به گزارش خبرگزاری برگزیده، مهر به نقل از آسوشیتدپرس نوشت: رابرت دنیرو ۲ شب پیش (دوشنبه شب) در نمایش ویژهای از نسخه بازسازیشده فیلم کلاسیک «۱۹۰۰» یا «نوچنتو» برناردو برتولوچی که به مناسبت پنجاهمین سالگرد ساخته شدن آن به نمایش درآمد، حضور یافت.
در گرامیداشت این فیلم که درباره مبارزه طبقاتی و ظهور و سقوط فاشیسم است، دنیرو در میدان کوزیماتو رم که مملو از جمعیتی پرشور بود، صحبت کرد و خاطراتی از حضور مشترک در صحنه این درام تاریخی حماسی کالت که با بازی ژرار دوپاردیو، دونالد ساترلند، استفانی ساندرلی، دومینیک ساندا، برت لنکستر، آلیدا والی و لورا برتی ساخته شد، تعریف کرد.
این اسطوره بازیگری هالیوود در ۸۲ سالگی، صادقانه اعتراف کرد که برخی از خاطرات فیلم را دیگر به یاد ندارد.
با حضور دنیرو تشویقهایی شبیه به استادیوم فوتبال، همراه موج مکزیکی در میدان سن کوزیماتو، اوج دوازدهمین دوره جشنواره «سینما در میدان» را رقم زد.
بنیاد پیکولو که گروهی پرشور از علاقهمندان جوان سینما هستند به رهبری والریو کاروچی، این رویداد را برگزار کردند.
در این رویداد یک گفتگوی ۳ نفره با حضور آنتونیو موندا، روزنامهنگار و دانشگاهی ساکن نیویورک و رئیس سابق جشنواره فیلم رم، کاروچی و دنیرو برگزار شد.
دنیرو در پاسخ به این سوال که چگونه با برتولوچی آشنا شدید؟ گفت: یادم نمیآید، اما یادم هست که فیلمنامه مرا تحت تأثیر قرار داد. او خیلی مهربان بود، اما اول فکر کردم دیوانه است.
وی افزود: وقتی داشتیم فیلم «۱۹۰۰» را فیلمبرداری میکردیم، صحنهای بود که من باید نقش سالخوردگی خودم را بازی میکردم. این بخش را ابتدای فیلم فیلمبرداری کردیم که به نظرم نگرانکننده بود، چون باید بعداً فیلمبرداری میشد. در واقع، من و دپاردیو آن را در پایان کار، دوباره فیلمبرداری کردیم.
دنیرو اظهار کرد: من به فیلمبرداری پشت سر هم عادت داشتم، اما برتولوچی این کار را نمیکرد.
دنیرو در این فیلم نقش آلفردو برلینگیری وارث یک خانواده ثروتمند زمیندار و دپاردیو نقش یک کشاورز کمونیست به نام اولمو دالکو را بازی میکند.
کاروچی با یک سوال سیاسی از این بازیگر پرسید که چرا و چگونه برتولوچی از بودجه هالیوود برای ساخت این فیلم که مانیفست آزادی علیه فاشیسم است، استفاده کرد؟ و دنیرو در پاسخ گفت: البته این فیلمی درباره فاشیسم است، اما من دقیقاً نمیدانم او چه جور شخصیتی بود، حتی نمیدانم که او کمونیست بود یا سوسیالیست، اما قطعاً برای مردم کار میکرد.
دنیرو در میان بسیاری از پاسخ هایش جمله «به خاطر نمیآورم» بود اما او سختیهای صحنه فیلمبرداری برتولوچی و همچنین کیفیت رستورانهای محلی را فراموش نکرده است و در این باره گفت: واقعاً افتضاح بود، اما از آن تولید طولانی، من به خصوص رستورانهای باشکوه در رجیو امیلیا را به یاد دارم.
این بازیگر اسکاری در ادامه از مسیر کار چنین گفت: من با زبان مشکل زیادی داشتم. افراد دیگری هم بودند که مثل من ایتالیایی بلد نبودند و کسانی بودند که فرانسوی یا فقط انگلیسی صحبت میکردند.
وقتی از دنیرو درباره کارگردان بزرگ دیگر ایتالیایی، سرجو لئونه که او را در فیلم «روزی روزگاری در آمریکا» (۱۹۸۴) کارگردانی کرده بود، سوال شد، وی بیان کرد: او مردی با حس شوخطبعی عالی و آدم خوبی بود که هیچ تظاهر نمیکرد؛ خلاصه، او فوقالعاده بود.
