به گزارش خبرگزاری برگزیده، الیکا عبدالرزاقی این روزها، اجرایی آهنگین از تراژیک‌ترین نمایشنامه ویلیام شکسپیر؛ «شاه لیر» را روی صحنه سالن اصلی مجموعه تئاتر شهر برده است. با او به بهانه اجرای این نمایش در کافه‌خبر خبرگزاری برگزیده به گفت‌وگو نشستیم. عبدالرزاقی در کنار صحبت از اجرای آهنگین «لیر شاه» از موضوعاتی دیگر نیز صحبت کرد.
عبدالرزاقی همان‌طور که خودش اشاره می‌کند حتی تلخ‌ترین اتفاقات زندگی‌اش را هم کمیک تعریف می‌کند. ضمن این که در این بین ترسی هم از خودافشاگری ندارد. از او پرسیدیم هیچ‌وقت از این که ویترین خودش را شکانده، پشیمان شده است یا خیر؟ و او چنین پاسخ داد: «من ویترینی نمی‌بینم و از ابتدا همین‌طور بوده‌ام. من در زندگی شخصی‌ام، در خیابان و… همین شکلی هستم که الان می‌بینید. شما فقط وقتی می‌توانید وجه دیگری از من ببینید که مشغول کارم. کسانی که در موسسه سینمایی ما ثبت‌نام می‌کنند تصور اولیه‌شان از من این است که مثلا برویم سر کلاس الیکا عبدالرزاقی بخندیم. در حالی که با وجه دیگری مواجه می‌شوند، وجهی بسیار جدی که وقتی مشغول کار است نمی‌تواند در مورد هیچ چیزی کوتاه بیاید. ضمن این که حتی اگر ویترینی وجود داشته باشد، من ابایی از شکسته شدن آن ندارم و اتفاقا شکسته شدنش را حاصل تلاش‌هایی آرام‌آرام برای نزدیک شدن به نشان دادن آن‌چه در جهان واقعی وجود دارد می‌دانم. من معمولا در برخوردهای اجتماعی خیلی برایم پیش می‌آید که دوستان صمیمی و عزیزی را در جشنواره از دور می‌بینم با ذوق دست تکان می‌دهم و سلام می‌دهم ولی آن‌ها خشک و رسمی سلام می‌کنند. حق هم دارند در این فضاها ممکن است جایی دوربین رویت باشد. اما من همیشه کار خودم را می‌کنم. همه ممکن است مانند من نباشند و برنتابند که خانمی قهقهه بزند یا موقعی که حرف می‌زند چهره‌اش را کج‌وکوله کند. من کامنت‌هایی می‌گیرم که در آن‌ها نوشته شده است وای تو چقدر اعتماد به‌نفس داری! یا برو زیر چشمت را درست کن! یا نخند! اما به این اصلاً اهمیت نمی‌دهم. زمانی هولناک بود که دختر بخندد چه برسد بلندبلند بخندد. الان خیلی عادی شده است و ممکن است بگویند لوس یا جلف است اما فضا باز شده است. ما به‌تدریج در تلویزیون جلو رفته‌ایم و راه‌مان را باز کرده‌ایم که خیلی چیزها امروز عادی شود.»
متن کامل این گفت‌وگو را این‌جا بخوانید.
۲۴۲۲۴۲
