نوید احمدپور – از سرزمین داغ دیده ام خوزستان مینویسم که از خاکش هستی یافتم و من شدم . استان برخی شهرهایش زیر نه تنها خاک بلکه آلایندگی های ناشی از صنایع مدفون شده است و مردم باید هوای آلوده را تنفس کنند.
تابلو هشدار میزان آلایندگی را برای چند سال خاموش و سپس با پایه هایش به مکانی نامعلوم منتقل کردند و به سرنوشت دکل نفتی گمشده دچار شد.
از استانی که هنوز علی رغم شعار سازندگی مدیران نشانه های جنگ در شهرهایش بیداد میکند.
از کشاورزی در استانی بگویم که اگر تمام ظریفیتش فعال شود نصف خاور میانه را میتواند تغذیه کند اما بیایید و ببینید . به امار دولتی ها توجهی نکنید ، واقعیت چیز دیگری است.
از اهوازی بگویم که آب لوله کشیش به اسم آب شرب ، رسما بوی فاضلاب می دهد.
از هوای بگویم در تابستان با ریزگرد ها خاکی مشدیم و خاکی رنگ اما حالا در پاییز و زمستان فلر سوزی و فولاد و سوزاندن مزارع نیشکر و … هوایش را الوده میکند.این هوا چه فرقی با گاز خردل و شیمیایی های زمان چنگ دارد؟
تنها فرق این است که آنها در جا میکشند ، اینها با سرطان خون و ریه میکشند.
آری ، امانمان نمی دهند ، گویی نباید مردم اهواز هوای پاکیزه تنفس کنند ، گویی ماموریت یافته اند تا مردم هوای آلوده تنفس کنند ، پس این همه پیشرفت علمی و استانداردهای جهانی و حد نصاب و … کجاست ؟؟
البته جمله قبل برای خنده بود ، چون در خوزستان چیزی با این عناوین وجود ندارد و مدیران با آنها بیگانه اند. از جنگلهایی که فولادخوزستان (با آن همه درآمد) برای کاهش میزان آلایندگی کاشته بود بگویم که حالا از گوگل مپ هم که عکسهایش کمی قدیمی تر است و بروز نیست ببینید مشخص است چه مقدارش بر اساس عدم رسیدگی نابود شده است.
از نماینده تا پرنده
از نمایندگان مجلسی بگویم که وقتی در گود انتخابات پیروز می شوند دیگر پرنده ای میشوند بین تهران و اهواز و … باید با دوربین ازدور تصاویر ماتی از آنها را دید.
توسط عده خاصی دوره می شوند ، با افراد خاصی ارتباط میگیرند ، مردم را با انشالله درست میشود و چند امضا و ارحاع بدرقه میکنند.
اما زمان انتخابات دائما بر روی زمین در حال اینطرف و آنطرف رفتن برای جمع آوری رای هستند.
از کمربندی سبز ۷۰۰۰ هکتاری بگویم که قرار با ۲۸۰ میلیارد تومان اجرا شود که نشد حالا میگویند ۲۸ هزار میلیارد تومان برای اجرایش پول میخواهند.
از امنیت تا بهانه ناامنی
از امنیت بگویم که داریم ام خوبش را هم داریم ، اما طوری رفتار می کنند انگار خوزستان بمب ساعتی نه بلکه لحظه ای است ، همین خودی ها همه چیز که در راس آنها پیشرفت استان است را به آن گره زده اند و استان را بیخود و بی جهت امنیتی کرده اند و همه چیز به امنیت ملی گره خورده است. مردم چه گناهی کرده اند که باید پیشرفت استانشان گروگان امنیتی شود که بر طبل لرزان بودنش میکوبند در حالی که چند دهه استوار ایستاده است.
