به گزارش برگزیده، روزنامه بریتانیایی گاردین در گزارشی میدانی و تحلیلی به قلم جاناتان فریدلند از شهر مودیعین نوشت، در گردهمایی‌های انتخاباتی گادی آیزنکوت، رئیس پیشین ستاد مشترک ارتش و رهبر حزب یشار، نامی که بیش از هر چیز بر فضا سایه انداخته، رقیب غایب اوست: بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل.
مردی که سه دهه است بر صحنه سیاست و فرهنگ عمومی اسرائیل مسلط بوده و برای ۱۹ سال از ۳۰ سال گذشته، سکان قدرت را در دست داشته است.
حامیان آیزنکوت که فرزند یک خانواده کارگری از یهودیان مراکشی‌تبار است، نام حزب او یعنی «یشار» (به معنای مستقیم و صادق) را در تضادی آشکار با چهره نتانیاهو می‌دانند؛ چهره‌ای که دوست و دشمن او را استاد ترفندهای سیاه سیاسی می‌شناسند.
شعار آیزنکوت مبنی بر «کشوری بدون دروغ» و درخواست او برای اعمال محدودیت دوره‌ای در پست نخست‌وزیری بر اساس مدل آمریکا با این استدلال که «قدرت فاسد می‌کند»، مستقیماً شخصیت نتانیاهو را نشانه رفته است.
با این وجود، فقدان جاذبه کلامی در آیزنکوت از سوی پایگاه اجتماعی‌اش به عنوان یک مزیت دیده می‌شود؛ چرا که رای‌دهندگان منتقد از سخنوران حرفه‌ای مانند نتانیاهو خسته شده و به دنبال فرماندهی هستند که به تعهدات خود عمل کند.
دوقطبی «بی‌بی و ضد بی‌بی»؛ راست افراطی و توهم مهار نخست‌وزیر
تسلط نتانیاهو بر صحنه تا حدی است که حتی بلوک مخالفان نه بر پایه هم‌پوشانی ایدئولوژیک، بلکه صرفاً در نفی او تعریف شده است.
این اردوگاه شامل چهره‌هایی چون نفتالی بنت، نخست‌وزیر پیشین اسرائیل و آویگدور لیبرمن، رهبر حزب اسرائیل خانه ما است که هر دو اصالتاً به راست ملی‌گرای افراطی تعلق دارند و پیش‌تر از نزدیک‌ترین متحدان نتانیاهو بودند، اما پس از درگیری‌های شخصی به دشمنان سرسخت او بدل شدند.
در سوی دیگر، احزاب تندرو مذهبی نیز جایگاه خود را در نسبت با نتانیاهو تبیین می‌کنند.
یشای فلایشر، از فعالان حزب «قدرت یهودی» به رهبری ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی اسرائیل، در نشستی با رای‌دهندگان ارتدوکس در بیت شمش، نتانیاهو را به «چرخ‌دستی خرید» تشبیه کرد که گرایش به چپ دارد و باید آن را به زور به سمت راست کشید.
این جریان افراطی خواستار اسکان یهودیان در نوار غزه، ایجاد «وزارت مهاجرت» برای اخراج به‌اصطلاح داوطلبانه فلسطینیان، صدور احکام اعدام، سخت‌گیری شدیدتر علیه زندانیان فلسطینی و توزیع انبوه تسلیحات در میان شهروندان غیرنظامی یهودی هستند، اما همه این مطالبات را در بستر تقویت ائتلاف آینده نتانیاهو دنبال می‌کنند.
ترفند تفرقه‌افکنی؛ شعار «یا راست یا فلسطین» و توهین‌های نژادی
نتانیاهو با هوشمندی فضای رقابت را از پاسخگویی درباره فاجعه ۷ اکتبر منحرف کرده و نبرد را به زمین هویت کشانده است.
پوسترهای تبلیغاتی تازه حزب لیکود گزینه‌ای دوگانه پیش روی رای‌دهندگان قرار می‌دهد: «راست یا فلسطین».
در یک سوی این پوسترها چهره نتانیاهو در کنار پرچم اسرائیل نقش بسته و در سوی دیگر، تصاویر رهبران اپوزیسیون، از جمله بنت و لیبرمن که سرسختانه با تشکیل کشور فلسطین مخالفند، در کنار رهبران احزاب عربی قرار داده شده است؛ پیامی صریح و تهدیدآمیز که رای ندادن به نتانیاهو را مساوی با قدرت‌گیری اعراب ترسیم می‌کند.
