به گزارش برگزیده، سایت عصرایران نوشت:
1- واقعا ناراحت کننده است. شبکه خبر که روزی با حضور شماری از مدیران و خبرنگاران زبده، جوان و علاقمند ، رسانه ای دیدنی و قابل استناد بود هم اکنون به جایی رسیده که رئیس جمهوری خود نیز درباره آن می گوید “مهم نیست”.
سخن پزشکیان درباره صداوسیما، صحیح است. اینکه پزشکیان بعد از یک سال ریاست جمهوری به این نتیجه رسیده که “شبکه خبر مهم نیست و ما کار خودمان را می کنیم” اتفاق خوبی است. بسیاری 4 سال و 8 سال و سال ها می گذرد اما به این نتیجه نمی رسند.
صداوسیما دیگر نه مثل گذشته جایگاه قابل قبولی در اطلاع رسانی دارد نه اعتباری در میان مخاطبان دارد و نه بخش های مهمی از مردم، اعتمادی به صداوسیما دارند. صداوسیما به سازمان ورشکسته تبلیغات سیاسی تبدیل شده است.
اصولا اگر قرار بود صداوسیما و شبکه خبر مهم باشند نه پزشکیان در انتخابات انتخابات ریاست جمهوری پیروز می شد نه روایت های صداوسیما از سوی اکثریت مردم رد می شد.
علاوه بر این، ریاست جمهوری و سایر وزارتخانه ها و بخش های دولت نیز باید به انحصار صداوسیما در دسترسی به مقامات و خبرها پایان دهند و راه را برای فعالیت سایر خبرنگاران و رسانه ها به ویژه خبرنگاران مستقل و معتبر و رسانه های حرفه ای بخش خصوصی باز کنند. شیفتگی به صداوسیما در بخش هایی از دولت باید پایان یابد.
2- صداوسیما برای سخنرانی پزشکیان که رئیس کشور، رئیسِ “جمهوری اسلامی ایران” و عالی ترین مقام کشور بعد از رهبری است نه “شبکه یک” و نه “شبکه خبر” بلکه “شبکه خبر 2” را اختصاص داده که یکی از حاشیه ای ترین و کم اهمیت ترین شبکه هاست. شبکه ای صرفا برای رفع تکلیف صداوسیما در پخش زنده برخی برنامه ها و البته احتمالا پخش رپوتاژی و تبلیغاتی برخی مراسم ها و سخنرانی ها.
این از اتفاقات عجیب و غریب است که رئیس جمهوری باید در زمان تعیین شده مدیران صداوسیما سخنان خود را خلاصه و محدود کند. لابد می خواستند وسط سخنان رئیس جمهوری ، برنامه پخش زنده را قطع کنند که البته وسط برنامه، قطع کردند.
شاید انتظار دارند رئیس جمهوری التماس شبکه خبر و صداوسیما را کند تا چند دقیقه ای بیشتر برای او اختصاص دهند؟
نکته اینکه وقتی رئیس جمهوری سخنرانی دارد خلاف آداب و پروتکل های تشریفاتی است که سخنرانی او را قطع کنند. در سازمان ملل متحد و دیگر نشست های بین المللی، وقتی رئیس یک کشور سخنرانی می کند حتی اگر بیش از زمان تعیین شده باشد کسی سخنرانی او را قطع نمی کند.
3- ایران نه مثل اکثریت کشورهای جهان، دولت حداقل یک شبکه تلویزیون دولتی دارد که رئیس جمهوری یا نخست وزیر و سایر مقامات کشور بتوانند از طریق آن مطالب خود را مطرح کنند نه مانند کشورهایی است که شبکه های تلویزیونی مستقل دولتی، عمومی و خصوصی دارند. در این کشورها هم شبکه ها با رعایت اصول حرفه ای ، مواضع رئیس جمهوری و مقامات دولت را پوشش می دهند.
صداوسیما را نمی توان تلویزیون دولتی نامید چون زیرمجموعه دولت نیست؛ تلویزیون حکومتی هم نیست چون هم مواضع حکومت را پوشش نمی دهد. در برخی دولت ها هم علیه دولت نیز هست.
صداوسیما شبکه تلویزیون مستقل بی طرف هم نیست. خصوصی هم نیست چون از بودجه دولتی استفاده می کند. به مانند شبکه های عمومی که حرفه ای فعالیت می کنند و متعهد به فعالیت مستقل و بی طرفانه باشند نیز نیست.
وضعیت ایران در شبکه های تلویزیونی و رادیویی، عجیب ترین در جهان است. حتی افغانستان با وجود دولت طالبان هم شبکه های تلویزیونی خصوصی دارد اما ایران ندارد.
4- آری. “شبکه خبر مهم نیست ما کار خودمان را میکنیم”.اما مشکل اینجاست که رویکرد و فعالیت های غیرحرفه ای صداوسیما برای کشور و مردم و دولت، هزینه ساز است. دولت نمی تواند با نادیده گرفتن رفتارهای صداوسیما، به کار خود ادامه دهد. رفتارهای صداوسیما برای مردم، کشور و حتی دولت ، هزینه ساز است.
پزشکیان همچنین گفته است: “شبکه خبر به جای آنکه حرفای بی ربط را بزند این حرفا را پخش کند تا مردم هم در جریان قرار بگیرند”. منظورش این است که برنامه بهره برداری از 750 مگاوات انرژی خورشیدی را پخش کند.
اولا بخش های مهمی از مردم یا صداوسیما را دنبال نمی کنند یا اگر هم دنبال کنند تاثیرگذاری زیادی ندارد یا تاثیر معکوس و ضدآگاهی دارد.
ثانیا مشکل نه در پخش زنده سخنان رئیس جمهوری است نه در برنامه های بی ربط صداوسیما بلکه مشکل در رویکرد صداوسیماست که خارج از همه چارچوب های حرفه ای، هم مردم و کارشناسان را عصبانی کرده هم صدای “پزشکیان وفاقی” را هم درآورده است.
23302
