به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از ایبنا، هاروکی موراکامی در گفت و گو با نیویورک تایمز میگوید وقتی برای نوشتن پشت میز مینشیند، هیچ تصوری از آنچه قرار است اتفاق بیفتد ندارد. این اعتراف شاید برای نویسندهای با بیش از ۴۰ کتاب منتشرشده و میلیونها خواننده در سراسر جهان شگفتآور به نظر برسد، اما خود او تاکید میکند که فرایند خلاقهاش همچنان برایش رازآلود است.
این نویسنده ۷۷ ساله در مصاحبهای که ماه دسامبر در نیویورک انجام شد گفت: «من هیچ برنامهای ندارم. فقط مینویسم و در حین نوشتن، چیزهای عجیبی بهصورت طبیعی و خودکار اتفاق میافتد.»
موراکامی که بهندرت در محافل عمومی حاضر میشود، ماه گذشته دو حضور کمسابقه در آمریکا داشت؛ از جمله شرکت در مراسمی که در آن جایزه یک عمر دستاورد ادبی از سوی مرکز داستاننویسی نیویورک به او اهدا شد. او در این مراسم از همسرش که بیش از ۵۰ سال همراه اوست به عنوان نخستین خواننده و سختگیرترین ویراستارش یاد کرد.
این رماننویس سرشناس، که زمانی در ژاپن به دلیل تاثیرپذیری از ادبیات غرب مورد انتقاد قرار میگرفت، امروز یکی از تاثیرگذارترین چهرههای ادبی معاصر جهان به شمار میرود. آثارش در آمریکا بیش از شش میلیون نسخه فروش داشته و هر کتاب تازهاش با شور و هیجان فراوان از سوی طرفداران استقبال میشود.
موراکامی بهتازگی نگارش رمان جدیدی را به پایان رسانده است؛ اثری که قرار است تابستان امسال در ژاپن منتشر شود و هماکنون در حال ترجمه به انگلیسی است. او این رمان را پس از بهبودی از یک بیماری جدی نوشت؛ بیماریای که باعث شد یک ماه در بیمارستان بستری شود و حدود ۱۸ کیلوگرم وزن کم کند.
به گفته او، تجربه بیماری برایش تکاندهنده بوده است: «وقتی خیلی مریض بودم، هیچ میلی به نوشتن نداشتم. اما بعد از بهبودی فهمیدم میل به نوشتن هنوز در من زنده است. نوعی رستاخیز بود.»
موراکامی فاش کرده که رمان تازهاش حال و هوایی خوشبینانهتر از آثار پیشین دارد و برای نخستین بار عمدتاً از دیدگاه یک شخصیت زن روایت میشود. او گفت: «وقتی مینوشتم، تبدیل به او شدم.»
قهرمان داستان زنی جوان به نام «کاهو» است؛ تصویرگر کتابهای کودک که به ظاهر دختری معمولی است، اما وقایع عجیب و غریبی پیرامونش رخ میدهد. موراکامی درباره جزئیات بیشتر داستان تنها لبخند زد و گفت: «این یک راز است.»
این نویسنده نامدار همچنان با همان نظم همیشگی زندگی میکند: صبح زود بیدار میشود، مینویسد، کارهای خانه انجام میدهد و هر روز میدود. او که سالها صاحب یک کافه جَز در توکیو بوده، تاثیر موسیقی را بر شیوه روایتش پررنگتر از ادبیات میداند.
موراکامی در پایان گفت: «نمیدانم چند رمان دیگر میتوانم بنویسم. اما احساس میکنم هنوز جا برای کشف کردن هست. نوشتن داستان مثل کاوش در درون خودم است و این لذت، حتی با بالا رفتن سن هم از بین نمیرود.»
۲۴۲۲۴۳