این کارزار روانی، مخالفان را در موضع دفاعی قرار داده است تا پیوسته هرگونه ائتلاف با احزاب عربی برای جبران کمبود کرسی‌های کنست را انکار کنند.
هم‌زمان رسانه‌های حامی نتانیاهو، به ویژه شبکه ۱۴ تلویزیون اسرائیل، حملات بی‌سابقه‌ای را آغاز کرده‌اند؛ تا جایی که یینون مگال، از مجریان وفادار به نخست‌وزیر، آیزنکوت را با برچسب نژادپرستانه «میمون مراکشی» خطاب کرد.
با این حال، سکوت آیزنکوت در برابر این اهانت‌های قومیتی، از سوی برخی نشانه‌ای از اخلاق‌مداری و از سوی منتقدانش نشانه ناتوانی در مواجهه با جنگ روانی پیچیده حریف تلقی شد.
پایداری عجیب در نظرسنجی‌ها با وجود شکست‌های سه‌گانه
برای ناظران بین‌المللی، رقابت میلی‌متری دو جناح و بخت بالای نتانیاهو یک معمای بزرگ است.
بزرگ‌ترین فاجعه امنیتی تاریخ رژیم صهیونیستی در ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و در دوران صدارت او رخ داد؛ رویدادی که به کشته شدن صدها نفر، اسارت ده‌ها تن و آوارگی شهرک‌نشینان جنوب انجامید.
علاوه بر این، وعده نخست‌وزیر مبنی بر نابودی کامل حماس پس از ماه‌ها نبرد فرسایشی و ویرانی نوار غزه محقق نشد و بیش از ۷۰ هزار فلسطینی به شهادت رسیدند که خروجی آن انزوای بین‌المللی تل‌آویو بود.
از سوی دیگر، ادعای تاریخی نتانیاهو مبنی بر ریشه‌کن کردن تهدید هسته‌ای و نظامی ایران نیز شکست خورد و تقابل مستقیم با تهران ابعاد پرهزینه‌ای به خود گرفت.
همچنین تلاش او برای تضعیف اختیارات دیوان عالی، پرونده‌های مفتوح فساد مالی و رسوایی موسوم به «قطرگیت» پیرامون پرداخت‌های مالی به نزدیکانش، باید از نظر منطقی به حیات سیاسی او پایان می‌داد؛ اما پایگاه وفادار نتانیاهو تحت تاثیر «ماشین سم‌پاشی رسانه‌ای» او متقاعد شده‌اند که تقصیر اصلی متوجه خیانت یا بی‌کفایتی فرماندهان ارتش و سازمان‌های اطلاعاتی است و شخص نخست‌وزیر از پیشامدها بی‌خبر نگه داشته شده بود.
آرای فرودگاه‌ها و امیدهای شکننده برای پایان عصر بی‌بی
با وجود بن‌بست در نظرسنجی‌ها، موجی از مخالفت‌های سرسختانه شکل گرفته که ابعاد آن به فرودگاه‌های بین‌المللی سراسر جهان کشیده شده است.
هزاران شهروند یهودی سکولار و لیبرال مقیم خارج در روزهای اخیر با پروازهای فشرده به تل‌آویو بازمی‌گردند تا شخصاً در رای‌گیری ۵ آبان شرکت کرده و علیه بقای نتانیاهو رای دهند؛ آرایی سرگردان که در مدل‌های پیش‌بینی موسسات نظرسنجی ثبت نشده و در رقابتی که سرنوشت آن به یک یا دو کرسی از ۱۲۰ کرسی کنست وابسته است، می‌تواند تعیین‌کننده باشد.
در مراسم سالگرد ترور اسحاق رابین در قدس اشغالی، یائیر گولان، رهبر حزب چپ‌گرای دموکرات‌ها و از ژنرال‌های سابق ارتش، تاکید کرد که اپوزیسیون مصمم به پیروزی است و به دنبال احیای یک فرایند راهبردی منطقه‌ای برای تامین امنیت پایدار خواهد بود.
اگرچه واژه صلح پس از رویدادهای سال‌های اخیر در افکار عمومی اسرائیل تضعیف شده، اما بازخوانی سرودهای ضدجنگ توسط جوانان و صف‌های طولانی بازگشت به وطن نشان می‌دهد که بخشی از جامعه همچنان به پایان یافتن عصر طولانی نتانیاهو امیدوارند؛ دورانی که اگر در روز سه‌شنبه با ترفند ائتلاف‌سازی دوباره وی تمدید نشود، راه را برای بحران‌های عمیق‌تر پساانتخاباتی باز خواهد کرد.
۴۲/۴۲
