به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از ایلنا، ابوالفضل جلیلی کارگردان سینما در آستانه روز ملی سینما درباره سینمای ملی و تعریف آن اظهار کرد: من مطالعه کلاسیک یا آکادمیک ندارم ولی آنچه که از سینمای ملی حس میکنم این است که اگر یک روز به من بگویند تو مسئول سینمای کشور باش و در جهت رواج سینمای ملی عمل کن، سینمایی را تقویت میکردم که متناسب با وضعیت روز جامعه و بیانکننده احوالات و نیازهای آن باشد.
جلیلی خاطرنشان کرد: من سینمایی را ملی میدانم که مردم با دیدن آثارش حالشان بهتر شود و به آینده امید پیدا کنند و اتفاقاً در بسیاری از کشورها همین نگرش را نسبت به سینما دنبال میکنند. به عنوان مثل من یک بار فیلمنامهای نوشتم که فرانسویها آن را خریدند و قرار شد که آن فیلم را بسازیم. به فرانسه رفتم و بازیگران را انتخاب کردیم و آنجا به تهیهکننده گفتم که سینمای مدنظر تو چیست و او من را به کنار پنجره برد، صفی از مردم را مقابل یک سینما نشانم داد و گفت در این سینما یک فیلم آمریکایی اکران شده و هیچکس این مردم را مجبور نکرده و خودشان با اشتیاق اینگونه برای دیدن این فیلم صف کشیدهاند؛ من چنین سینمایی را دوست دارم که مردم برای دیدن فیلمش در صف بایستند، اگر بتوانی چنین فیلمی بسازی برندهای و اگر به دنبال این هستی که چند روشنفکر بیایند و فیلم را ببینند و احتمالاً تشویقت کنند مطمئن باش که این مسیر نه برای تو و نه برای مردم هیچ آوردهای ندارد.
او افزود: یک بار هم برای ساخت یک فیلم در آمریکا با یک تهیهکننده صحبت میکردم که در نهایت به او گفتم که روند فیلمسازی در آمریکا خیلی سیستماتیک است و من نمیتوانم با شما کار کنم و او به من گفت که ما در اینجا هیچ مانعی نداریم، هر چه میخواهی بساز ولی آنچه که برای ما اهمیت دارد این است که فیلم تو بیننده را ناامید نکند. برای من همین دو موردی که تجربه کردم الگو شد. ما سالها میخواهیم چنین فیلمهایی بسازیم ولی سینمایمان خالی از چنین فیلمهایی است و من فکر میکنم عامل این وضعیت مسئولان ناآگاه هستند. ما باید سینمایی داشته باشیم که ملت با اشتیاق آن را دنبال کنند. به نظر من هر فیلمی که حال ملت را خوب کند و به مردم امید بدهد، ملی است.
این کارگردان سینما تأکید کرد: ما اگر حقیقت را به مردم بگوییم، این حقیقت هرچقدر تلخ باشد باید مخاطب بداند که قصد ما تزریق تلخی نیست؛ ما میخواهیم حال جامعه خوب باشد و اگر چنین قصدی داریم باید کشف کنیم که جامعه برای حال خوب چه میخواهد. چند وقت پیش جایی کار میکردم که در آن نزدیکی چند جوان کارگر مشغول کار بودند، یک روز نزد آنها رفتم و گفتم که من میخواهم برای اینکه حالتان خوب باشد کاری انجام دهم، چه کاری میتوانم انجام دهم و آنها از من خواستند که موسیقی طربانگیز میخواهند و من برایشان موسیقی طربانگیز فراهم کردم؛ در واقع من قضاوت نکردم که آنها چگونه حالشان خوب میشود و خودم دست به کار شوم، راهکار حال خوب را از خودشان پرسیدم. ما خانوادههای ثروتمندی را میشناسیم که بهترین امکانات را دارند ولی حالشان اصلاً خوب نیست و در مقابل خانوادههایی را هم دیدهایم که با کمترین امکانات حال خوبی دارند.
جلیلی درباره تأثیر فیلم امیدبخش بر جامعه، گفت: جامعهای که حالش خوب باشد در هر وضعیتی به سمت و سوی بهبودی و بهتر شدن پیش میرود، باید در جامعه نشانههایی دیده شود که بتوانیم از آن نشانهها نتیجهگیری کنیم که این جامعه امیدوار و به آینده خوشبین است و سینما میتواند در این زمینه نقشآفرین باشد.
کارگردان فیلم سینمایی «داد» تصریح کرد: متأسفانه سینمای ما این ویژگی را ندارد و من بر همین اساس باید بگویم که ما سینمای ملی نداریم. مسئولان سینمایی و غیرسینمایی ما بیش از هر چیز به این فکر میکنند که کاری انجام ندهند، در واقع آنها آمدهاند تا نگذارند اتفاقی رخ دهد و حرکتی رقم بخورد چون ادامه همین وضعیت امنترین کار است.
