به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از ایسنا، سیدعلی صالحی، شاعر پیشکسوت در پی درگذشت جواد مجابی، شاعر، نویسنده، نقاش و منتقد پیشکسوت ادبی و هنری در یادداشتی نوشته است:
یادگارِ بزرگ
یادگارِ همهٔ خوبیها بود. اول آموزگار، و بعد دوستِ من بود. رفیقِ راهی که در آغاز دههٔ هشتادِ خورشیدی «همپرونده» شدیم. پیش از واقعه ۵۷، دورادور از مسجدسلیمان برای ایشان شعر میفرستادم، در روزنامهٔ اطلاعات، حتماً منتشر میکرد. بهارِ ۱۳۵۸ دیدارِ شاگرد و استاد میسر شد. همان صدیق مهربانی بود که حدس میزدم.
دکتر جواد مجابی با حضوری چندوجهی در حوزهٔ نوشتن به «نوشتن» ایمان داشت. همگرایی اهل قلم را به شرطِ استقلال دنبال میکرد. استادِ کمنظیرِ رعایتِ «تعادل» بود. اول قلم بعد مقاومت در برابر هر نوع بیداد. برادر و راهنمایِ من بود. آنها سه نفر بودند که مسیرِ مطمئن «نوشتن»، خاصه «شعر» را هم به روشنی و روشنایی طی کردند و هم دستِ نسلهای بعد از خود را گرفتند؛ سیمین بهبهانی، منوچهر آتشی و جواد مجابیِ عدالتپرست و آزادیخواه….
۱۳۵۵ خورشیدی، وقتی که راه و رسم و کلام و کتابت احمد شاملو را در مجله بنیاد مطرح کرد، دل و جرئتِ محض میخواست. سالها بعد در تهران تنهایی و عظمت او را فهمیدم، حامی حقیقت بود، و این نه کاری است خُرد هم از ازل تا ابد.
دریغا ناگهان چنان تنها شدم که میترسم کلمهٔ «تسلیت» را به زبان بیاورم. بیجانشینها جایشان کجاست جز قلب ما…!
۵۹۲۴۳
