به گزارش برگزیده سایت عصرایران نوشت: در این سرزمین، گاهی یک برنامه تلویزیونی از عمر خیلی چیزها کوتاهتر است. نمونهاش همین برنامه «میشود». برنامهای که قرار بود سی قسمت، امید اجتماعی تزریق کند، فرهنگ کارآفرینی را تقویت کند و زندگیها را بازسازی کند، اما خودش حتی فرصت نکرد زندگیاش را کامل بسازد. یک قسمت آمد، سلام کرد، خداحافظی نکرد و رفت.
جالب اینجاست که «میشود» نه به مرگ طبیعی از دنیا رفت، نه به قتل رسید، نه حتی رسما «کنسل» شد؛ بلکه به شیوهای کاملا بومی و خلاقانه، ناپدید شد.
مثل جورابی که در ماشین لباسشویی گم میشود. نه شبکه توضیحی داد، نه صفحه رسمی برنامه، نه حتی جدول پخش زحمت یک جمله را به خودش ندادند. انگار نه انگار که برنامهای بوده، بودجهای خرج شده و …
اما شایعهها – که در این سرزمین همیشه از اطلاعیهها جلوتر میدوند – میگویند دلیل توقف، تفاوت پوشش مجری در اینستاگرام شخصیاش با پوشش او در برنامه بوده است.
واقعاً برنامهسازان تصور میکردند اینستاگرام یک بیماری فصلی است که شاید مجری نگرفته باشد؟ یا فکر میکردند حساسیتها مثل قند خون است؛ گاهی بالا میرود، گاهی پایین میآید، حالا قسمت اول افتاد، قسمت دوم شاید تنظیم شود؟
و حالا که برنامه به این شکل محو شده، سؤال اصلی این است: پولش چه شد؟ چند میلیارد از جیب مردم خرج شد تا یک قسمت ساخته شود و بعد به آرشیو سریالی «اشتباهات پرهزینه» صداوسیما اضافه شود؟
چه کسی قرار است توضیح بدهد؟ چه کسی پاسخگوست؟ یا قرار است طبق روال همیشگی، همه چیز در مه غلیظ «صلاح دیده شد» گم شود؟
در نهایت، تنها چیزی که واقعاً «میشود»، همین است که: میشود برنامه ساخت، میشود از جیب مردم بودجه خرج کرد، میشود حذف کرد، و میشود به هیچ کس هم جواب نداد.
بقیهاش؟ نه… ظاهراً نمیشود. همین قدر کافی است! تازه از سرتان زیاد هم هست ..
۱۷۳۰۲.