چطور استان خوزستان و مردمی را که تمام قدر در برابر صدام ایستادند و جنگیدند، از ایران دفاع کردند، شهید ، جانباز دادند و یک میلیمتر از خاک را هم به دشمن ندادند به ناامنی متهم می کنید؟
از پارک تا قلیان سرا
از پارک های ساحلی بگویم که قلیان سرا شده اند ، آن هم در کنار کارونی که دیگر بوی فاضلاب میدهد. ارتشی به نام اجراییات درست شد و افتتاحییه آنچنانی شد و میلیاردها تومان خرج خرید خودرو های آنها شد. مردم خیری از آن ندیدند ، اما سود را فروشندگان خودرو بردند و پیمانکار برگزار کننده جشن که پولی به حسابشان رفت. پارکهایی که بسیاری ازآنها دیگر زمین شده اند ، اما هنوز پارک جدید افتتاح میشود.
از جاده تا جیب بر
ازجاده هایی بگویم که دست اندازهایش مثل جیب برها ، جیب شهروندان را خالی می کنند آن هم بدون اختیار و بالاجبار . کسی هم کاری نمیکند. چند خیابان آسفالت و دیگر هیچ ، مثل یک قرص استامینوفن ۳۲۵ و یک لیوان آب . برود تا سردرد بعدی.
از نفت تا اشک
از استانی بگویم که طلای سیاه در رگ هایش جریان دارد اما سلول هایش که همان شهروندان هستند جرات جذب ذره ای از منفعت آن را نداشته و ندارند. اندکی هم آمد ( چند هزار میلیاردی آمد ) اما مشخص نشد چه بلایی سرش آمد. گفتند خرچ سازندگی شهر شده . باز هم خندیدم.
گفتند خیلی خرابی بالاست اگر ده برابر هم بیایید شاید کمی تغییر کنیم ، این بار گریه کردم نه به حال خودم و مردم ، بلکه برای اینکه دیگر چقدر دروغگویی در روز روشن زیاد شده است و کسی هم بازخواست نمی شود.
یک سوال کافیست و مدیران نفتی جواب دهند : نفت چقدر دین خود را به خوزستان ادا کرد؟
بهداشتی هایی که ادای بهداشتی ها را درمی آورد
بیمارستان ها را داشت یادم میرفت ، چند بیمارستان دیگر فاضلابشان در کارون تخلیه نمی شود؟
چند خروجی فاضلاب شرکت آب و فاضلاب دیگر در کارون تخلیه نمیشود ؟
راستی مگر کارون رودخانه نیست؟
شاید اگر روزانه ۳۰ تا ۴۰ کیلومتر در شهر برای درامدم رانندگی نمی کردم چیزی را نمیپذیرفتم ، اما روزانه به خیابانهای از اهواز سر میزنم شک میکنم به گفته های مسئولان شهرداری برای جهاد در حاشیه شهر:
اینکه اصلا شهردان مناطق و مرکز میدانند چنین خیابان هایی وجود دارد؟ چرا که آثار خرابی خیابان ها مربوط به یک یا دو یا سه سال نیست.
از مدیران پروازی تا دسته کلید استان
از مدیران پروازی در کلیدی ترین پست های استان و مرکز استان و صنایع آن بگویم که سودی برای مردم ندارند اما برای شرکت های هواپیمایی و رستوران ها و هتل ها سودشان عالیست چرا که برای خیلی هایشان نه منزل اینجاست و نه همسر و فرزندان. این مدیران نه قوم خویشی در این استان و شهرها دارند نه دوستی ، اگر هم باشد یا تعدادش بسیار کم است یا آنقدر دور است که به حساب نمی آید. از چنین شخصی انتظار دارید برای مردم کار کند یا برای مدیر بالا دستش که برای وی حکم ریاست و مدیریت زده است ؟
وقتی همه شرایط زندگیش VIP است قطعا برای کسی که این شرایط را برایش ایجاد کرده همه کاری خواهد کرد ، چون بالاخره از اینجا خواهد رفت ، پس برایش مهم نیست ، اما رزومه اش هم پرو پیمان میشود و ارزشمند(خدمت در مناطق محروم یا همان جنگ زده سابق).
از جانباز شمیایی تا بیمار سرطانی
فقط اسممان عوض شده اما همانیم که هستیم از جنگ زده به محروم ارتقا یافتیم. نفت این استان را میبرند و می فروشند و خرج کشور می کنند اما نوبت به خود ما که می رسد چشمه می خشکد.
