به یاد امین تارخ؛ هنرمندی که همیشه می‌گفت مردم سریال وطنی را ترجیح می‌دهند

به گزارش خبرنگار فرهنگی خبرگزاری برگزیده های ایران، حدود یک سال از درگذشت ناگهانی امین تارخ می‌گذرد و اگر او امروز در میان ما بود تولد ۷۰ سالگی‌اش را جشن می‌گرفت. همچون سالی که – سال ۱۳۹۵- جشن زادروز ۶۳ سالگی‌اش را با حضور هنرمندان برگزار کردند.  هنوز در میان ما بود، فردا ۲۰ مردادماه باید تولد هفتاد سالگی‌اش را جشن می‌گرفت ولی حالا که نیست، شبی را یاداوری می‌کنیم که جمعی از همکاران و دوستانش به بهانه تولد او دور هم جمع شدند.

در جمع آن هنرمندان پرویز پورحسینی هم بود؛  زنده یاد پرویز پورحسینی که سال ۱۳۹۹ براثر ابتلا به کرونا از دنیا رفت، نیز در آن مراسم حضور داشت و امین تارخ را آبروی بازیگری ایران معرفی کرده بود. تاریخ تولد امین تارخ به زادروز زنده‌یاد علی حاتمی هم نزدیک است. دو هنرمندی که فیلم «مادر» یکی از آثار مشترک ماندگارشان است. تارخ درباره نحوه آشنایی خود با علی حاتمی در جایی گفته بود: آشنایی‌ من با زنده‌یاد حاتمی کاملا اتفاقی و از خوش‌شانسی من بود. در فیلم «جستجوگر» محمد متوسلانی بودم که حاتمی سرصحنه فیلم آمد و گفت که همیشه دغدغه ساخت فیلمی در رابطه با «مادر» داشته و من هم با طیب‌خاطر پذیرفتم.

اما درباره تارخ باید این نکته را هم یادآور شد؛ در این ایام روز خبرنگار یادِ آن برخوردهای حرفه‌ای این بازیگر می‌افتیم. روزی که با او تماس گرفتیم تا درباره بازی در سریال‌های رمضانی (رهایم نکن) صحبت کنیم. همیشه با خبرنگاران رفتارِ خوبی داشت اما بیشترِ اوقات ترجیح می‌داد به جایِ صحبت کردن، هنرمندی‌اش را به نمایش بگذارد و رضایت مردم را داشته باشد نه اینکه در فضایِ‌مجازی به سبکِ امروزی‌ها و گلایه کردن و پیغام و پسغام دادن به سبکِ‌دیروزی‌ها عمل کند. اما آن روز دعوت به گفت‌وگویمان را پذیرفت.

همین چندی پیش هم می‌خواست درباره سریا‌ل‌های مناسبتی و ساختِ کارهای خوب در تلویزیون صحبت کند. اما از اینکه داود میرباقری مشغولِ «سلمان فارسی» و چند اثرِ دیگر در حال ساخت ابراز خشنودی کرد. مدتی بعد هم خبردار شدیم که در بیمارستان بستری شده برایِ او آرزوی سلامتی کردیم. خانواده‌اش خیلی دوست نداشتند بیماری‌اش در بوق و کرنا شود و خبرگزاری برگزیده های ایران هم به خاطرِ اینکه این رضایت وجود نداشت ترجیح داد خبری از بیماری او کار نکند.

اما خبرِ تلخِ درگذشت او منتشر شد. مسعود کرامتی دوستِ شفیقش با حالت گریه و ناراحتی این خبر را تأیید کرد. خبری که حالِ جامعه هنری را خراب کرده است؛ شاید توصیه‌ها و اظهاراتِ قابل تأمل و دوست‌داشتنی و حرفه‌ای او در آخرین گفت‌وگویش با برگزیده های ایران به کارِ این روزهای سریال‌سازان، مسئولان تلویزیون و حتی بازیگران بیاید.

