به گزارش خبرگزاری برگزیده، جورج کلونی، بازیگر و کارگردان سرشناس آمریکایی، جایزه شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری را در هشتادوسومین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز دریافت خواهد کرد. این خبر در حالی رسانه‌ای می‌شود که محافل سینمایی به شدت درگیر یک بحث جدی هستند: آیا کلونی هنوز هم یک «ستاره سینما» به معنای واقعی کلمه است؟ منتقدان سرسخت او استدلال می‌کنند که نقش‌آفرینی‌های اخیر او چندان چنگی به دل نمی‌زند و او سال‌هاست که تمرکز خود را به پشت دوربین و حرفه کارگردانی معطوف کرده است.
کلونی در واکنش به این خبر در بیانیه‌ای رسمی گفت: «من لحظات فوق‌العاده و بی‌نظیری را در ونیز تجربه کرده‌ام. این جشنواره بدون هیچ شک و تردیدی رویداد محبوب من در جهان است و دریافت شیر طلایی برای من افتخاری بسیار بزرگ است. البته این جایزه احتمالا به این معنی است که دیگر پیر شده‌ام، اما با جان و دل آن را می‌پذیرم.»
خشم کلونی از کنایه‌های تند کوئنتین تارانتینو
این افتخار بزرگ در حالی به کلونی می‌رسد که او اخیرا اعتراف کرده که از اظهارات کوئنتین تارانتینو درباره افول دوران ستاره بودن او، هم سردرگم شده و هم به شدت لابه‌لای کلماتش رنجیده است.
تارانتینو در سال ۱۳۹۸ با ادبیاتی صریح بیانیه‌ای صادر کرده و گفته بود: «خیلی وقت است که جورج کلونی دیگر نمی‌تواند تماشاچیان را به سالن‌های سینما بکشاند. آخرین فیلم موفقی که او قهرمانش بود و به خاطرش بلیت فروخت، کدام بود؟»
تیم رابی، منتقد ارشد فیلم در روزنامه دیلی تلگراف نیز با تارانتینو هم‌عقیده است. او در تحلیلی نوشت که عملکرد کلونی در ۲۰ سال گذشته «کارنامه او را به عنوان یک سوپراستار سرپا نگه نداشته است». آخرین نقش اول او در فیلم کاملا معمولی و بی‌روح «بلیط بهشت» (محصول ۱۴۰۱) بود که تنها به یک موفقیت تجاری نسبی دست یافت.
فرار از بازیگری و پناه بردن به صندلی کارگردانی
کلونی که گفته می‌شود از تجارت نوشیدنی خود بیش از ۵۰۰ میلیون دلار درآمد کسب کرده، در سه فیلم از چهار فیلم اخیرش یعنی «سابربیکن» (۱۳۹۶)، «کافه امید» (۱۴۰۰) و «پسران در قایق» (۱۴۰۲) اصلا به عنوان بازیگر جلوی دوربین نرفته است. در عوض، او به وضوح راه خود را کج کرده تا از هنر بازیگری فاصله بگیرد؛ چرا که این روزها تمایل و اشتیاق بسیار بیشتری به کارگردانی نشان می‌دهد.
شکی وجود ندارد که کلونی روزگاری یک «ستاره محبوب سینما» بود، اما از آن دوران زمان زیادی گذشته است. او در طول ۴۰ سال فعالیت حرفه‌ای خود، تنها سه موفقیت بزرگ و غول‌آسای گیشه را با فیلم‌های «یازده یار اوشن»، «جاذبه» و «طوفان کامل» تجربه کرده است. این در حالی است که بهترین بازی‌های او را باید در آثار غیربلاک‌باستری و مستقل‌تری چون «خارج از دید»، «پس از خواندن بسوزان»، «سه پادشاه»، «مایکل کلیتون»، «پا در هوا»، «زادگان» و «سولاریس» جست‌وجو کرد.
کارنامه سینمایی یک کارگردان؛ از اوج تا نزول پی‌درپی
کلونی در سال ۱۳۸۱ با فیلم «اعترافات یک ذهن خطرناک» قدم به دنیای کارگردانی گذاشت. سپس فیلم ستایش‌شده و نامزد جایزه اسکار «شب‌بخیر و موفق باشید» را ساخت؛ اثری شگفت‌انگیز و عمیق درباره اصالت روزنامه‌نگاری. تنها فیلم دیگری که از کلونیِ کارگردان قابل دفاع به نظر می‌رسید، «نیمه ماه مارس» (۱۳۹۰) بود.
با این حال، او پس از آن دوران با پنج فیلم ناامیدکننده متوالی یعنی «مردان آثار ماندگار»، «سابربیکن»، «آسمان نیمه‌شب»، «کافه امید» و «پسران در قایق» عملا از روزهای اوج خود در پشت دوربین نیز فاصله گرفته و تن به شکست‌های پیاپی داده است. با تمام این حواشی، ونیز امسال قرار است به پاس سال‌ها حضور او در هالیوود، بالاترین نشان خود را تقدیمش کند.
مترجم: ریحانه اسکندری
منبع: ورلد آف ریل
۲۴۲۲۴۴
