آیقصه یک پادکست یا یک اپلیکیشن تولید محتوا برای کودکان بوده که طی سالهای فعالیت صدها ساعت قصه، سریال داستانی، انیمیشن، محصولات فرهنگی و فایل آموزشی برای کودکان درست کرده و به عنوان یک موسسه دانشبنیان به تولید کتاب، نشریه، برگزاری رویداد، جشنواره، آموزش و … پرداخته و جوایز و افتخارات ملی و جهانی به دست آورده است.
پوریا عالمی در دهه هشتاد طنزنویسی سیاسی بوده است. ما اهالی ادبیات کودک و نوجوان از سال 1393 که مجله «نیمکت» را برای نوجوانان راه انداخت او را شناختیم. او پس از بازداشت و زندان با عالم سیاست خداحافظی کرد و بر ادبیات کودک و نوجوان متمرکز شد. آیقصه امروز جایگاهی فراتر از یک برند یا یک کسبوکار دارد و به یک «نهاد» در ادبیات کودک و نوجوان ما بدل شده است. نهادی با محصولات و خدمات متعدد و با محبوبیت و شهرت در میان مخاطبان عمومی. حرفهای پوریا در این مراسم گویای بسیاری از ناگفتهها بود. او ایران را به یک قالی تشبیه کرد که تارهای آن مردم ایران و پودهای آن فرهنگ ایران است و کار خود را به زدن چند گره بر این دار قالیبافی با آرزوی از هم نپاشیدن این فرش زیبا تشبیه کرد.
حالا برمیگردم به سطرهای اول این یادداشت و توضیح میدهم که چرا علاوه بر پوریا و همکارانش موفقیت آیقصه را به خودم و به نسل خودم هم تبریک گفتهام. هر کسبوکار موفق، هر هنرمند موفق و هر اثر ماندگار تنها خود به موفقیت نمیرسد بلکه در شادی و افتخار موفقیت او دهها و صدها تلاش ناکام، منقضی و شکست خورده متقدم و معاصر هم شریک هستند. من موفقیت آیقصه را موفقیت دهها نشریه، جشنواره، ناشر، موسسه و حرکت تعطیلشده ادبیات کودک و نوجوان از جمله موفقیت و پیروزی «شهرزاد» میدانم. شهرزاد نشریه، نشر و مجموعه محصولات و خدماتی بود که من و همکارانم در دهه هشتاد و نود به مدت سیزده سال کوشیدیم پرچمش را افراشته نگه داریم اما سرانجام به هر دلیل و به صد دلیل آن کشتی به گل نشست و در سال 1394 از حرکت بازماند.
و من حالا به پاگرفتن نهادهایی چون آیقصه بسیار میبالم. من خوشحالم در فهرست همکاران آیقصه و در میان اعضای تحریریه نشریه «دایناماینا» که امسال متولد شده نامهای پرافتخار شرمین نادری، شهرزاد همتی و … را میبینم که پانزده یا بیست سال پیش همکاران جوان من در شهرزاد بودهاند. من به هفتسالگی آیقصه مینازم چون دوازده سال پیش شماره تلفن سردبیر جوانش را پیدا کردم و تولد نیمکت را تبریک گفتم. من بابت هفتسالگی آیقصه خدا را شکر میکنم چرا که طی سیچهل سال روزنامهنگاری تولد و قدم برداشتن صدها نشریه را دیدهام و از زمین خوردنشان آه کشیدهام.
من آرزو میکنم آیقصه هفتادساله شود. من آرزو میکنم آیقصه هفتادباره شود و دهها نهاد مستقل و خصوصی دیگر در سپهر ادبیات کودک و نوجوان کشورمان جوانه بزند، ببالد و بپاید.
