به گزارش برگزیده؛ در خصوص رویکرد سیاست خارجی امام و رهبر شهیدمان، حضرت آیتالله خامنهای (رضوانالله تعالی علیه)، باید عرض کنم که ایشان، پیش از هر چیز، توجه ویژهای به صیانت از استقلال سیاسی کشور داشتند. ایشان رهایی از مدار سیاسی قدرتهای جهانی را عمدهترین دستاورد انقلاب اسلامی میدانستند. چارچوبی را که برای تحقق این امر بر آن تأکید داشتند، رعایت اصل عزت، حکمت و مصلحت بود.
زمانی که در وزارت امور خارجه بودم، در یکی از جلسات خصوصی که توفیق شرفیابی داشتم، از ایشان پرسیدم که آیا موضوع نداشتن رابطه با آمریکا یک امر محتوم است. ایشان در پاسخ فرمودند: «ما مشکلی با داشتن رابطه علمی یا حتی اقتصادی با آمریکا نداریم و اگر میتوانید، آن را توسعه دهید. مشکل ما در ورود به حوزه مذاکره سیاسی است که الان وقت آن نیست؛ هرگاه وقت آن برسد، اعلام خواهم کرد.»
بنده روی این پاسخ ایشان بسیار فکر کردم و استنباطم این بود که ایشان، اولاً موضوع داشتن رابطه سیاسی را بنبست ندانستند، ولی زمان آن را موکول به شرایطی کردند که ایران اسلامی در اوج اقتدار نسبی سیاسی باشد تا بتواند در شرایطی همتراز، وارد گفتوگو شود. به عبارت دیگر، ترجمان دقیق رعایت اصل استقلال سیاسی کشور، بر پایه سه محور عزت، حکمت و مصلحت است.
مورد دیگری که به خاطر دارم، مربوط به بهار عربی یا بیداری اسلامی است. در جلسهای که برای ارائه گزارشی از منطقه، محضر ایشان شرف حضور پیدا کردم، در خصوص درخواست پادشاه یکی از کشورهایی که دچار بحران داخلی شده بود، از محضرشان استعلام و استفسار کردم. ایشان دقیقاً با این عبارت فرمودند: «اگر آنها استنصار کردند، کمک کنید.» این نشان از خیرخواهی ایشان نسبت به همسایگان و کمک به رفع مشکلات مردم آنها و سوءتفاهمهای برآمده از نارضایتیها دارد.
نتیجهای که میخواهم بگیرم، این است که نگاه رهبر بزرگوار و شهیدمان به سیاست خارجی، حفظ استقلال برای کشور عزیزمان ایران، خیرخواهی و ثبات برای همسایگان و همزمان، توجه دادن به حفظ هوشیاری و هوشمندی در برابر دسیسهها و مکر بدخواهان سلطهگر جهانی بود.
315
