به گزارش برگزیده، سایت عصرایران نوشت: دلیل این بیاعتمادی روشن است. مردم در زندگی روزمرهشان با تورم، بیکاری، فساد و تبعیض مواجهاند، اما در قاب تلویزیون، گویی جامعهای موازی به تصویر کشیده میشود؛ جامعهای پُرنشاط، بدون چالش، با اولویتهایی بیگانه با واقعیتهای مردم. این شکاف میان واقعیت زیسته مردم و روایت رسمی رسانه، شکافی عمیق و پُرهزینه است. مردمی که خروجیهای سیاستگذاریها را با تمام وجود حس میکنند، حالا دیگر رسانهای ندارند که علت آن را نیز شفاف برایشان روایت کند.
ما با رسانهای مواجهیم که نهتنها تنوع سلیقهها را بازتاب نمیدهد، بلکه به حذف و توبیخ آنانی میپردازد که در صف اول دفاع از کشور ایستادهاند. صداوسیمایی که میبایست بسترساز همبستگی ملی باشد، اکنون به مانعی در برابر انسجام اجتماعی بدل شده است. چراکه ایده دفاع ملی را تنها در چارچوب گفتمان هسته سخت خود تعریف میکند و از بازتاب صداهای متنوعی که میخواهند از کشور دفاع کنند، پرهیز دارد.
در چنین شرایطی، تغییر در رویکرد فکری صداوسیما، یکی از کمهزینهترین و پُربازدهترین اقدامات ممکن است. اقدامی که میتواند پیام مثبتی از تمایل به اصلاح به جامعه ارسال کند، اما پافشاری بر حفظ وضع موجود، نشانهای از عمق مسئله است. اینجا دیگر بحث بر سر اشخاصی همچون پیمان جبلی یا وحید جلیلی نیست؛ موضوع، جریانی فکری است که سازمان را در اختیار گرفته و حتی کوچکترین احتمال خطا را نیز برنمیتابد.
تغییر این جریان فکری، میتواند نشانهای از اراده نظام برای بازسازی رابطهای گسسته باشد. رابطهای که جامعه، بهواسطه سرعت تحولاتش، از فرآیندهای تصمیمگیری رسمی سبقت گرفته است و اگر این فاصله پُر نشود، مردم بهطور فزایندهای دورتر خواهند شد؛ همانگونه که سالهاست تحلیل، روایت و خبر را نه از تلویزیون، بلکه از فضای مجازی، ماهواره و رسانههای اجتماعی دنبال میکنند.
امروز حل بحران ناکارآمدی، بدون ترمیم رابطه حاکمیت با جامعه ممکن نیست. و این ترمیم، بدون بازتعریف نقش رسانه ملی، تحقق نخواهد یافت. صداوسیما اگر به مسئولیت تاریخی خود آگاه شود، میتواند طلایهدار فصلی نوین در تعامل حاکمیت و ملت باشد، اما اگر همچنان بر مسیر گذشته اصرار ورزد، دیر یا زود به نهادی بیاثر و بیمخاطب بدل خواهد شد. هنوز میتوان انتخاب کرد؛ انتخاب میان یک رسانه زنده و یک دستگاه ازکارافتاده و مهجور.
۲۳۳۰۲
