به گزارش خبرگزاری برگزیده، دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا که اغلب از غیرقابل پیشبینی بودن خود تجلیل و تاکید میکند که این امر متحدان و دشمنان را به طور یکسان از توازن دور میکند، اکنون محدودیتهایی را در قدرت خود کشف کرده است که به سختی میتوانست تصور کند، زمانی که او در ۲۸ فوریه جنگ متجاوزانه کامل را آغاز و اهدافی ادعایی را برای پایان دادن سریع به برنامه هستهای ایران و سرنگونی نظام این کشور تعیین کرد.
بنابر روایت ایسنا، رسانه آمریکایی با این مقدمه نوشت: «پنج ماه بعد، آن اهداف محقق نشدهاند و ترامپ که زمانی مطمئن بود این نیروی عظیم او را قادر میسازد تا آنچه را که با افتخار «مدل ونزوئلا» مینامید – یعنی تغییر نظام یک کشور به حکومتی مطیع ایالات متحده – در ایران دنبال کند، حال در مورد بازگشت به عملیاتهای جنگی بزرگ که سازمانهای اطلاعاتی او ارزیابی میکنند، بعید است در تهران نیز به خوبی کار کنند، مردد است.»
این در حالی است که وی چندی پیش به نیویورک تایمز گفت که تنها «اخلاقیات خودم» او را محدود میکند، چرا که بزرگترین چکش دنیا را در دست دارد.
ترامپ نتوانسته است، افزایش قیمت نفت یا تأثیرات آن بر بازار سهام را کنترل کند. کشتیرانی که در تنگه هرمز متوقف شده بود و سپس برای چند هفته کوتاه باز شد، دوباره به حالت تعلیق درآمده است و اکنون یک گلوگاه دوم، بین دریای سرخ و خلیج عدن در معرض خطر قرار دارد. و در حالی که رئیس جمهور آمریکا تهدید کرده است که جزیره خارگ ایران را تصرف کند، علناً گفته است که میداند، هیچ تمایلی برای اعزام نیروی زمینی وجود ندارد.
دستیارانش میگویند که این محدودیتها او را عمیقاً ناامید کرده و حتی با معیارهای ترامپ، او را دمدمی مزاجتر کرده است. به گفته افراد نزدیک به ترامپ، بخش عمدهای از ناامیدی او ناشی از این جنگ است، جنگی که اکنون آنقدر نامحبوب است که تنها ۲۹ درصد از آمریکاییهای شرکتکننده در نظرسنجی روزنامه واشنگتن پست و موسسه ایپسوس، نحوه مدیریت او را در درگیری تائید کردهاند. و این نگرانی کاملاً واضح است، زیرا او قول میدهد که به هر قیمتی برنامه هستهای ایران را متوقف کند، در حالی که متحدانش در داخل این کشور میخواهند از آن خارج شوند.
اما رئیس جمهور آمریکا راه روشنی برای رسیدن به این هدف ندارد. او که با استراتژی کمی برای پیروزی وارد این درگیری شده بود، اکنون در تلاش است تا راهی آبرومندانه برای خروج پیدا کند. یک ماه پیش، او با اطمینان ابراز کرد که راه اعلام «پیروزی» را پیدا کرده است. ترامپ در ۱۷ ژوئن با ظاهری آراسته یک توافق آتشبس ۱۴ مادهای را که با عجله نوشته شده بود، امضا کرد. سپس ادعا کرد که به این دلیل توانست به توافق برسد که تهدید به حملهای گسترده کرده بود و همین امر باعث شد ایران به ادعای او «تسلیم» شود.
این توافق تنها ۲ هفته دوام آورد.
رسانه آمریکایی ادامه داد: «اکنون ترامپ سه گزینه اصلی دارد؛ تشدید نظامی، سرکوب اقتصادی یا اعلام «پیروزی» و خروج. هر یک از این گزینهها در هفتههای اخیر در جلساتی با جی. دی ونس، معاون رئیس جمهور؛ پیت هگست، وزیر جنگ؛ ژنرال دن کین، رئیس ستاد مشترک ارتش؛ جرد کوشنر، دامادش و استیو ویتکاف، فرستاده ویژه او مورد بحث قرار گرفته است.»
