به گزارش برگزیده، در دورانی که محبوبیت حزب کارگر پس از پیروزی بزرگ در انتخابات سراسری به پایینترین سطح رسیدهاست و حزب راستگرای افراطی رفورم به رهبری نایجل فاراژ، پیروزی چشمگیری در انتخابات شهرداریها و شوراهای شهر به دست آورد، اعضای این حزب به فکر تغییر رهبری افتادهاند.
حالا محبوبترین گزینه جانشینی استارمر، یعنی اندی برنهام، نامزد پیشین رهبری حزب که بعد از دو بار شکست در این مسیر تصمیم گرفت از پارلمان خارج شود و در انتخابات شهرداری منچستر پیروز شد، بار دیگر با شرکت در یک انتخابات محلی به پارلمان بازگشت، تا به گزینهای معتبر برای رهبری حزب کارگز و نخستوزیر بدل شود.
بازگشت برنهام یک تحول بزرگ محسوب میشود، چرا که استارمر پیشتر گفتهبود که قصد استعفا یا کنارهگیری ندارد و رقیب جدی و قابل قبولی هم در حزب کارگر برای جانشینی او وجود نداشت تا با درخواست اعضا بتوان در رایگیری درون حزبی او را برکنار کرد.
اندی برنهام کیست؟
اندی برنهام (متولد ۱۹۷۰، لیورپول) سیاستمدار برجسته جناح چپ نرم حزب کارگر، مسیر سیاسی خود را از سن ۱۵ سالگی و در دوران اوج سیاستهای تاچریسم آغاز کرد. او پس از فارغالتحصیلی در رشته ادبیات انگلیسی از دانشگاه کمبریج، به عنوان پژوهشگر و مشاور ویژه در دولت تونی بلر مشغول به کار شد و در سال ۲۰۰۱ با ورود به پارلمان از حوزه انتخابیه «لی» در منچستر بزرگ، رسماً پا به عرصه قدرت گذاشت.
برنهام در دوران نخستوزیری بلر و گوردون براون به سرعت رشد کرد و به سمتهای کلیدی همچون رئیس خزانهداری، وزیر فرهنگ و وزیر بهداشت (۲۰۰۹-۲۰۱۰) رسید.
دوران وزارت بهداشت او با چالشهای بزرگی چون مدیریت بحران آنفلوانزای خوکی، مقابله با خصوصیسازی نظام سلامت همگانی (NHS) و راهاندازی تحقیقات درباره رسوایی بیمارستان استافورد همراه بود.
او در همین دوران ایده خلاقانه «خدمات ملی مراقبت» را برای حمایت رایگان از سالمندان مطرح کرد. یکی دیگر از اقدامات ماندگار او در این دوره، تلاش برای بازگشایی پرونده فاجعه استادیوم هیلزبورو و احقاق حق قربانیان بود که جایگاه اجتماعی او را به شدت ارتقا داد. پس از شکست حزب در انتخابات ۲۰۱۰، برنهام دو بار در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۵ برای رهبری حزب کارگر نامزد شد، اما در رقابت با اد میلیبند و جرمی کوربین ناکام ماند؛ شکستهایی که سبب شد او نگاه خود را از ساختار قدرت در لندن به سمت ظرفیتهای محلی معطوف کند.
نقطه عطف کارنامه سیاسی برنهام در سال ۲۰۱۷ با انتخاب او به عنوان شهردار منچستر بزرگ رقم خورد. او در این جایگاه به نماد مبارزه با تمرکزگرایی لندن تبدیل شد. برنهام با راهاندازی پروژه «شبکه بی» (Bee Network)، پس از دههها سیستم اتوبوسرانی منچستر را تحت کنترل عمومی درآورد و الگویی نوین در مدیریت شهری خلق کرد. او همچنین با راهاندازی کمپینهایی متعهد شد تا پدیده بیخانمانی و کارتنخوابی را در منچستر ریشهکن کند.
در دوران همهگیری کووید-۱۹، مقاومت سرسختانه او در پاییز ۲۰۲۰ در برابر دولت بوریس جانسون برای دریافت حمایتهای مالی منصفانه از کارگران شمال، او را به یک قهرمان ملی تبدیل کرد و لقب «پادشاه شمال» را برایش به ارمغان آورد.
