به گزارش برگزیده، حمیدرضا عزیزی، تحلیلگر مسائل خاورمیانه با انتشار یادداشتی تحلیلی نوشت: الگوی رو به افزایش حملات ایالات متحده به جنوب ایران در روزهای اخیر (بهویژه حملات دیشب و بامداد امروز) ممکن است نشاندهنده یک استراتژی تدریجی با هدف زمینهسازی برای اعزام احتمالی نیروهای زمینی باشد. چنین عملیاتی، در صورت وقوع، میتواند با هدف تصرف کمربند ساحلی جنوبی ایران به منظور سلب کنترل ایران بر تنگه هرمز انجام شود.
گزارشها نشان میدهند که حملات اخیر آمریکا چندین پل و خطوط ریلی را در جنوب ایران هدف قرار دادهاند. همزمان، گزارشهایی از حمله به فرودگاهها نیز منتشر شده است. این اقدامات ممکن است با هدف مختل کردن پشتیبانی لجستیکی و تحرک نیروهای نظامی ایران در جنوب انجام شده باشد. گزارشهای بیشتر همچنین از حملاتی به تانکرهای سوخترسان در بندرعباس خبر میدهند.
در همین حال، حملات در سیستان و بلوچستان در جنوب شرقی ایران، لشکر ۸۸ زرهی ارتش ایران را هدف قرار دادند؛ همزمان با حملات مشابهی علیه مواضع لشکر ۹۲ زرهی در خوزستان در جنوب غربی کشور. برخی از تحلیلگران این عملیاتها را تلاشی برای تضعیف توانمندیهای نظامی ایران در محورهای اصلی جنوبی آن تعبیر میکنند که هدف آن کاهش خطرات مرتبط با هرگونه اعزام نیروی زمینی در آینده است.
همزمان، در آنچه به نظر میرسد یک الگوی تکرارشونده باشد، حملات آمریکا به هدف قرار دادن تاسیسات نظامی، موشکی، پهپادی و راداری ایران و همچنین تاسیسات نیروی دریایی سپاه پاسداران در امتداد سواحل جنوبی ایران در خلیج فارس ادامه یافته است.
در مجموع، این تحولات بیش از پیش نشاندهنده حرکت تدریجی اما مداوم ایالات متحده به سمت یک عملیات زمینی احتمالی در جنوب ایران است. به عبارت دیگر، این کارزار ممکن است فراتر از تضعیف صِرف توانایی ایران در تهدید کشتیرانی در تنگه هرمز باشد. در عوض، این امر میتواند نشان دهد که واشنگتن کنترل نوار ساحلی جنوبی ایران را تنها راهکار قطعی برای چالش تنگه هرمز میداند.
اگر چنین رویکردی وجود داشته باشد، بسیار فراتر از ایدههای قبلی خواهد بود که بر تصرف جزیره خارگ برای قطع صادرات نفت ایران یا اشغال جزایر مشرف به تنگه هرمز جهت تامین امنیت تردد دریایی متمرکز بودند. با این حال، با توجه به طول سواحل جنوبی ایران (تقریباً ۱۸۰۰ کیلومتر) و عمق استراتژیک قابلتوجه این کشور، برقراری کنترل همهجانبه احتمالاً به صدها هزار نیرو نیاز خواهد داشت. علاوه بر این، حتی تصرف این مناطق نیز لزوماً به معنای توانایی حفظ کنترل طولانیمدت بر آنها نخواهد بود.
به هر ترتیب، شاخصهای فعلی نشان میدهند که ممکن است در حال نزدیک شدن به بزرگترین تنش در رویارویی ایالات متحده و ایران از ماه فوریه باشیم که ناشی از ناکامی واشنگتن در دستیابی به اهداف استراتژیک خود است. از سوی دیگر، همانطور که پیشتر اشاره شد، اقدامات ایران تا به امروز نیز نتوانسته مانع جدی و معناداری در برابر این مسیر تدریجی ایجاد کند. یکی از گزینههای جایگزین برای تهران میتواند تغییر مسیر به سمت هدف قرار دادن زیرساختهای اقتصادی منطقه باشد؛ اقدامی که دامنه درگیری را به شدت گسترش داده و به یک فاجعه در سطح منطقه منجر خواهد شد.
