسند که از NPT خا ج شوند آن را عملی میکنند و در صورت ضرورت لایحهاش را هم به مجلس میدهند و اگر به چنین نتیجهای نرسند مجلس، بهویژه این مجلس در جایگاهی نیست که آنان را از این سیاست منع کند.
۱۷۳۰۲
