برگزیده – امیرعلی ابوالفتح کارشناس مسائل آمریکا در گفتگو با خبرگزاری برگزیده اظهار داشت: «آن چیزی که من الان میفهمم این است که نه ایران فعلاً میخواهد کوتاه بیاید و نه آمریکاییها حاضرند کوتاه بیایند. بنابراین، بر فرض اینکه دیداری هم بین آقای ترامپ و آقای پزشکیان انجام شود ــ که البته محال نیست ــ اگر تهران و واشنگتن نخواهند از اختلافات خود عبور کنند، چه اتفاقی میافتد؟ مسئله شبیه همان دیدار ترامپ با کیم یا دیدار ترامپ با پوتین میشود. بنابراین، به نظر من ابتدا باید مسیر رسیدن به تفاهم فراهم شود و بعد، در مرحله آخر، رهبران دو کشور با یکدیگر دیدار کنند.»
در ادامه بخشی از مصاحبه امیرعلی ابوالفتح با برگزیده را میخوانید؛
ایران قصد دارد با میانجیها گفتوگو کند/ رسانهها از اخبار امیدوارکننده از نیویورک میگویند
من اطلاعاتی درباره دستور کار آقای پزشکیان در این سفر ندارم؛ اطلاعاتی که در اختیار من است نه طبقهبندیشده است و نه از جنس اطلاعاتی که بتوان بر اساس آن با قطعیت درباره برنامه ایشان صحبت کرد. نمیدانم آقای پزشکیان قرار است در این سفر صرفاً مواضع ایران را مطرح کنند و درباره اینکه ایران چگونه از سوی آمریکا مورد حمله قرار گرفته صحبت کنند یا اینکه ابتکار عملی هم در دستور کار ایشان قرار دارد.
آنچه رسانهها مطرح میکنند، این است که ایران قصد دارد در حاشیه نشست سازمان ملل با میانجیها و طرفهای مختلف گفتوگو کند تا شاید راهی برای عبور از وضعیت موجود پیدا شود. اما اینکه این مسیر به نتیجه میرسد یا نه، من نمیدانم. یکی دو رسانه، از جمله «کیودوی ژاپن» و همچنین رویترز، گزارشهایی منتشر کردهاند که گویا ایران پیشنهادی ارائه داده و در این گزارشها از برخی اخبار امیدوارکننده و دلگرمکننده صحبت شده است. اما اینکه این خبرسازیها واقعیت دارد یا نه، هنوز نمیتوانم تأیید کنم.
حداقل باید سخنرانی ترامپ و سخنرانی آقای پزشکیان انجام شود و بعد از آن ببینیم چه اتفاقی میافتد.
اگر ارادهای برای حل اختلاف نباشد، دیدارها نتیجه نمیدهند/ اول باید مسیر تفاهم فراهم شود، بعد دیدار رهبران
من توجه شما را به دو مورد از دیدارهای ابتکاری ترامپ ارجاع میدهم. یکی دیدارهایی بود که ترامپ با رهبر کره شمالی، کیم جونگ اون، داشت. ترامپ با او دیدار کرد، گفت ما حتی نامههای عاشقانه هم با هم رد و بدل میکنیم، با هم ناهار خوردند و ترامپ به منطقه حائل رفت و حتی پایش را روی خاک کره شمالی گذاشت. این یک مورد بود.
مورد دیگر، دیدار ترامپ با پوتین بود. ترامپ از پوتین دعوت کرد و او به آلاسکا رفت. چه فرش قرمزی برای او پهن کردند و چه استقبال گرمی از او انجام شد، اما در هر دو مورد، هیچ ذرهای از رویکرد ایالات متحده آمریکا در قبال کره شمالی و روسیه تغییر نکرد. حتی بعد از دیدار ترامپ و پوتین، جنگ اوکراین شدت بیشتری گرفت و روسها و اوکراینیها همچنان متحمل خسارت شدند و جنگ به سمت گسترش بیشتر در خاک اروپا پیش رفت.
به عبارتی، چون ارادهای برای حل اختلافات وجود نداشت، این دیدارها نتیجهبخش نبود. این مسئله فقط درباره ایران نیست و برای هر کشوری صدق میکند. اگر آمریکا نسبت به یک کشور خاص ارادهای برای پایان دادن به اختلافات و حلوفصل مسائل نداشته باشد، دیدارها به خودی خود فایدهای نخواهند داشت.
آن چیزی که من الان میفهمم این است که نه ایران فعلاً میخواهد کوتاه بیاید و نه آمریکاییها حاضرند کوتاه بیایند. بنابراین، بر فرض اینکه دیداری هم بین آقای ترامپ و آقای پزشکیان انجام شود ــ که البته محال نیست ــ اگر تهران و واشنگتن نخواهند از اختلافات خود عبور کنند، چه اتفاقی میافتد؟ مسئله شبیه همان دیدار ترامپ با کیم یا دیدار ترامپ با پوتین میشود. بنابراین، به نظر من ابتدا باید مسیر رسیدن به تفاهم فراهم شود و بعد، در مرحله آخر، رهبران دو کشور با یکدیگر دیدار کنند.
۲۱۹