او افزود: چندی پیش با مدیر بنیاد سینمایی فارابی جلسهای داشتیم و من در انتهای جلسه که در اتاقی برگزار شد عکس همه مدیران سابق فارابی را روی دیوار دیدم و به مدیر فعلی گفتم از دوران آقای بهشتی تا امروز مدیران بسیاری تغییر کردهاند اما هیچ قدمی رو به جلو اتفاق نیفتاده است. من از آقای بهشتی دل خوشی ندارم چون چند اثر من در دوران ایشان توقیف شد ولی او فرد متفکری بود و حداقل در این سینما اقدامات ماندگاری داشت. مملکت ما مدیر عاشق خدمت ندارد، مدیران ما عاشق موقعیت خودشان هستند و در موقعیتی که قرار میگیرند سعی دارند نزدیکانشان را در سمتهای مختلف قرار دهند و هر چیزی را برای خودشان داشته باشند. در این وضعیت چه کسی میتواند به ایجاد و تقویت سینمای ملی فکر کند؟
این کارگردان در ادامه گفت: من فیلم «مسیر معکوس» را ساختم که در جشنواره شانگهایی دو جایزه بهترین کارگردانی و بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. در جریان تولید این فیلم من مجبور شدم ۶۰ درصد این فیلم را برای کمک کوچکی که فارابی به من کرد، بفروشم و بعد به مشکل مالی برخورد کردم و از فارابی خواستم که ۴۰ درصد دیگر را هم از من بخرد یا آن ۶۰ درصد را به من بفروشد تا من بتوانم فیلم را در بازار بینالمللی به فروش برسانم. دوستان در فارابی ۴۰ درصد فیلم را با قیمت ۱۰۰ میلیون تومان از من خریدند و گفتند که پول بیشتری ندارند و من هم باور کردم و فروش فیلم با این مبلغ بسیار پایین را پذیرفتم اما دو روز بعد متوجه شدم که بیش از ۲۰ میلیارد تومان به یک نور چشمی کمک کردهاند تا فیلم بسازد. من به همین دوستان فارابی گفتم که چرا فیلم من را با توجیه اینکه بودجه ندارید با این مبلغ ناچیز خریدید اما چنین مبلغ هنگفتی به این فرد کمک کردید؟ توضیحی که به من دادند این بود که وزیر نامه داده بودند و ما باید انجام میدادیم. وقتی چنین وضعیتی وجود دارد چطور میتوانیم انتظار داشته باشیم که کسی به سینمای ملی فکر کند و برای آن هزینه کند؟
جلیلی درباره توقیف آثارش گفت: دلیل توقیف آثار من این نیست که من فیلمهای ناامیدکننده ساختهام. یک بار به یکی از مسئولان سینمایی گفتم چرا شما فیلمهای من را توقیف کردهاید در حالیکه هر کس هر چه میسازد اکران میشود؟ به من پاسخ دادند که این فیلمها را وقتی مردم میبینند متوجه میشوند که واقعی نیست اما تو آنقدر واقعی میسازی که مردم فیلم را کاملاً باور میکنند. فیلمهای من انسانی هستند و همه به من میگویند که اتفاقاً تو فیلمهای امیدوارکننده میسازی که با این حال ۱۶ فیلم من هیچگاه رنگ اکران را ندیدهاند و من هیچ اعتراضی نکردهام و همچنان سعی دارم فیلمی بسازم که حال مردم را خوب کند.
این کارگردان در پایان درباره استقبال مردم از آثار کمدی گفت: وقتی فیلمسازانی چون بهرام بیضایی، سهراب شهید ثالث، ناصر تقوایی و… تا آخر عمر خانهنشین میشوند مردم انتخاب دیگری ندارند. بنابراین هر فیلمی که فروش خوبی دارد به معنای این نیست که این فیلم حتماً در جریان همان سینمای ملی قرار میگیرد که تعریف کردم. مردم چارهای جز دیدن این فیلمها در سینما ندارند و این وضعیت را مسئولان و مدیران فرهنگی و هنری ما ایجاد کردهاند که مردم یا به سراغ فیلمهای سخیف کمدی میروند که اکثراً دهههای قبل و دوران پیش از انقلاب را روایت میکنند یا بخشی از مردم مردم به دنبال دیدن فیلمهای تابوشکن هستند که مسائلی چون حجاب را کنار گذاشتهاند. این وضعیت حاصل عملکرد مدیریت فرهنگی و هنری ماست.
۲۴۲۲۴۳
