به گزارش برگزیده، روزنامه هاآرتص نوشت: این سند ۲۷۰ صفحه‌ای تحت عنوان «چشم‌انداز نوین امنیت اسرائیل» که توسط اندیشکده راست‌گرای افراطی «ارگمان» و در قالب «برنامه چرچیل» تدوین شده، تصریح می‌کند که «صلح برای اسرائیل یک هدف راهبردی نیست».
به روایت ایسنا، این سند بر لزوم بازگشت تل‌آویو به دکترین «حملات پیش‌دستانه»، توسعه چشمگیر نیروی زمینی ارتش، ایجاد مناطق حائل در فراتر از مرزها، و آمادگی برای جنگ هم‌زمان در چند جبهه با اجرای پیشروی‌های عمیق زمینی تا صدها کیلومتر خارج از مرزهای فلسطین اشغالی تأکید دارد.
در بخش مربوط به فلسطین، این سند با تأکید بر این‌که بحران با فلسطینی‌ها «غیرقابل حل» است و هیچ تمایزی میان اهداف جنبش حماس و تشکیلات خودگردان وجود ندارد، خواستار انحلال کامل تشکیلات خودگردان و «الحاق رسمی و سراسری کرانه باختری» شده است.
علاوه بر این، اتاق فکر صهیونیستی طرح کوچ اجباری را در قالب اصطلاح فریبنده «مهاجرت داوطلبانه» پیشنهاد کرده است؛ به‌گونه‌ای که ظرف یک دهه نخست ۵۰۰ هزار فلسطینی و در دهه بعد ۲۵۰ هزار تن دیگر وادار به ترک میهن خود شوند.
در این سند پیشنهاد شده که برای تسهیل این پروژه نقل و انتقال جمعیتی، وزارتخانه‌ای اختصاصی در کابینه تشکیل و فرودگاهی ویژه در نزدیکی گذرگاه «الکرامه» (پل النبی در مرز اردن) تأسیس شود.
اهمیت این گزارش زمانی دوچندان می‌شود که اسامی فارغ‌التحصیلان و دست‌اندرکاران این دوره از برنامه چرچیل فاش شده است. به گزارش هاآرتص، «داوید زینی» رئیس کنونی دستگاه امنیت داخلی رژیم صهیونیستی (شاباک)، از فارغ‌التحصیلان دوره دوم همین برنامه در سال‌های ۲۰۲۲-۲۰۲۳ بوده است. تاکنون ۶۵ چهره با گرایش‌های تندرو شامل مشاوران وزرا، افسران ارشد ارتش، فرماندهان نیروهای ذخیره و کارمندان دفتر نخست‌وزیری از این دوره فارغ‌التحصیل شده‌اند.
همچنین مدرسان این اندیشکده چهره‌هایی همچون «سیمخا روتمن» رئیس کمیسیون قانون اساسی کنست، و «مئیر بن‌شبات» رئیس سابق شورای امنیت داخلی رژیم صهیونیستی هستند. این مؤسسه تحت حمایت مالی ثروتمندان یهودیِ آمریکایی قرار دارد؛ همان حامیانی که پیش‌تر بودجه اندیشکده «کوهیلت» (طراح اصلی کودتای قضایی بنیامین نتانیاهو) را تأمین می‌کردند.
افشای این سند در بحبوحه بی‌سابقه‌ترین تنش‌های دیپلماتیک میان امان و تل‌آویو صورت می‌گیرد. بر اساس تحلیل‌های منتشرشده در رسانه‌های عبری، سطح تنش میان اردن و رژیم صهیونیستی از زمان امضای معاهده سازش «وادی عربه» در سال ۱۹۹۴ تاکنون به چنین مرحله خطرناکی نرسیده بود؛ مسئله‌ای که حتی در نطق اخیر عبدالله دوم، پادشاه اردن در مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر این‌که «رژیم صهیونیستی تهدیدی فزاینده برای ثبات منطقه است»، آشکارا خود را نشان داد. تحلیل‌گران این قبیل اسناد را نشان‌دهنده بن‌بست پروژه سازش و خوی توسعه‌طلبانه اشغالگران، حتی علیه کشورهایی می‌دانند که سال‌هاست توافقات امنیتی و صلح با تل‌آویو به امضا رسانده‌اند.
315
