به گزارش خبرگزاری برگزیده، روابط عمومی چهلوچهارمین جشنواره فیلم فجر در حالی اعلام کرده است سازندگان ۱۲۲ فیلم سینمایی، متقاضی حضور در این رویداد شدهاند که به واسطه شرایط این روزهای کشور، چندان خبری از این رویداد در رسانهها دیده نمیشود. محمود گبرلو، منتقد و کارشناس سینما با اشاره به این نکته به برگزیده میگوید: «در حالی که کشور در شرایط ناامنی و ناآرامی به سر میبرد طبیعتا برنامهریزی مدون برای برپایی جشنواره فیلم فجر بسیار سخت و غیر قابل ثبات است اما دلیل بر آن نمیشود که مسئولین جشنواره در شرایط بحرانی، نقشه دوران بحران نداشته باشند و بدون تدبیر عمل کنند و مهمتر آنکه با سکوت رسانهای خود بر جو ناامیدی و ناآرامی بیفزایند چه بسا این خواسته همان کسانی باشد که اعتراض را تبدیل آشوب کردند. باتوجه به حضور گسترده رسانههای رسمی در ایران و اطلاعرسانیشان در شبکههای داخلی، به خصوص صداوسیما، میتوان برنامههای جشنواره را به شکل جدیدتری متناسب با شرایط بحرانی طراحی و اعلام کرد، مگر آن که به این نوع اطلاعرسانی هرچند محدود باور نداشته باشند. در مجموع بهتر از سکوت و خدای نکرده تعبیر نارضایتی و ناامنی بیشتر در اذهان عمومی است.»
او با اشاره به این که «متاسفانه علیرغم آن که فیلمها دیده شده، اسامی فیلمهای پذیرفته شده اعلام نشده است» ادامه میدهد: «ولی حتی اگر گمان ببرند که ممکن است برخی سینماگران انصراف بدهند نباید نگران بود، هیچ اشکالی ندارد، تدبیر عاقلانه این است که چند فیلم جایگزین و اعلام شود. حتما تحلیلگران منصف شرایط را درک کرده و تغییرات لحظهای را میپذیرند و اگر هم سینماگری در این شرایط، جشنواره چهلوچهار ساله را تنها بگذارد به خودش و تماشاگرش ظلم کرده است چون در این شرایط تنها ابزار آرامش میتواند حضور در جشنواره و فیلم دیدن باشد.»
گبرلو با بیان این که «نحوه ثبت نام خبرنگاران باز هم بیدلیل اعلام رسمی نشده است» اشاره میکند: «همین امر ذهنیتها را به سمت بیتدبیری و بیبرنامهگی سوق میدهد. طبیعتا از طریق آنلاین نمیتوان ثبت نامها را انجام داد اما حضوری که میتوان برنامهریزی کرد. چرا اهالی رسانه را که تاثیرگذار هستند سرگردان و عصبانی میکنند. محل ثابت جشنواره شاید به دلایل امنیتی هنوز تعیین نشده است و اگر با تجمع در یک مکان خاص ممکن است بهانه به دست آشوبگران داده شود میتوان تعداد پذیرشها و صدور بلیت را محدود کرد یا از خبرنگاران و مهمانان خواسته شود به جای تجمع در یک محل، با تدبیر مناسب از ظرفیت سالنها در سطح شهر استفاده کنند. درواقع میتوان سالن اختصاصی را رها کرد و سالنهای نمایشدهنده در سطح شهر تعیین کرد و اگر تماشاگران اینترنتی نمیتوانند بلیط تهیه کنند در لحظه، بلیط خریداری کرده و به تماشای فیلم بنشینند.»
گبرلو در پایان تصریح میکند: «در مجموع هر روشی که اتخاذ بشود بهتر از سکوت است که حس بیتدبیری و ناامیدی و ناامنی ایجاد کند. مطمئنا سینماگران ایرانی علیرغم آن که از فضای اقتصادی موجود همچون سایر مردم معترض هستند، درک میکنند در زمانی که اعتراض به آشوب تبدیل شده است جشنواره چهلوچند ساله خود را تنها نمیگذارند و مایلاند همچنان باثبات برگزار شود.»
59242
