به گزارش برگزیده روزنامه جوان نوشت: تا توانست سر سفره سید مرتضی آوینی نشست و از نمد همین سفره برای خود کلاه دوخت، اما کلاهی که ظاهراً برای او آنقدر گشاد بود تا عاقبت جلوی چشمانش را بگیرد و او را از شیشلولبندی برای کمونیسم! به ایستگاه طنز لیبرالیسم بکشاند.
او حالا همان سیگار برگ استالینیاش را در کافه نقدش بر لب میگذارد و جلوی دوربینی که چند بچه ژیگول دلبسته ینگه دنیا برای او تنظیم کردهاند، مینشیند و از ارزشهای امریکایی سخن میگوید!
وقتی زیاد از حد از اخراجیهای مسعود دهنمکی دفاع میکرد و در دو قطبی ایجاد شده با فیلم جدایی نادر از سیمین اصغر فرهادی مینواخت، میشد فهمید که دوز جوگیرشدگی در شخصیت او بالاست. هوش ماتریالیستی آن روزها به او گوشزد میکرد فعلاً خوب است در اردوگاه انقلاب اسلامی طرفدار دوآتشه مسعود دهنمکی باشد و نان یک دو قطبی سینمایی بیمورد را بخورد، اما دست روزگار ۲۰ سال بعد او را در جایی مستقر کرد که ژست انقلابی بودن از نوع رنگینکمانی آن هم تحتتأثیر غائله وارداتی زن، زندگی، آزادی از او چهرهای کاریکاتوری بسازد.
باید پرسید آقای چریک! حرف تازه چه داری؟ این کبادهکشیها را دیگر حتی خود امریکاییها هم مفت نمیخرند. تحفه جدیدی رو کن. آخر انقلاب اسلامی چه گناهی کرده که اپوزیسیونش باید امثال تو و حمید فرخنژاد و علی کریمی باشند. حالا دیگر سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی اسفبار، دردناک و ضد انسانی شدهاست؟ تو کدام سیاست را میپسندی رفیق تازه غربیشده ما.
۲۱۳۰۲
