به گزارش برگزیده، مورتن بودسکوف، وزیر مهاجرت دانمارک، اعلام کرد که دولت تحقیقات خود را درباره امکان قانونی ممنوعیت سراسری اذان از سر خواهد گرفت. این پیشنهاد در پی تلاشهای مشابه در سالهای ۲۰۲۰ و ۲۰۲۵ مطرح میشود و همزمان با تداوم سیاستهای دولت «مته فردریکسن»، نخستوزیر دانمارک، برای تشدید قوانین مهاجرتی است.
به نوشته فرستپست بودسکوف در توضیح این اقدام استدلال کرد که پخش عمومی اذان جایگاهی در دانمارک ندارد. این وزیر سوسیال دموکرات به خبرگزاری دانمارکی «ریتزائو» (Ritzau) گفت: «صدای اذان نباید از پشتبامهای دانمارک به گوش برسد.»
او افزود: «این کار جایگاهی در دانمارک ندارد و وقتی در دانمارک قدم میزنید، نباید دچار این شک و تردید شوید که آیا به یکی از محلههای حاشیهای اسلامآباد آمدهاید یا خیر.»
چرا دانمارک این ممنوعیت را بررسی میکند؟
اذان بهطور سنتی پنج بار در روز از طریق بلندگوهای نصبشده بر روی گلدستههای مساجد پخش میشود تا مسلمانان را به نماز فراخواند.
به گفته بودسکوف، دولت میخواهد بررسی کند که آیا میتوان ممنوعیتی سراسری ایجاد کرد که در عین حال با اصول قانون اساسی دانمارک در حمایت از آزادی مذهب همخوانی داشته باشد یا خیر. او همچنین مدعی شد که یک «اسلامیسازی» خزنده در حال اشغال بیش از حد فضاهای عمومی است.
محدودیتهای فعلیِ در حال اجرا
اگرچه در حال حاضر ممنوعیت سراسری وجود ندارد، اما بخشهایی از دانمارک پیش از این هم پخش بیرونی اذان را محدود کردهاند.
در کپنهاگ، مقررات سختگیرانه محلی مربوط به آلودگی صوتی بهطور مؤثری مانع از پخش اذان مساجد از طریق بلندگو میشود. همچنین مسجد جامع کپنهاگ بر اساس توافقی که با مقامات محلی دارد، اذان را در فضای بیرونی پخش نمیکند.
حامیان این ممنوعیت پیشنهادی استدلال میکنند که در عصر گوشیهای هوشمند و برنامههای دیجیتال یادآوری نماز، دیگر نیازی به پخش اذان از طریق بلندگو نیست؛ آنها میگویند این بحث بیشتر درباره آلودگی صوتی در فضاهای عمومی و مشترک است تا خودِ فرایض مذهبی.
سیاستهای رو به رشد و سختگیرانه مهاجرتی دانمارک
این پیشنهاد در حالی مطرح میشود که دانمارک تحت رهبری نخستوزیر «مته فردریکسن»، همچنان به دنبال اجرای یکی از سرسختانهترین برنامههای مهاجرتی در اروپا است.
قوانین جنجالی موسوم به «گتو» در این کشور به مقامات اجازه میدهد تا مهاجران را از محلههایی که تراکم بالایی از ساکنان متولد خارج دارند، به مناطق دیگر منتقل کنند. قوانین مجزای دیگری نیز وجود دارد که برخی از پناهجویان را ملزم میکند تا برای کمک به تأمین هزینههای اسکان خود، داراییهای ارزشمندشان را تحویل دهند؛ در حالی که متقاضیان ناموفق پناهندگی ممکن است حمایتهای مالی خود را از دست بدهند.
در طول بحران مهاجرت اروپا در سال ۲۰۱۵، دانمارک نسبت به بسیاری از کشورهای همسایه خود، پناهجویان به مراتب کمتری را پذیرفت؛ سیاستی که دولتهای پیاپی این کشور آن را یک «موفقیت» توصیف کردهاند.
۴۲/۴۲
