به گزارش برگزیده، نتایج یک بررسی علمی جدید نشان می‌دهد این داروها ممکن است بتوانند برخی از فرآیندهای زیستی مرتبط با آلزایمر را تحت تأثیر قرار دهند. پژوهشگران با مرور ده‌ها مطالعه آزمایشگاهی و حیوانی دریافتند که داروهای GLP-۱ در بسیاری از مدل‌های تحقیقاتی باعث کاهش تجمع دو پروتئین مهم، یعنی آمیلوئید بتا و تاو شده‌اند؛ پروتئین‌هایی که نقش کلیدی در آسیب سلول‌های مغزی و پیشرفت بیماری آلزایمر دارند.
فراتر از کنترل قند خون
به گفته پژوهشگران، این داروها تنها بر کنترل قند خون اثر نمی‌گذارند. شواهد موجود نشان می‌دهد آن‌ها ممکن است التهاب مغز را کاهش دهند، عملکرد سلول‌های عصبی را بهبود ببخشند و از آسیب ناشی از استرس اکسیداتیو نیز جلوگیری کنند. همین ویژگی‌ها باعث شده است که دانشمندان به بررسی نقش احتمالی آن‌ها در بیماری‌های تحلیل‌برنده مغز علاقه‌مند شوند.
هنوز برای نتیجه‌گیری زود است
با وجود نتایج امیدوارکننده، محققان تأکید می‌کنند که بیشتر شواهد فعلی از مطالعات آزمایشگاهی و حیوانی به دست آمده است و هنوز نمی‌توان این داروها را درمان یا راهکاری قطعی برای پیشگیری از آلزایمر دانست. برای مشخص شدن میزان اثربخشی و ایمنی آن‌ها در بیماران، به کارآزمایی‌های بالینی گسترده‌تری نیاز است.
متخصصان همچنین هشدار می‌دهند که این داروها نباید با هدف پیشگیری یا درمان آلزایمر به صورت خودسرانه مصرف شوند. تا زمانی که نتایج مطالعات انسانی کامل نشود، کاربرد اصلی آن‌ها همچنان درمان دیابت نوع ۲ و مدیریت چاقی خواهد بود.
منبع: psypost
مترجم: الهه جعفرزاده
۴۷۲۳۲