و البته وی صفت «فوقالعاده» را تقریباً برای همه بازیگران و کارگردانهایی که از آنها الهام گرفته نام برد؛ از جو پشی گرفته تا آل پاچینو، از مریل استریپ گرفته تا ساترلند …
در پایان این رویداد، در حالی که جمعیت به افتخار او موج مکزیکی می رفتند، رابرت دینرو از این استقبال که غرق در شور بود، به هیجان آمد و فریاد زد: «خدا ایتالیا را حفظ کند».
این رویداد به عنوان ادای احترامی به رم و برتولوچی برگزار شد؛ کسی که برگزارکنندگان در بیانیهای اعلام کردند او همراه کارگردان اتوره اسکولا، اوگو گرگورتی و فرانچسکو رزی، از اولین کسانی بودند که از مبارزه برای دفاع از فضاهای فرهنگی پایتخت ایتالیا حمایت کردند.
استدلال برگزارکنندگان این است که چنین فضاهایی بار دیگر از سوی صندوقهای املاک بینالمللی تحت فشار هستند.
پیازا سن کوزیماتو اهمیت ویژهای برای جشنواره دارد؛ همین جا بود که برتولوچی برای اولین بار در سال ۲۰۱۷ – حدود یک سال قبل از مرگش در رم – فیلم «آخرین تانگو در پاریس» را در یک میدان عمومی به نمایش گذاشت و نزدیکی همین میدان بود که اشغال سال ۲۰۱۲ یک سینما آغاز و وی از تخریب این سینمای تاریخی جلوگیری کرد.
برتولوچی که سال ۲۰۱۸ در ۷۷ سالگی درگذشت، در فیلم «نووچنتو» نیم قرن از تاریخ ایتالیا را از طریق زندگی موازی ۲ دوست دوران کودکی که در یک روز در سال ۱۹۰۰ در حومه منطقه امیلیا رومانیا در مرکز ایتالیا متولد شدهاند، به تصویر میکشد؛ آلفردو، وارث یک خانواده ثروتمند زمیندار (با بازی دنیرو) و اولمو پسر یک کارگر مزرعه کمونیست (با بازی دوپاردیو). هزاران سیاهیلشکر نیز در این تولید استخدام شدند که برخی از آنها کارگران مزرعه واقعی بودند.
برتولوچی در مصاحبهای در سال ۲۰۱۱ با ورایتی، گفت که کنار هم قرار دادن روستاییان امیلیا با بازیگران هالیوودی در آن زمان اوج تابوشکنی محسوب میشد. با این حال، به نظر میرسید پارامونت کمتر به تابوشکنیهای برتولوچی اهمیت میداد و بیشتر زمان فیلم – پنج ساعت و ۲۰ دقیقه – برایش اهمیت داشت که خیلی زود به بخشی از یک نبرد شدید تبدیل شد.
برتولوچی به شوخی گفته بود فرانسیس فورد کاپولا برای همبستگی قول داده بود که «اینک آخرالزمان» را یک دقیقه طولانیتر از «نووچنتو» بسازد، که البته او موفق به انجام آن نشد؛ حتی در نسخه بازسازی شده.
مرمت «نوِچنتو» توسط شرکتهای فاکس قرن بیستم، پارامونت پیکچرز، انستیتو لوچه-چینهچیتا و آرشیو سینهتکای بولونیا، با همکاری تهیهکننده آلبرتو گریمالدی و با حمایت ماسیمو سوردلا، تحت نظارت برتولوچی و فیلمبردار درجه یک، ویتوریو استورارو، انجام شد.
این فیلم که محصول سال ۱۹۷۶ است، در ۵ ساعت ساخته شده و نمایش ویژه آن به صورت ۲ قسمتی در میدان سن کوزیماتو در محله تراستوره رم برگزار شد. بخش اول «۱۹۰۰» ۱۳ جولای و بخش دوم شب بعد، همزمان با اختتامیه جشنواره، به نمایش درآمد تا اختتامیه باشکوه مجموعه نمایشهای تابستانی «سینما در میدان» را در شهر جاودان رم رقم زند.
بازدید دنیرو از رم پس از سفری به این شهر که در نوامبر گذشته انجام شد رخ داد. وی در سفر پیش به پاس قدردانی از سهمش در سینما، بالاترین نشان افتخار شهر، لوپا کاپیتولینا را دریافت کرد. در طول آن سفر، دنیرو همچنین نمایشی از فیلم بازسازیشده «روزی روزگاری در آمریکا» را معرفی و هتل «نوبو» خود را در خیابان ویا ونتو افتتاح کرد.
دوازدهمین دوره جشنواره «سینما در میدان» مهمانان دیگری هم داشت که جین کمپیون، ایزابلا روسلینی و جاش اوکانر از جمله آنها بودند.
۵۹۲۴۳