از نظر ایدئولوژیک، برنهام یک سوسیالیست دموکرات است که از مالیات بر ثروت، خدمات عمومی قوی و نظام انتخاباتی تناسبی حمایت میکند، اما برخلاف چپهای سنتی، تمرکز ویژهای بر سبز کردن اقتصاد شهری و توسعه پایدار دارد.
او توانسته است طبقه کارگر سنتی شمال را با سیاستهای مدرن پیوند بزند و در فضای کنونی بریتانیا، در حالی که حزب کارگر در سطح ملی با چالشهای متعددی روبهرو است، برنهام همچنان به عنوان یکی از محبوبترین، کاریزماتیکترین و جدیترین گزینههای بالقوه برای رهبری آینده حزب و جانشینی کییر استارمر شناخته میشود.
چهار سناریوی جانشینی استارمر
پیروزی قاطع اندی برنهام با کسب ۵۴.۸ درصد آرا در انتخابات میاندورهای پارلمان، گامی حیاتی برای تحقق جاهطلبی او جهت تصاحب رهبری حزب کارگر و کرسی نخستوزیری بریتانیاست.
این پیروزی بزرگ، این دیدگاه را در میان اعضای حزب تقویت کرده که تنها برنهام توانایی شکست دادن حزب راستافراطی عوامگرای «رفورم (اصلاح بریتانیا)» به رهبری نایجل فاراژ را در انتخابات سراسری آینده دارد؛ بهویژه اکنون که پس از شکست سنگین حزب کارگر در انتخابات محلی اخیر، حدود یکچهارم نمایندگان خواستار استعفای استارمر شدهاند.
در این میان، به گزارش رویترز حامیان برنهام که او را پیشتاز اصلی جانشینی میدانند، در حال بررسی چهار سناریو و سازوکار برای برکناری استارمر هستند:
- انتقال منظم و توافقی قدرت (بدون رقابت): در این سناریو، برای جلوگیری از آسیب به حزب در اثر حملات شخصی در یک رقابت طولانی، استارمر تحت فشار نمایندگان داوطلبانه جدول زمانی خروج خود را تعیین میکند. اگر برنهام بتواند حمایت کافی نمایندگان را جلب کند و رقیبی باقی نماند، مستقیماً نخستوزیر خواهد شد. حتی احتمال دارد وس استریتینگ (رقیب احتمالی و وزیر بهداشت سابق) در قبال دریافت یک سمت کلیدی مانند وزارت دارایی، از به چالش کشیدن برنهام منصرف شود.
- راهاندازی چالش زودهنگام توسط برنهام: برنهام پس از ادای سوگند در پارلمان میتواند رسماً استارمر را به چالش بکشد. طبق قوانین سختگیرانه حزب کارگر، هر چالشگری باید حمایت ۲۰ درصد از نمایندگان حزب را در مجلس عوام (معادل ۸۱ نماینده در حال حاضر) کسب کند. برنهام برای این اقدام زودهنگام باید پیش از تعطیلات تابستانی پارلمان (۱۶ ژوئیه) اعلام آمادگی کند. از آنجا که استارمر حق خودکار برای شرکت در رقابت را دارد و اعلام کرده کنارهگیری نمیکند، پس از جلب حمایت شاخههای محلی و اتحادیهها، رایگیری نهایی میان اعضای حزب انجام میشود که این فرآیند دو تا سه ماه زمان میبرد.
- به تعویق انداختن چالش تا پس از تابستان: برنهام ممکن است برای تمرکز بر کمپین انتخاباتی جانشین خود در شهرداری منچستر بزرگ (که اواخر ژوئیه برگزار میشود) و همچنین بازسازی روابط و جلب حمایت نمایندگان جدیدی که از زمان خروج او در سال ۲۰۱۷ وارد پارلمان شدهاند، اقدام خود را تا پس از تابستان به تعویق بیندازد.
- آغاز چالش توسط یک سیاستمدار دیگر: سناریوی نهایی این است که فرد دیگری مانند وس استریتینگ (که پیشتر از استارمر خواسته بود آخر هفته به موقعیت خود فکر کند) رقابت را کلید بزند و برنهام سپس وارد میدان شود. نظرسنجیها نشان میدهند که در صورت رقابت سهجانبه میان استارمر، استریتینگ و برنهام در بدنه حزب، برنهام پیروز نهایی خواهد بود.
۴۲/۴۲