از سرطان بگویم ، راستی آمار خوزستان در ابتلای به سرطان در کشور چند است؟ در دنیا چندم هستیم؟ ارتباط بین آلودگی هوا و ریزگرد ها و انواع بیماری ها از جمله سرطان قطعی شده . پس دیگر بهانه ای هم برای اینکه دلیل دیگری داشته باشد پذیرفتنی نیست ، اما نتیجه چه شد ؟ باز هم هیچ اقدامی پیشگیرانه ای انجام نشد.
در ۸ سال جنگ صدام با شیمیایی رزمندگان ما را یا شهید کرد یا جانباز شیمیایی . اما حالا خود ما هستیم که مردم را با آلاینده هایی که کنترلشان دست خودمان است خودخواسته به سرطان مبتلا میکنیم.
با اقدامات پیشگیرانه ای که میتوانستیم و میتوانیم برای جلوگیری از بروز گردو غبار و ریزگرد ها انجام دهیم مردم را با بیماری ها مختلف ریوی درگیر کرده ایم. همان که گفتم فقط اسمش عوض شده ، از جانباز شیمیایی به بیمار سرطانی
اما تا دلتان بخواهد در این استان اخباری که حاکی از انجام اقدامات پیشگیرانه است میشنویم اما نمیدانم چشمانمان مشکل دارد ؟چون هیچ تغییری در شهر نمیبینیم.
از قطار شهری بگویم که هر نوزادی که در زمان افتتاح این پروژه به دنیا آمد الان بیش از ۱۸ تا ۲۰ سال دارد . این چیزی جز یک بیشرمی آشکار در مدیریت شهری در استان خوزستان نیست.
بیش از ۱۰ گره ترافیکی ، بهم ریختگی نمای بصری شهر و چند هزار میلیارد ضرر انباشته حاصل افتخار خدمت استانداران و فرمانداران و شهردارانی است که تاکنون خدمت کرده اند یا در حال خدمت هستند.
مدیران صنایعی که شعار هوای پاکیزه و نصب تجهیزات کاهش آلایندگی در صنایع خود را میدهند به این سوال پاسخ دهند که سازمان بهداشت جهانی (WHO) چند بار اهواز را به عنوان آلوده ترین شهر جهان معرفی کرده است؟ نکند علت این هم بدحجابی و اگزوز خودروهای بی حجابان است.
از تحقیقاتی بگویم که همه اش در بایگانی ها در حال خاک خوردن است ، دقت کرده اید ، لامصب هر چه به نفع مردم باشد باید خاک بخورد ، تا خفه شود ، تا بپوسد و متلاشی شود.
چرا این همه تحقیقات شد اما هیچ کدام از صنایع الاینده از اهواز جابه جا نشد؟؟
اما خود دولت ها از همین مدیران در هر سال به دلیل تولید و … تقدیر میکنند چرا که تولید مهم است نه مردم. یا داین جمله افتادم که میگفت: این جا همینه ، آلوده است ، هوای پاک میخوای ؟ پاشو برو یه جای دیگه.
همه مدیران قبل از گرفتن پست برنامه برای آبادانی و توسعهو پیشرفت میدهند، اما به محض گرفت سمت و گماشته شدن در پست مذکور ، شروع به نالیدن و کم بودن منابع و زیادبودن خرابی و … میکنند و بر مخالفین خود هم شروع به تاختن میکنند.
و اما پایان
انقدر درد زیاد است که خیلی ها را یا فراموش کردم یا جایش نیست که بنویسم ، اما جملات پایانی ام رو به مدیران این استان است بی عرضگی خود را به پای مردم و شرایط ننویسید ، اگر میدانستید شرایط اینطور است چرا قبول کردید ؟
اگر مرد کار هستید در خوزستان مدیر شوید و گرنه اگر قبول کنید و بعد توجیه ، مشخصا است برای چه چیزی قبول مسئولت کرده اید که هم من میدان م و هم خودتان و قطعا مردم در آن اهداف جایی برای شما نخواهند داشت.