هر گزینه به دلایل مختلف ناخوشایند به نظر میرسد.
او روز جمعه، پس از آنکه تمام هفته اعلام کرد که در حال برنامهریزی برای بازگشت به حملات نظامی در ایران است، عقبنشینی کرد. به گفته چندین مقام، در جلسات توجیهی، دستیاران در مورد اینکه آیا بمباران گسترده، بمبارانی که برق را قطع کند و قابلیت موشکی مقاوم ایران را هدف قرار دهد، منجر به بازگشت ایران به مذاکرات معنادار خواهد شد، تردید داشتند.
و هزینه آن بالا خواهد بود اما تردید واقعی او ممکن است از این واقعیت ناشی شود که جنگ، ذخایر موشکهای رهگیر ایالات متحده را به اتمام رسانده است. در ماه آوریل، مرکز مطالعات استراتژیک و بینالمللی تخمین زد که نیمی از موجودی برخی از موشکهای رهگیر کلیدی ایالات متحده ممکن است قبلاً استفاده شده باشد. به گفته برخی از مقامات، پس از ۱۳ شب متوالی حمله و ضدحمله در هفتههای اخیر، این اعداد به سطوح بسیار پایینی رسیدهاند.
مقامات آمریکایی اکنون نگرانند که ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه و شی جینپینگ، رئیس جمهور چین، این کمبودها را در محاسبات اقدامات بعدی خود در اوکراین و اروپا برای پوتین و شاید علیه تایوان برای شی، لحاظ کنند.
به نوشته نیویورک تایمز، گزینه دوم ترامپ این است که اجازه دهد تحریمها اعمال شوند، به این امید که سرکوب بیشتر صادرات نفت، تاثیر مورد نظر خود را داشته باشد. اما در رابطه با نتیجه این اقدامات هم تردید وجود دارد. ترامپ از زمانی که برای اولین بار در سال ۲۰۱۸ از توافق هستهای دوران اوباما خارج شد و تحریم های سخت بر ایران اعمال کرد، فروپاشی اقتصادی در این کشور را پیشبینی کرده است. با این وجود، هشت سال بعد، نظام ایران تحت رهبری جدید به کار خود ادامه میدهد.
گزینه سوم اعلام مثلا «پیروزی» و رفتن به خانه است. به نظر میرسید که ترامپ یک ماه پیش در همین مسیر قرار داشت، زمانی که گفت آتشبس و مذاکره را انتخاب کرده است، زیرا نمیخواهد ریسک رکودی را بپذیرد که باعث مقایسه با هربرت هوور شود.
ترامپ در مورد سی و یکمین رئیس جمهور آمریکا که رهبری سقوطی را که منجر به رکود بزرگ شد، بر عهده داشت، گفت: «او همیشه کسی بود که نمیخواستم باشم. من نمیخواستم فاجعه اقتصادی ببینم.» او بعداً خاطرنشان کرد که اگر جنگ ادامه پیدا میکرد، ذخایر نفت جهان رو به اتمام میرفت.
روزنامه آمریکایی مینویسد: «اما خروج هزینههایی دارد. اگر ترامپ ایران را با ذخایر هستهای و تنگه هرمز که عملاً تحت کنترل ایران است، ترک کند، در رسیدگی به موضوعی که دلیل حمله او بود و مشکل جدید بزرگی که برای بازارهای انرژی ایجاد کرد، شکست خورده است. این میراث او را تعریف میکند. و روشن میکند که محدودیتهای بیشتری بر قدرت او نسبت به آنچه در ژانویه باور داشت، وجود دارد، زمانی که اعلام کرد دامنه نفوذش بیحد و مرز است.»
۲۱۹
