به گزارش برگزیده، کاربران و تحلیل‌گران سوری تأکید دارند که پرونده سویدا آخرین پرونده باقی‌مانده در کشور است که وابستگی کاملی به بازیگران منطقه‌ای، به ویژه اسرائیل، دارد و از همین رو پیچیده‌ترین پرونده سیاسی و میدانی حال حاضر محسوب می‌شود.
به نوشته الجزیره فعالان سیاسی با مقایسه وضعیت «قسد» و گروه‌های مسلح جنوب اشاره کردند که نیروهای تحت امر مظلوم عبدی در ابتدا خواستار ایجاد حکومت خودگردان در شمال و شرق سوریه بودند، اما در نهایت به ادغام کامل در ساختارهای دولتی تن دادند، به‌طوری که مدیریت خدمات شهری و امنیت عمومی حسکه به نیروهای بومی همان منطقه واگذار شد. کارشناسان این فرمول را سقف واقعی و منطقی برای تمامی جریان‌های غیردولتی می‌دانند و تاکید دارند که طرح‌هایی نظیر ایجاد کشور باشان (سرزمین ادعایی دروزی‌ها در خاک سوریه) تنها رویا فروشی و بر خلاف واقعیت‌های جغرافیایی و سیاسی سوریه است.
الجزیره می‌نویسد حکمت الهجری، از رهبران دروزی السویداء در مسیر زیاده‌روی در نبرد بی‌حاصل قرار گرفته است.، با پیوند زدن سرنوشت این جریان به حمایت‌های خارجی، خروج از این بن‌بست بسیار دشوار شده است. سوال اصلی این است که اگر تل‌آویو به این نتیجه برسد که توافق مستقیم با دمشق بر سر ترتیبات امنیتی مرزها سودبخش‌تر از حمایت از گروه‌های محلی است، کارت بازی سویدا ارزش خود را از دست خواهد داد و این جریان از یک بازیگر به ابزاری روی میز مذاکرات تبدیل می‌شود.
الجزیره با اشاره به انحلال «قسد» تاکید می‌کند که با پیوستن نیروهای کُرد به نهادهای رسمی، پروژه تجزیه در سوریه با شکست مواجه شده است و تنها مسیر منطقی برای سایر گروه‌های مسلح، تحویل سلاح و پیوستن به روند ملی است.
نیروهای قسد پیش از ادغام، بر مساحتی نزدیک به یک‌سوم خاک سوریه (حدود ۶۰ هزار کیلومتر مربع) تسلط داشتند، در حالی که شبه‌نظامیان وابسته به الهجری تنها بر بخشی از استان السویداء (حدود ۲ هزار کیلومتر مربع) مسلط هستند. این مقایسه عددی نشان‌دهنده تفاوت ۳۰ برابری ابعاد این دو پروژه و عدم داشتن وزن ژئوپلیتیکی برای ادامه تقابل با حکومت مرکزی است.
۴۲/۴۲
