به گزارش خبرگزاری برگزیدهبه نقل از ایسنا، آثار «آنا آنچر» در عین سادگی و سکون، از درون سرزنده‌اند. او آثارش را طوری خلق می‌کرد که گویی نور نه فقط روشن‌کننده صحنه، بلکه خود شخصیت اصلی و زنده تابلوهای اوست. نگاه او به زندگی روزمره، ترکیبی منحصربه‌فرد از رئالیسم و احساس شاعرانه‌ای است که بیننده را به تأملی لذت‌بخش دعوت می‌کند.
«خودنگاره»
«آنا آنچر»(۱۹۳۵-۱۸۵۹) با نام «آنا بروندوم» متولد شد. خانواده‌اش فروشگاه خواربار و هتلی در «اسکاگن»، شهری واقع در شمال دانمارک را اداره می‌کردند.
استعداد «آنچر» زود شناسایی شد و با تشویق مادرش، از ۱۶ سالگی به مدت سه سال در کپنهاگ، هنر آموخت. در سال‌های ۱۸۸۹-۱۸۸۸ به پاریس سفر کرد و با هنر امپرسیونیست‌ها آشنا شد. با این حال، بزرگترین و تاثیرگذارترین پشتیبان او، همسرش«مایکل آنچر» بود که او نیز نقاش بود.
اگرچه «آنا» بارها توسط همسرش و دیگر هنرمندان «اسکاگن» نقاشی شده است، اما این تنها خودنگاره اوست. در این نقاشی «آنا» را در حوالی ۱۸ سالگی می‌بینیم. «آنا» در این نقاشی از پالت رنگ‌های تاریک و رئالیستی دوران ابتدایی حرفه‌اش استفاده کرده است.
«رئالیسم اسکاگن»
در این نقاشی «آنچر» از پالتی با طیف رنگ‌های خاکی و از نمای نزدیک و متمرکز استفاده می‌کند تا مردی سالخورده را در حال تراشیدن تکه‌ای چوب نشان دهد. گویی او غرق در کار و از وجود ما بی‌خبر است. نور از پنجره‌ای خارج از بوم در سمت چپ می‌تابد و چهره مرد را روشن می‌کند. می‌توان دید که صورت و دستان این مرد پس از سال‌ها کار زمخت شده‌اند. پالت رنگ‌های تیره و ثبت دقیق جزئیات ویژگی‌های مشابه خودنگاره «آنا» را دارد، اما این ویژگی‌ها در مراحل بعدی حرفه او کنار گذاشته شدند.
«آنچر» به عنوان بومی آن شهر بسیاری از مدل‌هایش را شخصا می‌شناخت و گاهی مانند این نقاشی به نام آن‌ها در آثارش اشاره می‌کرد.
«کشف رنگ»
نقاشی «خدمتکار در آشپزخانه» صحنه‌ای روزمره و خانگی را به تصویر می‌کشد. بخش زیادی از پالت رنگ ترکیبی ملایم از سفیدهای چرک و قهوه‌ای‌هاست، اما سوژه اصلی، یعنی دامن قرمز زن، به نقاشی گرما بخشیده است. نکته قابل توجه اینجاست که نور خورشید در این نقاشی برای روشن کردن صحنه استفاده نشده است، بلکه بر تاریکی فضای داخلی تاکید دارد. با این حال، این نور گرما ایجاد می‌کند و از زیر درگاه و میان پرده موج‌دار به داخل نفوذ می‌کند.
سکون و سادگی این نقاشی، یادآور فضاهای داخلی هلندی قرن هفدهم است. «یوهانس ورمیر» از پنجره برای ایجاد همان حس تمرکز آرام استفاده می‌کرد. موضوع کار در خانه‌ای فقیر، در آثار دیگر هنرمندان «اسکاگن» نیز دیده می‌شود، اما درون‌گرایی و چهره‌ای که از بیننده فاصله دارد، به مشخصه‌های قابل تشخیص در سراسر حرفه «آنچر» تبدیل شد.
«دیدن نور»
تمرکز «آنچر» بر فضای داخلی خانه، ناگزیر به معنای به تصویر کشیدن زنان حین کار و مشغول کارهای خانه بود. این صحنه نشان می‌دهد که چگونه این وظایف از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد، با یک زن خیاط که به دو دختر جوان خیاطی یاد می‌دهد. «آنچر» در این نقاشی نیز بار دیگر، صحنه‌ای صمیمی به تصویر کشیده است. دختران به ما پشت کرده‌اند و معلم با دقت به کار آن‌ها نگاه می‌کند.
نور زاویه‌دار در اینجا نقشی مهم‌تر به عهده دارد. در این اثر نور، نه صرفا برای روشن کردن فضا یا گرمابخشیدن به آن به تصویر کشیده شده است، بلکه حضور نور تقریبا موهای بلوند دختر و جلو پیراهن زن را طلایی می‌کند. سایه گیاه روی دیوار افتاده است. در حالی که پیکرها ثابت و بدون جزئیات بسیار دقیق نقاشی شده‌اند، نور زنده و پر از حرکت به نظر می‌رسد.
«تثبیت رنگ و نور»
نقاشی «اتاق آبی» بخشی از «هتل بروندوم» بود و در بسیاری از نقاشی‌های «آنچر» دیده می‌شود. در این نقاشی، دختر «آنچر» یعنی «هلگا»، در حال بافتن یا قلاب‌بافی، غرق در کار و بی‌خبر از حضور بیننده به تصویر کشیده شده است. با این حال، این خود اتاق است که با دیوارهای آبی، روپوش هم‌رنگ دختر، موضوع واقعی است.
«امپرسیونیسم»
«آنچر» فقط نقاش نور در فضای داخلی نبود. او حومه شهر و اطراف ساحل «اسکاگن» را نیز نقاشی می‌کرد. نقاشی «دروگران» از تابش خورشید بهره می‌برد و با پالتی که عامدانه با رنگ‌های محدودی یعنی فقط آبی، زرد و سفید، انتخاب شده است و ترکیب‌بندی ساده برای برانگیختن حس تابستان در مزارع نقاشی شده است.
«تجربه چیزهای جدید»
«آنچر» در سراسر حرفه‌اش مرزها را جابه‌جا کرد. بسیاری از آثارش، مانند «آفتاب عصرگاهی در استودیو هنرمند»، هرگز در طول زندگی‌اش به نمایش درنیامدند. تعدادی از طرح‌های مینیمال مناظر او در سال ۲۰۱۴ کشف شدند. در اینجا، کاوشی که او در «اتاق آبی» آغاز کرده بود، ادامه پیدا می‌کند: تمام محتوای روایی حذف شده و فقط رنگ و نور باقی مانده است.
آنچه در اینجا توجه «آنچر» را جلب کرده، نور است.
59243
