به گزارش خبرگزاری برگزیده، اندرسون نخست دیکاپریو را برای نقش «ادی آدامز» در نظر داشت؛ نوجوانی ترکتحصیلکرده که با نام «درک دیگلر» به یکی از ستارههای محبوب صنعت پورن بدل میشود. اما دیکاپریو آن زمان مشغول فیلمبرداری «تایتانیک بود»؛ پروژهای که او را به ستارهای جهانی تبدیل کرد.
دیکاپریو در این گفتوگو گفت: «حتی با اینکه تو روبهرویم نشستهای، میگویم: بزرگترین حسرت من بازی نکردن در «شبهای عیاشی» است. این فیلم اثری عمیق برای نسل من بود. نمیتوانم کسی جز مارک [والبرگ] را در آن نقش تصور کنم. وقتی بالاخره آن را دیدم، به نظرم یک شاهکار آمد. جالب است که تو همین سؤال درباره حسرتها را میپرسی، اما حقیقت دارد.»
پس از دیدن بازی دیکاپریو در فیلم «خاطرات بسکتبال» (۱۹۹۵)، اندرسون او را برای «شبهای عیاشی» برگزیده بود. بااینحال، وقتی دیکاپریو نقش را نپذیرفت، پیشنهاد کرد همبازیاش در همان فیلم، مارک والبرگ، انتخاب شود. ادامه ماجرا هم به تاریخ سینما پیوست.
همکاری پس از سه دهه
حالا پس از گذشت سه دهه، دیکاپریو و اندرسون نخستین همکاری خود را در «یک نبرد پس از دیگری» تجربه کردهاند؛ فیلمی که سپتامبر امسال اکران میشود. دیکاپریو در این اثر نقش «باب فرگوسن»، یک انقلابی شکستخورده را بازی میکند که برای نجات دختر نوجوانش «ویلا» (با بازی چیس اینفینیتی) تلاش میکند.
اندرسون در بخشی از مصاحبه از دیکاپریو پرسید: «چرا اینقدر طول کشید تا با هم کار کنیم؟»
دیکاپریو پاسخ داد: «میدانم «یک نبرد پس از دیگری» سالها روی میزت بود. این داستان شخصی برای تو بود و با شرایط امروز جهان هم ارتباط داشت. اما دلیل اصلی من ساده بود: بیست سال است که میخواهم با تو کار کنم. ایده یک انقلابی شکستخورده که میخواهد گذشتهاش را پاک کند و در کنار دخترش زندگی عادی بسازد، برایم جذاب بود.»
بازبینی فیلمهای قدیمی
در ادامه، اندرسون پرسید آیا دیکاپریو فیلمهای قدیمیاش را دوباره تماشا میکند. این بازیگر برنده اسکار گفت: «به ندرت فیلمهایم را دوباره میبینم، اما اگر راستش را بخواهم، یک فیلم را بیشتر از بقیه دیدهام: «هوانورد». دلیلش این است که تجربهای بسیار خاص برایم بود.»
«هوانورد» دومین همکاری دیکاپریو با مارتین اسکورسیزی بود که در آن نقش «هاوارد هیوز»، سرمایهدار مشهور، را بازی کرد و نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد.
دیکاپریو درباره این پروژه توضیح داد: «بعد از کار با مارتین در «دارودستههای نیویورکی» ده سال کتابی درباره هاوارد هیوز را با خودم اینطرف و آنطرف میبردم. نزدیک بود فیلم را با مایکل مان بسازم، اما تداخل پیش آمد و پروژه را پیش مارتین بردم. آن زمان سیساله بودم و برای نخستین بار احساس کردم بهعنوان بازیگر، واقعاً بخشی از روند تولید هستم، نه صرفاً کسی که برای یک نقش استخدام شده است. این تجربه حس مسئولیت تازهای به من داد و همیشه به آن فیلم افتخار کردهام. «هوانورد» بخش مهمی از بلوغ حرفهای من و ورودم به نقش یک همکار واقعی در صنعت سینما بود.»
ترجمه: زینب کاظمخواه
منبع: ورایتی
۵۹۵۹