هنرمند ۶۹ ساله‌ای که ۲۱ مردادماه ۱۳۳۲ در شیراز متولد شد. علاوه بر بازیگری  مدرس رشته بازیگری هم بود. از معروفترین نقش‌هایی که او بازی کرده نقش اول در مجموعه تلویزیونی ابن سینا است. او در سال ۱۳۵۶ از دانشکده هنرهای نمایشی دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد و تحصیلات تکمیلی خود را در سال ۱۳۶۳ با کسب مدرک فوق لیسانس در رشته مدیریت فرهنگی به پایان برد. تارخ در نقش ابن سینا یکی از نقش‌های ماندگاری که در خاطره مخاطبان مانده است.

امین تارخ نقش‌های زیادی را در فیلم‌ها و سریال‌های تلویزیونی و تئاتر ایفا کرده است. تارخ هم به عنوان هنرپیشه و هم به عنوان عضو هیأت داوری در جشنواره‌های ملی بی‌شمار و همینطور به عنوان عضو هیئت مدیره خانه سینما حضوری فعال داشته است. 

او در سال ۱۳۷۳ اولین مدرسه بازیگری را به نام کارگاه آزاد بازیگری در تهران تأسیس کرد که یکی از مؤسسات آموزش بازیگری سینما در ایران محسوب می‌شود. فارغ التحصیلان کارگاه آزاد بازیگری تارخ، امروزه جزو مهم‌ترین بازیگران سینمای کشور هستند و تعدادی از جوایز هنرپیشه برتر را به خود اختصاص داده‌اند. در سال ۱۳۷۹ این مؤسسه اقدام به برقراری ارتباط با سایر مدارس بین المللی آموزش بازیگری کرد و امین تارخ به مرکز فیلیندرز درامای استرالیای جنوبی دعوت شد. او دو سال با عنوان مدرس در این دانشگاه تدریس کرد.

تارخ بازیگر تأثیرگذاری بود که نسلی از مهمترین بازیگران تئاتر و سینمای کشور از دل کارگاه های او بیرون آمده‌اند. تارخ در سال ۱۳۷۶ به عنوان یکی از چهره‌های برتر احیای تئاتر ایران شناخته شد. او در هجدهمین جشنوارهٔ تئاتر و فیلم فجر هم به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران و هم به عنوان یکی از کارگردان‌های هنری حضور یافت. امین تارخ در سال ۱۳۷۸ موفق به دریافت لوح افتخار «هنرمند ملی» شد.

سریال تلویزیونی اغما یکی از سریال‌های به یادماندنی بود که امین تارخ در آن در نقش دکتر پژوهان به ایفای نقش پرداخت و یکی از بازی‌های خوب خود را به اجرا گذاشت.

وقتی درباره استقبال از سریال‌های ترکیه‌ای و انتقادهای مردم از ساخت سریال‌های کم‌بیننده، این‌گونه پاسخ داد: «آن چیزی که برای من اهمیت دارد این است که این سریال‌ها در واقع ثابت کرد چنانچه کار مورد علاقه مردم بدون شعار ساخته شود و مردم بتوانند مسائل، معضلات و جواب سوالات خودشان را از طریق آن بگیرند و یک طوری با آن سریال‌ها همذات‌پنداری کنند به تمام سریال‌های پررنگ و لعاب سراسر جنسی ترکیه‌ای، ترجیح داده می‌شوند.

مردم از سریال متوسط وطنی بیشتر استقبال می‌کنند تا بهترین سریال‌های خارجی از نوع ترکیه‌ای و کره‌ای و این اتفاقات خوشایندی است. به نظرم قابل توجه صداوسیماست که مردم همیشه آماده پذیرش یک کار خوب هستند. شایسته است که این مدیران یک مقداری مراقب سطح سلیقه مردم باشند و پیوسته این سطح سلیقه را در جهت مثبت افزایش دهند. از طرفی دیگر تماشاگر را به لحاظ نیازهایی که دارد، اغنا کنند.»

/