به گزارش برگزیده های ایران از وبدا، دومین نشست ویژه مجمع جهانی بهداشت (WHASS) جهت بحث و گفت وگو پیرامون ایجاد احتمالی یک معاهده جدید جهانی برای حمایت از آمادگی در برابر بیماری همه گیر برگزار شد و نمایندگان ۱۹۴ کشور عضو WHO به مدت سه روز برای بررسی تدوین یک سند بینالمللی جدید و یا تقویت IHR ۲۰۰۵ برای مقابله با پاندمی های احتمالی آینده گرد هم آمدند.
محمدحسین نیکنام مدیرکل همکاری های بینالملل وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی که به نمایندگی از وزارت بهداشت کشورمان در این مجمع حضور داشت در بیانیه ای تصریح کرد: مایه خرسندی من است که در این مقطع حساس، زمانی که جامعه جهانی بهداشت برای ارزیابی و شناسایی بهترین راه پیش رو برای تقویت ظرفیتهای آمادگی و واکنش برای شرایط اضطراری بهداشتی در آینده، گرد هم آمدهاند، در این جا حاضر باشم.
وی افزود: طی دو سال گذشته، همهگیری کووید-۱۹باعث ایجاد بیماری و رنج فاجعهبار و زیادی برای همه مردم جهان شده است و این چالش هنوز هم ادامه دارد. درسی که از چالش عظیم ناشی از این بیماری همه گیر آموخته شد، این است که جهان نمی تواند تا زمان حملات مرگبار بعدی همه گیر بیکار بماند. ما باید آمادگی بیشتری داشته باشیم و در مواجهه با همهگیریهای آینده به طور مؤثرتر و مفیدتر واکنش نشان دهیم.
نیکنام ادامه داد: ایران قویا از نقش کلیدی WHO در امنیت جهانی بهداشت و ابتکارات واکنش های اضطراری حمایت می کند و معتقد است که نیاز فوری به تقویت این سازمان به منظور انجام وظایف قانونی خود از جمله ابتکارات برای تحکیم تلاش های آن در قبال آینده وجود دارد.
وی افزود: ما موضع خود را تکرار می کنیم که IHR یک ابزار ضروری موجود در رسیدگی به شرایط اضطراری بهداشت جهانی است. با این حال، کارایی IHR به ظرفیت و تعهد کشورهای عضو به اجرای آن بستگی دارد. همکاری چندجانبه برای حمایت از اجرای IHR، به ویژه از طریق حمایت مالی قابل پیش بینی و پایدار در سطوح ملی، منطقه ای و جهانی، بسیار مهم است. ما همچنین تأکید می کنیم که رابطه بین هر چارچوب قانونی جدید و IHR ۲۰۰۵ موجود باید به وضوح بیان و تعریف شود. به نظر ما، هر ابزار جدیدی باید IHR باشد، و نباید موازی یا جایگزین آن شود.
مدیرکل همکاریهای بینالملل وزارت بهداشت ادامه داد: ما از دیدگاههای متفاوت آگاه هستیم که به دنبال متحد کردن کشورهای عضو به سمت یک دستور کار جهانی مشترک برای جوامع انعطافپذیرتر در برابر همهگیریهای آینده است. در این راستا، ما تأکید میکنیم که «دسترسی برابر» به تجهیزات پزشکی و ظرفیتهای تولید برای کشورهای در حال توسعه که عواقب نامتناسب بیماری همهگیر کووید-۱۹ را تحمل میکنند، بسیار مهم است. همهگیری کنونی همچنان چالشهای ناشی از عدم دسترسی به ابزارها و واکسنهای COVID-۱۹ را نشان میدهد. این نگرانی باید در هر نتیجه قابل پیش بینی تلاش های جمعی ما مورد توجه قرار گیرد.
نیکنام افزود: در نهایت، یکی از مهم ترین ملاحظات در توسعه یک معاهده بیماری همه گیر این است که چگونه می توان از عرضه عادلانه تجهیزات پزشکی به همه کشورهای عضو و انتقال فناوری به کشورهای در حال توسعه اطمینان حاصل کرد. بنابراین بهترین تصمیم را باید با تمرکز بر این هدف اتخاذ نمود. یک مسیر روشن مبتنی بر اجماع به سمت هدف مشترک ما، چیزی است که باید از کل این فرآیند انتظار داشته باشیم. هیات من برای مشارکت سازنده در مذاکرات نشست ویژه ثابت قدم است.
همچنین در این نشست، تدروس آدهانوم گبریسوس مدیرکل سازمان بهداشت جهانی، سخنان افتتاحیه خود را با ذکر نکات زیر ایراد کرد:
– همه دیدیم که ما واقعاً تا چه اندازه بی نظم بودیم و همه شکست سیستم های جهانی را دیدند
– همه گیری کووید-۱۹ نشان می دهد که ما قوانین بازی را بلد نیستیم
– ایده نشست آتی مجمع جهانی بهداشت این است که یک نظم جهانی جدید را برای مدیریت بحران های بهداشتی آینده آغاز کنیم
– بهترین راهی که می توانیم به این ایده برسیم، یک توافق نامه الزام آور قانونی بین ملت ها است، توافقی که از این شناخت حاصل شده است که ما آینده ای جز آینده ی مشترک نداریم
– سوش جدید Omicron دقیقاً نشان می دهد که چرا جهان به یک توافق جدید در مورد بیماری های همه گیر نیاز دارد: سیستم فعلی ما کشورها را از هشدار دادن به هنگام به دیگران درباره تهدیداتی که به طور اجتناب ناپذیری در کشور ها رخ میدهد نا امید و بی انگیزه کرده است
سایر نمایندگان از همه کشورهای عضو نیز نظرات خود را در رابطه با مزایای داشتن یک سند جدید الزام آور قانونی یا بهبود ابزارهای موجود مانند IHR ۲۰۰۵ و رویکرد One Health به منظور بهبود آمادگی و واکنش به همه گیری ها ارائه کردند.
تصمیم گیری نهایی در خصوص تصویب این معاهده جدید در جلسه اصلی مجمع عمومی بهداشت در سال ۲۰۲۲ با رای گیری از کشورهای عضو انجام خواهد شد. تا آن زمان طرف ها به بحث و گفت و گوی سازنده در این باره ادامه خواهند داد.
