به گزارش برگزیده از اصفهان، محمد صادقیان، بازیگری که تجربه حضور در تئاتر، تلویزیون، جشنوارههای داخلی و بینالمللی را در کارنامه خود دارد، پس از یک وقفه چندماهه آماده بازگشت مقابل دوربین است.
در این گفتوگو از مسیر کاری، تجربههای گذشته، موسیقی و تازهترین پروژهاش، «پرواز به تنهایی» صحبت کردهایم.
آقای صادقیان، اگر بخواهیم از امروز و کاری که قرار است بعد از این وقفه انجام بدهید شروع کنیم؛ این روزها چه خبر و چه کاری در پیش دارید؟
کار جدیدم فیلم «پرواز به تنهایی» است که قرار بود زودتر وارد مرحله تولید شود، اما به خاطر شرایط خاص و اتفاقات جنگی، پروژه عقب افتاد. اگر اتفاق خاصی نیفتد، امیدواریم آبان ماه جلوی دوربین برویم.
این فاصلهای که بین آماده شدن یک پروژه تا رفتن جلوی دوربین ایجاد میشود، برای یک بازیگر فقط یک وقفه کاری است یا میتواند تبدیل به بخشی از مسیر آماده شدن برای نقش هم بشود؟
به نظرم اگر آدم بخواهد فقط منتظر بماند، این فاصله خیلی سخت میگذرد. من سعی کردم این مدت را از دست ندهم. با موسیقی، کتاب و تمرین خودم را مشغول نگه داشتم
نمی خواهم با زیاد فکر کردن به یک فیلمنامه جذابیتش برایم از بین برود، گاهی احتیاج داری برای نجات یک رابطه از آن فضا دور شوی.
یعنی برای شما این دوران بیشتر شبیه «دور شدن» بوده تا «منتظر ماندن»؟!
دقیقاً. بازیگری برای من فقط وقتی نیست که دوربین روشن میشود. خیلی از چیزهایی که بعداً در بازی دیده میشود، در همین روزهایی شکل میگیرد که کسی تو را نمیبیند اما در حال اکتشاف در دنیای خود هستی.
«پرواز به تنهایی» چه چیزی داشت که با وجود این فاصله و شرایط، هنوز برایتان پروژهای بود که بخواهید ادامه بدهید ؟
برای من خودِ فیلمنامه خیلی مهم است. اگر شخصیت چیزی برای کشف کردن داشته باشد، اگر قصه حرفی برای گفتن داشته باشد، بازیگر میتواند با آن زندگی کند. من ترجیح میدهم برای یک نقش خوب صبر کنم تا اینکه فقط برای اینکه جلوی دوربین باشم، هر کاری را قبول کنم.
شما در این سالها تجربههای متفاوتی داشتهاید؛ از «طوفان» و حضور در جشنواره کودک گرفته تا کار طنز تلویزیونی و دیگر ژانرها؛ امروز وقتی به آن تجربهها نگاه میکنید، چه چیزی از آن دوره هنوز در بازی شما باقی مانده؟
هر فیلم یک تجربه برای آدم باقی میگذارد. بعضی نقشها تجربه یک فضای جدید را به تو می دهد ؛ طوفان و تجربه حضور در فضای جشنواره کودک هم برای من تجربه مهمی بود، چون ارتباط با مخاطب کودک جنس دیگری دارد.
اگر امروز یک فیلمنامه کودک خوب به دستتان برسد، حاضر هستید دوباره به این ژانر برگردید؟
بله، حتماً. اگر پیشنهاد خوبی باشد و فیلمنامه واقعاً ارزش داشته باشد، چرا که نه؛ ژانر کودک را نباید دستکم گرفت. اتفاقاً کار برای کودک به نظرم متفاوت تر است و دنیای جذابی دارد.
و حالا برسیم به بخشی از زندگی شما که شاید کمتر از بازیگری دیده شده؛ یعنی موسیقی، این علاقه به موسیقی از کجا وارد زندگیتان شد؟
موسیقی و پیانو همیشه برای من یک جور پناه بوده است ؛ مخصوصاً در دورههایی که کار بازیگری کمتر است یا شرایط بیرونی اجازه نمیدهد کار کنی. موسیقی کمک میکند ذهنم همچنان درگیر باشد و خودم را از فضای هنری جدا نکنم.
فکر میکنید موسیقی، روی بازیگری شما اثر گذاشته؟!
خودم حس می کنم که داشته؛ شاید حتی بیشتر از چیزی که خودم متوجهش باشم؛ موسیقی به شما ریتم را یاد میدهد و بازیگری هم قبل از اینکه اکت و دیالوگ گفتن باشد، لمس کردن ریتم بازی و سکانس در فیلمنامه است.
بازیگر اگر فقط منتظر نوبت خودش برای گفتن دیالوگ باشد، خیلی چیزها را از دست میدهد. باید طرف مقابل را بشنود، مکثش را بفهمد، تغییر حالش را بگیرد. شاید موسیقی هم به من کمک کرده که به همین جزئیات حساستر باشم.
«پرواز به تنهایی» آبانماه جلوی دوربین می رود، بعد از این انتظار چند ماهه فکر میکنید با محمد صادقیانی که در فیلم قبلی یعنی «حسرت» بازی کرد، تفاوتی کرده اید ؟
احتمالاً بله. آدم در این فاصلهها تغییر میکند. چیزهایی میبیند، چیزهایی را از دست میدهد، درسهایی حتی به اجبار یاد میگیرد. همه اتفاقات اطراف، چه بخواهیم چه نخواهیم، یک روز وارد شخصیت پردازیهای ما میشوند.
هیچوقت انتظار به معنای متوقف شدن برایم نبوده است. گاهی آدم باید صبر کند اما در همان حال خودش را برای لحظهای که نوبتش میرسد آماده نگه دارد.
