به گزارش برگزیده روزنامه کیهان نوشت: سابقه عملکرد سفارت فرانسه در تهران طی سال‌های بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، به‌خصوص در تعامل با هنرمندان ایرانی، همواره گویای طراحی و اجرای پروژه‌های نفوذ و به‌کارگیری نیروها در بدنه فرهنگ و هنر ایران بوده است.
نهادهای امنیتی کشور بارها مستنداتی از تورهای اطلاعاتی این سفارتخانه برای جذب عناصر خودباخته، ایجاد پاتوق‌های مشکوک فرهنگی و جهت‌دهی به جریان‌های شبه‌هنری با هدف زدودن عرق ملی و دینی جوانان منتشر کرده‌اند.
پاریس سال‌هاست که با ابزار جشنواره‌های غربی، اعطای جوایز سفارشی و تأمین بودجه‌های مشکوک برای برخی فیلم‌سازان خودفروخته، تلاش کرده تا هنر و هنرمندان ایرانی را به ابزاری برای خودتحقیری و خوش‌خدمتی به بیگانگان بدل کند.
در چنین فضایی، دیدار همایون اسعدیان، مدیرعامل خانه سینما، با پی‌یر کوشار، سفیر فرانسه در تهران، قابل تأمل است. هرچند که در این دیدار، بهمن نامور مطلق، اسطوره‌شناس و استاد دانشگاه، سهراب فتوحی، رئیس انجمن دوستی ایران و فرانسه، و میثم یزدی، استادیار گروه نمایش و سینما دانشکده هنر و معماری تهران نیز حضور داشتند، اما بخش قابل تأمل ماجرا آنجاست که خانه سینما همواره دارای یک رویکرد سیاسی خاص بوده و در فتنه‌های مختلف، رفتاری خارج از چارچوب منافع ملی و مصالح هنرمندان و در جهت مراکزی چون سفارت فرانسه داشته است!
هنوز فراموش نکرده‌ایم که چند ماه قبل از آشوب‌های سال ۸۸ گروهی از اهالی هالیوود میهمان خانه سینما بودند و همان سفر، توشه بخشی از تبلیغات ضدایرانی آن سینماگران را فراهم کرد. برخی از اعضای خانه سینما در سال ۱۳۸۹ نیز با سفیر انگلیس دیدار محرمانه‌ای داشتند! دیدارهایی که هیچ‌گاه رنگ‌وبوی صنفی نداشته‌اند و همواره با اهداف سیاسی همراه بوده‌اند.
نکته انتقادآمیز این است که جامعه سینمایی کشور امروز بیش از هر زمان دیگری درگیر مسائل معیشتی است؛ از تورم هزینه‌های تولید و بیکاری برخی از اهالی سینما گرفته تا بیمه، مسکن و امنیت شغلی سینماگران. با این وجود، جای تعجب و تأسف است که مدیرعامل خانه سینما به‌جای ترتیب دادن جلسات و دیدارهایی برای رسیدگی به امور صنفی سینماگران، وقت خود را صرف دیدار با دیپلمات کشوری می‌کند که دستش به آشوب‌افکنی‌های فرهنگی و حمایت از جریان‌های معاند علیه کشورمان آلوده است. آیا اولویت خانه سینما دفاع از معیشت فیلم‌سازان و هنرمندان است یا خوش‌نشینی با سفرای دولت‌های غربی و راه انداختن نمایش‌های سیاسی که هیچ سنخیتی با منافع ملی و رسالت صنفی ندارد؟
سفارتخانه‌های متخاصم به‌دنبال ارتقای سینمای ایران نیستند، بلکه هدفشان تهی کردن روح ملی و وطن‌دوستی از آثار هنری و تبدیل کردن برخی عناصر سست‌عنصر به پیاده‌نظام جنگ فرهنگی است. مدیران خانه سینما باید هوشیار باشند که مأمن صنفی سینماگران را به حیاط خلوت طراحان نفوذ تبدیل نکنند. وقتی نهادهای متولی فرهنگ در وزارت ارشاد و سازمان سینمایی دچار رخوت و تساهل شده‌اند، انتظار می‌رود دستگاه‌های نظارتی و نهادهای امنیتی با رصد دقیق این تحرکات مشکوک، اجازه ندهند بیگانگان با لابی‌گری در نهادهای صنفی، فرهنگ و هنر این مرز و بوم را به یغما ببرند.
