به گزارش خبرگزاری برگزیده، نخستین نشست از سلسله‌نشست‌های «گفتآمد» روز دوشنبه ۱۹ مردادماه ۱۴۰۵ با محوریت بزرگداشت عبدالله گیویان، استاد پیشکسوت علوم ارتباطات و مطالعات فرهنگی، با حضور جمعی از استادان، پژوهشگران و فعالان ارشد عرصه رسانه برگزار شد.
سخنرانان این برنامه به ترتیب، هادی خانیکی، حسام‌الدین آشنا، علیرضا معزی و در نهایت عبدالله گیویان بودند. خانیکی، آشنا و معزی در صحبت‌های‌شان به بررسی ابعاد گوناگون اندیشه، سوابق حرفه‌ای و نقش اثرگذار گیویان در توسعه روش‌های پژوهش کیفی، مردم‌شناسی بصری و تدوین «رویای ملی» در رسانه پرداختند.
هادی خانیکی در بخشی از صحبت‌هایش در این نشست گفت: «زحمات و تلاش‌های آقای گیویان را در حوزه مطالعات فرهنگی و ارتباطات باید بیش از این گرامی داشت؛ به‌خصوص مناعت طبع ایشان را که وقتی هم در صداوسیما مورد بی‌مهری قرار گرفت، پی آن نبود که خودش را اثبات کند. آن‌چه را بود رها کرد و از زندگی علمی و حرفه‌ای گذشته خود فاصله گرفت.»
حسام‌الدین آشنا نیز با مرور پیشینه آشنایی خود با گیویان تصریح کرد: «من از سال ۱۳۶۵ هم با عبدالله گیویان آشنا شده و هم فرصت داشته‌ام با او کار کنم و می‌خواهم از زاویه‌ای دیگر به او بنگرم. اگر بخواهم برای مجموعه کارهای عبدالله یک کلمه پیدا کنم، آن کلمه «کیفیت» است.»
آشنا در ادامه تاکید کرد: «ایشان سال‌ها در حوزه پژوهش صداوسیما فعالیت داشته، مدیرکل دفتر پژوهش‌های برنامه‌ای معاونت سیما بوده، در پژوهش تصویری و تحلیل برنامه نقش داشته و از بنیان‌گذاران رویکردی بوده است که می‌خواست خودِ تصویر را موضوع تحقیق قرار دهد. در سوابق منتشرشده او، مدیریت دفتر پژوهش‌های برنامه‌ای معاونت سیما در سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۷، تدریس روش تحقیق در سینما و تحلیل فیلم و حتی معرفی قالب «ویدئوکلیپ» در همان دوره، ثبت شده است.»
در بخش دیگری از نشست «گفتآمد»، علیرضا معزی، روزنامه‌نگار و صاحب امتیاز خبرگزاری برگزیده، به بیان خاطرات و تحلیل ابعاد مختلف شخصیت و سابقه کاری دکتر عبدالله گیویان پرداخت.
علیرضا معزی با اشاره به شرایط رسانه‌ای کشور تصریح کرد: «نمی‌خواهم درباره خصوصیات اخلاقی آقای گیویان صحبت کنم؛ تقریباً همه کم‌وبیش با آن آشنا هستیم. آقای دکتر آشنا هم با بغض و خیلی دریغ‌خوارانه نکاتی را گفتند. اما در ایام جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، حال و روز خیلی از بچه‌ها حتی بچه‌های نظامی که دریغ می‌خوردند چرا تجهیزات نظامی کافی برای مقابله و انجام خیلی کارها ندارند برای من ملموس بود. من این حال را در خودمان به عنوان اهالی رسانه درک می‌کردم؛ ما هم خیلی جاها خلع سلاح بودیم و هنوز هم خلع سلاحیم.»
این روزنامه‌نگار با ابراز تأسف از کنار گذاشته شدن سرمایه‌های علمی و رسانه‌ای تصریح کرد: «این که ما امروز با جنگ روایت‌ها روبه‌رو هستیم و صدای‌مان به جایی نمی‌رسد، محصول غیبت امثال عبدالله گیویان است؛ چون نگذاشتند این‌ها کار کنند.»
متن کامل این گزارش را این‌جا بخوانید.
۲۴۲۲۴۲
