به گزارش برگزیده زینعلی با اشاره به ضرورت بازنگری در سیاستهای توسعهای، اظهار داشت: عدالت فضایی به معنای آن است که کیفیت زندگی شهروندان، نباید تابع مختصات جغرافیایی محل سکونت آنان باشد. مدیریت شهری زمانی از اهداف پایداری فاصله میگیرد که توسعه را تنها در نقاط مرکزی یا مناطق خاص متمرکز نموده و به طور ناخواسته، شکاف میان «کانونهای رفاه» و «مناطق کمبرخوردار» را عمیقتر سازد.
وی تصریح کرد که برای دستیابی به شهری عادلانه، باید رویکرد مدیریت شهری از «توسعه تمرکزگرا» به «توزیع هوشمند خدمات» تغییر یابد تا دسترسی به زیرساختهای مدرن، حق تمامی ساکنان شهر تلقی شود.
او در تبیین نقش راهبردی بخش خصوصی، تأکید کرد که سرمایهگذاری در حوزه مسکن و انبوهسازی نباید صرفاً بر منطق بازار و سودآوریهای کوتاهمدت استوار باشد، بلکه این فرآیند باید با «اسناد بالادستی و برنامهریزیهای کلان شهری» همراستا گردد. زینعلی بر این باور است که پیوند میان سرمایهگذاری هوشمند و آمایش سرزمین، تنها راهکار عملیاتی برای کاهش فشار بر هسته مرکزی شهر و بازآفرینی محلات حاشیهای به عنوان محیطهایی پویا و خودکفا است.
در نهایت، امین زینعلی چشمانداز توسعه مدرن را در تحقق «شهر انسانمحور» تبیین نمود؛ شهری که در آن کالبد و سازه، نه ابزاری برای تشدید تمایزات اجتماعی، بلکه بستری برای تحقق عینیِ «حق بر شهر» باشد؛ به گونهای که جغرافیا دیگر تعیینکننده سطح بهرهمندی شهروندان از امکانات زیستی و رفاهی نباشد.
شهر در ترازوی برابری؛ کالبدشکافی توزیع متوازن فرصتها در توسعه مدرن
