به گزارش برگزیده وی با بیان اینکه ذرت از جمله محصولات آببر است، افزود: واردات این محصول در واقع به معنای واردات «آب مجازی» به کشور است. تولید ذرت به حجم بالایی از منابع آبی نیاز دارد و با توجه به شرایط اقلیمی ایران، واردات آن از کشورهایی که از منابع آب فراوان برخوردارند، اقدامی منطقی و اقتصادی محسوب میشود.
افتخارالدین تصریح کرد: بیش از ۷۵ درصد مساحت ایران برای کشت محصولات آببر مناسب نیست و در شرایطی که کشور با بحران کمآبی و خشکسالی روبهرو است، تمرکز بر واردات نهادههایی مانند ذرت میتواند به حفظ منابع آبی کمک کند.
وی ادامه داد: کشورهایی مانند روسیه و قزاقستان که از ذخایر آبی گسترده برخوردار هستند، تولیدکنندگان بزرگ ذرت محسوب میشوند و این محصول را به کشورهای مختلف از جمله ایران صادر میکنند.
عضو هیئتمدیره انجمن طیور اتاق بازرگانی گرگان با اشاره به اینکه واردات برخی محصولات کشاورزی از جمله ذرت و برنج از منظر مدیریت منابع آب ضروری است، گفت: تأمین این محصولات از طریق واردات، فشار بر منابع آب داخلی را کاهش میدهد و باید این موضوع بهعنوان یکی از مؤلفههای مهم امنیت غذایی مورد توجه قرار گیرد.
افتخارالدین در بخش دیگری از سخنان خود با اشاره به شرایط تجارت خارجی ایران اظهار کرد: صنعت غذا هیچگاه مشمول تحریمهای مستقیم نبوده و بر اساس موازین بینالمللی، غذا و دارو از شمول تحریمها خارج هستند.
وی افزود: چالش اصلی کشور در حوزه تجارت مواد غذایی، محدودیت در نقلوانتقال منابع مالی و پرداختهای بینالمللی است؛ موضوعی که باعث شده ایران برای تأمین نهادههای دامی از روشهایی مانند تهاتر استفاده کند.
عضو هیئتمدیره انجمن طیور اتاق بازرگانی گرگان خاطرنشان کرد: تهاتر مطالبات و درآمدهای ارزی با کالاهای اساسی نظیر ذرت، سویا و سایر نهادههای دامی، یکی از کارآمدترین روشها برای تأمین نیاز کشور در شرایط محدودیتهای بانکی است و امکان تأمین حجم بالای کالاهای اساسی را فراهم میکند.
وی در پایان تأکید کرد: استفاده از ظرفیت تهاتر برای واردات نهادههای دامی، علاوه بر تأمین امنیت غذایی، به حفظ منابع آبی کشور و مدیریت بهینه منابع ارزی نیز کمک میکند.
