به گزارش برگزیده، میدل ایست آی در گزارشی درباره این زندان مخوف نوشت: عمار البلوشی از بازداشتشدگان این زندان است. او میگوید تقریبا عریان در سلولی با نور فلورسنت دائمی نگهداری میشد و از شدت سرما گویی در یخچال زندگی کرده است.
به گزارش ایسنا، بر اساس اسناد دادگاه اروپایی حقوق بشر، در این مکان شکنجههایی مثل انزوای کامل، بیخوابی، ایستادن در بند، دوش آب یخ، تراشیدن اجباری سر و بدرفتاری فیزیکی انجام میشده است. در ۲۰۲۴ عکسی از البلوشی منتشر شد که او را عریان نشان میدهد؛ گفته میشود این اولین تصویر منتشرشده از یک بازداشتی «جنگ با تروریسم» در یک زندان مخفی سیا است.
دادگاه نظامی گوانتانامو برای خالد شیخ محمد، عمار البلوشی، ولید بن عطاش و مصطفی الهوساوی تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۲۸ را زمان دادرسی تعیین کرده است. این پرونده بیش از یک دهه بهدلیل مسائل مربوط به شواهد، مسائل امنیتی و بهویژه استفاده از اعترافات گرفتهشده زیر شکنجه معلق مانده است. در آوریل ۲۰۲۵، یک قاضی در گوانتانامو حکم داد اظهارات البلوشی به اف بیآی در ۲۰۰۷ غیرارادی و غیرقابل استناد بوده، چون تحت شکنجه و بدرفتاری در بازداشت سیا از جمله در همین زندان مخوف در رومانی گرفته شده است.
این گزارش در حالی منتشر شده که شبکه زندانهای مخفی سیا در بسیاری از کشورها فاش شد. سیا پس از ۱۱ سپتامبر شبکهای از زندانهای مخفی در تایلند، لهستان، لیتوانی و رومانی راه انداخت. رومانی در پاییز ۲۰۰۳ میزبان اولین گروه بازداشتیهای سیا بود. توافق با مقامات رومانی در اکتبر ۲۰۰۲ انجام شد و گزارشها از پرداخت ۸ میلیون دلار و مبالغ بیشتر به رومانی خبر میدهند.
«یون ایلیسکو» رئیسجمهور وقت رومانی در ۲۰۱۵ تایید کرد آمریکاییها بین سالهای ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۳ درخواست یک مکان برای چنین زندانی را صادر کرده بودند. او اما این درخواست از سوی واشنگتن را «ژست حسن نیت پیش از پیوستن کشورش به ناتو» خواند.
وی همچنین به مسئول رسیدگی به درخواست آمریکاییها برای یافتن مکانی به منظور ایجاد این زندان مخوف و سری اشاره کرد و گفت «یوان تالپش» که مشاور امنیت ملیاش بوده عهدهدار این مسئولیت شده بود. تالپش بعدها گفت از ۲۰۰۳ همکاری بیشتر و در طیف گستردهتری با سیا داشته و اجاره یک ساختمان دولتی به آمریکاییها را شخصا تایید کرد. به گفته او، رومانی «علاقه نداشت بداند آمریکاییها چه میکنند».
مکان دقیق این زندان محل اختلاف است، اما تحقیقات ۲۰۱۱ آن را در ساختمان «Orniss» در شمال بخارست، نزدیک ریل راهآهن گفتهاند.
گفته میشود زندان دارای ۶ سلول پیشساخته سفیدرنگ با شیشه ضدضربه بوده که روی فنر نصب شده بودند تا بازداشتیها تعادل و جهتیابی خود را از دست بدهند.
همچنین گمان میرود که «عبدالرحیم النشیری» متهم بمبگذاری ناو یواساس کول در بازه زمانی آوریل ۲۰۰۴ و نوامبر ۲۰۰۵ در رومانی نگهداری شده باشد.
دادگاه اروپایی حقوق بشر در ۲۰۱۸ حکم داد رومانی حقوق النشیری را نقض و شرایط را برای شکنجه او فراهم کرده و تحقیقات درست انجام نداده است. این دادگاه همچنین تایید کرد یک مرکز بازداشت مخفی در رومانی فعالیت داشته و مقامات بخارست در آمادهسازی و اجرای برنامه انتقال و بازداشت سیا همکاری کرده و از ماهیت آن آگاه بودهاند.
گزارش مذکور در حالی در میدل ایست آی منتشر شده رومانی دو دهه است که این موضوع را انکار میکند. پس از حکم ۲۰۱۸، تحقیق کیفری داخلی رومانی متوقف شد. پروندهای که در ۲۰۱۲ مطرح شده بود، در ۲۰۱۴ به دو اتهام «سلب آزادی غیرقانونی» و «شکنجه» محدود شد، اما تا ۲۰۱۶ مرور زمان مشمول آن شد. در مارس ۲۰۲۱، دادستانی رومانی پرونده را بست و عامل را «ناشناس» اعلام کرد.
همچنین کمیته وزیران شورای اروپا در ۲۰۲۱ از اینکه رومانی نتوانست همه ابزارهای لازم را برای روشن شدن حقایق به کار ببرد، «تاسف عمیق» ابراز کرد. وکلای البلوشی میگویند رومانی نهتنها زندان مخفی را تسهیل کرد، بلکه میدانست از آن برای شکنجه استفاده میشود. مقامات رومانی، وزارت خارجه، وزارت دادگستری و سرویس اطلاعات داخلی آن نسبت به این مساله اظهار بیاطلاعی کردند.
310310
