برگزیده – عباس آخوندی، وزیر پیشین راه و شهرسازی در نشست کافه خبر گفت: «زمانی که ایران اعلام می‌کند ابتکار هرمز یا سیاست همسایگیِ خوب را در پیش می‌گیرد و بر برقراری ارتباط با کشورهای همسایه تأکید می‌کند، از منظر همان کشورها چنین تلقی نمی‌شود که ایران برای آنان مرکز تهدید یا مرکز همکاری نباشد. تا هنگامی که ایران پرونده‌های باز گذشته خود را ـ چه در جنگ ایران و عراق و چه در سایر پرونده‌ها مانند یمن، سوریه و دیگر موارد ـ نبندد، امکان ارائه هیچ پیشنهاد معتبری را نخواهد داشت.»
آخوندی تاکید کرد: «نکته دوم آن است که در منطقه، بازیگران دیگری غیر از کشورهای جنوب خلیج فارس حضور دارند و کشورهای خلیج فارس تمام تنظیمات امنیتی خود را در ارتباط با آن بازیگران تعریف کرده‌اند. بنابراین پیش از آنکه ایران بتواند تکلیف خود را با سایر بازیگران مشخص کند، امکان طرح سخنی اجرایی و عملیاتی وجود نخواهد داشت.»
افزون بر این، همان‌گونه که عرض کردم، این پرسش مطرح است که آیا ایران اساساً واجد دولت است یا خیر؟ این سؤال اصلی است. به نظر می‌رسد هم در درون ملت ایران چنین احساسی وجود دارد که با پدیده‌ای به نام «بی‌دولتی» مواجه‌اند؛ پدیده‌ای که در آن، دولت اساساً امکان ارائه سخن معتبر ندارد. در عین حال، ناظران و محافل خارجی نیز این پرسش را مطرح می‌کنند که اساساً با چه کسی مذاکره می‌کنند و اگر طرف ایرانی سخنی را در مذاکره مطرح می‌کند، آیا از اقتدار لازم برخوردار است یا صرفاً سخنی گفته می‌شود و سپس اتفاق دیگری رخ می‌دهد؟
او گفت: «اساساً ویژگی دولت آن است که یگانه باشد؛ به محض آنکه به صورت چندگانه تعریف شود، دیگر وجود خارجی نخواهد داشت.»
۲۱۹
