به گزارش برگزیده، سیانان در گزارشی تحلیلی نوشت سفر ناگهانی رئیس سازمان سیا به مسکو در شرایطی صورت گرفت که گزارشها نشان میدهند او حامل پیام هشدار آمریکا به روسیه درباره هرگونه اقدام قهرآمیز علیه قلمرو ناتو و همچنین تلاش برای متقاعد کردن مسکو به قطع پشتیبانی نظامی و اطلاعاتی از ایران بوده است. با این حال، کارشناسان بر این باورند که روسیه با در نظر گرفتن نفع استراتژیک خود از تضعیف آمریکا، تمایل چندانی به همکاری با واشنگتن در پرونده ایران ندارد.
بنبست مشترک در دو جنگ نامتقارن
بر اساس تحلیل سیانان، دونالد ترامپ و ولادیمیر پوتین اکنون با چالش مشابهی دست و پنجه نرم میکنند: هیچیک قادر به تحقق کامل اهداف اعلامشده خود در جنگ نیستند و در عین حال، امکان عقبنشینی بدون از دست دادن وجهه و اقتدار سیاسی را ندارند. هر دو رهبر با دستکم گرفتن توان مقاومت و انعطافپذیری رقبای خود — که از نظرهای ساختار نظامی متعارف بسیار کوچکتر بودند — وارد درگیری شدند.
در هر دو جبهه اوکراین و ایران، برتری تاکتیکی و تجهیزاتی قدرتهای بزرگ توسط تاکتیکهای نوین و نامتقارن رقیب خنثی شده است؛ تاکتیکهایی که بر پایه فناوریهای ارزانقیمتی مانند پهپادها بنا شده و عصر جدیدی از جنگاوری را رقم زدهاند. گزارشها حاکی از آن است که همانطور که پوتین به دلیل عدم دریافت ارزیابیهای واقعی از روند جنگ اوکراین تحت فشار است، ارزیابیهای مثبت ترامپ از روند جنگ در ایران نیز نشاندهنده ناآگاهی یا ارائه اطلاعات نادرست از سوی مشاوران نزدیک اوست.
به اذعان تحلیلگران، درگیری ششماهه آمریکا در جنگ با ایران و تغییر جهت واشنگتن به سمت جنگ همهجانبه اقتصادی، منابع تسلیحاتی و توان نیروی دریایی و هوایی ایالات متحده را به شدت تحت فشار قرار داده است. گزارشهای دستگاه اطلاعاتی اخیراً افشا کردهاند که کرملین، آمریکا را به دلیل گیر افتادن در جنگ ایران، تضعیفشده ارزیابی میکند؛ موضوعی که میتواند جسارت رقبای بینالمللی واشنگتن در اروپا و آسیا را افزایش دهد.
مارک کلی، سناتور دموکرات، در اینباره اشاره کرده است که ورود آمریکا به جنگ ایران بدون هدف استراتژیک، برنامه مشخص و مسیر خروج، عملاً به سود روسها تمام شده و مسکو نیز در مقابل، تبادل اطلاعاتی و ماهوارهای خود را با ایران افزایش داده است. از سوی دیگر، تلاشهای ترامپ برای جلب همکاری روسیه و چین جهت انزوای کامل اقتصادی ایران با موانع جدی روبهرو است، چرا که این دو کشور تمایلی برای تسهیل فشار بر ایران و کمک به اهداف واشنگتن ندارند.
اگرچه شباهتهای میان این دو نزاع چشمگیر است، اما تفاوتهای عمدهای نیز وجود دارد. ترامپ برخلاف پوتین از اعزام نیروی زمینی گسترده به باتلاق جنگ خودداری کرده است؛ اقدامی که در صورت وقوع، تلفات سنگینی به همراه داشت که از نظر سیاسی در داخل آمریکا قابل تحمل نبود. همچنین، در حالی که پوتین زیرساختهای غیرنظامی اوکراین را هدف قرار میدهد، تمرکز آمریکا عمدتاً بر اهداف نظامی بوده است، اگرچه برخی حملات مرگبار نافرجام ناشی از اطلاعات قدیمی نیز انتقادات جدی را برانگیخته است.
در نهایت، تحلیلی که سیانان ارائه میدهد تاکید دارد که جنگ ایران ممکن است برای بقای سیاسی ترامپ به اندازه جنگ اوکراین برای پوتین حیاتی و موجودیتی نباشد، اما ترامپ نیز همانند همتای خود در کرملین، اکنون در گوشه رینگ جنگی گرفتار شده که خود آغازگر آن بوده است.
۴۲/۴۲
