به گزارش خبرگزاری برگزیده، هر سه آنها حال‌وهوای «آخرین ستاره‌های سینما» را دارند؛ هرچند منظور واقعی نویسنده این مطلب، اوون گلایبرمن این است که آنها آخرین ستاره‌های سینمایی هستند که از دل فرهنگ یکپارچه و فراگیر سینما بیرون آمده‌اند.
به همین دلیل، هر سه را می‌توان «ستاره‌های یکپارچه» دانست. هنوز هم احساس می‌کنید هرکدام از آنها، اگر در نور و موقعیت درست قرار بگیرند، می‌توانند صفحه نمایش و حتی جهان را از آن خود کنند. این ویژگی در ذات حضور آنها نهفته است و همان چیزی است که کیفیت فراتر از واقعیت و بزرگ‌تر از زندگی آنها را شکل می‌دهد.
پایان یک نوع ستاره‌سازی، نه پایان ستاره‌های سینما
در عین حال، اینکه به تام کروز، برد پیت و جولیا رابرتس نگاه کنیم و اعلام کنیم دوران ستاره‌های سینما با آنها به پایان رسیده، هم ساده‌انگارانه است و هم عقب‌مانده. چیزی با آنها به پایان می‌رسد؛ نوع خاصی از ستاره‌بودن. اما این به معنای از میان رفتن ستاره‌های سینما نیست.
ستاره‌های سینما همچنان در حال ظهورند. احتمالاً دیگر هیچ ستاره‌ای به اندازه ستاره‌های گذشته بزرگ نخواهد شد، اما نوع تازه‌ای از ستاره، از دل خاکستر جهانی تکه‌تکه، متکی بر گروه‌های کوچک و سلیقه‌های خاص، پسارمانتیک و پست‌مدرن در حال سربرآوردن است. و شاید هیچ تجسم کامل‌تری از این ستاره‌بودن تازه از رابرت پتینسون وجود نداشته باشد.
پتینسون در این سال‌ها فقط به بازی در نقش‌های متفاوت بسنده نکرد؛ او به‌تدریج به چهره‌ای تبدیل شد که بخش مهمی از جذابیتش برای مخاطبان، در همین وجه تاریک، عصبی، بدجنس و گاه آشکارا دوست‌نداشتنی نقش‌هایش شکل گرفته است.
از نقش‌های آشفته و مسئله‌دارش در فیلم‌های مستقل تا بروس وین عبوس «بتمن» و حالا شخصیت‌های تیره‌تر «درام»، «ادیسه» و «ساعات پربیننده»، پتینسون بارها تصویری کاملاً متفاوت از یک ستاره کلاسیک ارائه داده است؛ تا جایی که در فضای مجازی و میان مخاطبان سینما، این وجه از شخصیت‌های او خود به بخشی از هویت ستاره‌ای‌اش تبدیل شده و می‌توان او را قهرمان غیررسمی نقش‌های «دوست‌نداشتنی» دانست؛ بازیگری که هرچه بیشتر از تصویر یک قهرمان دوست‌داشتنی فاصله می‌گیرد، بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد.
فقط کافی است او را در « ساعات پربیننده» ببینید؛ جایی که نقش کریس هانسن، مجری برنامه «گرفتن یک شکارچی»، را بازی می‌کند؛ مردی حقه‌باز و نفرت‌انگیز که شیفته میزان مخاطب است، اما در عین حال وسواس دارد خود را به‌عنوان داور «فضیلت» ببیند و به دیگران بفروشد.
پتینسون در این فیلم، هانسن را ترکیبی وسوسه‌گر از جرالدو ریورا و دراکولا به تصویر می‌کشد. او در نورهای نئون زننده غرق شده و حتی بیشتر از ادوارد کالن، خون‌آشام نقش‌آفرینی‌شده توسط خود پتینسون، شبیه یک خون‌آشام به نظر می‌رسد؛ گویی واقعاً نیش دارد.
ممکن است بگویید «کریس هانسن که این شکلی نیست»، اما نکته عجیب و غریب «ساعات پربیننده» همین است: به نظر می‌رسد پتینسون در حال بازی کردن هانسن درونی است؛ همان موجود مضطرب، فرصت‌طلب و خزنده‌ای که برنامه «گرفتن یک شکارچی» را به شکلی منحرف از نمایش دست‌وپا زدن و تحقیر دیگران تبدیل کرد.
این برنامه وانمود می‌کرد که مردانی را که به دنبال رابطه جنسی با کودکان بودند «به دام می‌اندازد»، اما هدف واقعی آن تحقیر عمومی آنها بود. در واقع، این برنامه نوعی خیال‌پردازی انتقام‌جویانه و تماشاگرانه بود. برای گفتن اینکه در چنین رویکردی مشکلی جدی وجود دارد، لازم نیست خودتان را در جایگاه «مدافعان افراد متهم به کودک‌آزاری» قرار دهید.
پتینسون؛ ستاره‌ای در عصر فروپاشی
پتینسون در این فیلم بازی‌ای مسحورکننده ارائه می‌دهد و جذاب‌ترین بخش ماجرا این است که این یک «بازی در قامت» است.
فیلم، کریس هانسن را مردی خودشیفته، کم‌مایه و اهل نمایش نشان می‌دهد، اما شیوه کار فیلم این است که ما دائماً به او متصل می‌مانیم. او مرکز ثقل چرب و لغزنده فیلم است. شاید تنها راه موفقیت چنین نقشی هم همین باشد که یک ستاره سینما آن را بازی کند.
اما می‌توانید تام کروز یا برد پیت را در چنین نقشی تصور کنید؟
کروز در طول دوران حرفه‌ای طولانی و متنوع خود به سراغ نقش‌های تاریک رفته است؛ هیچ‌کدام به درخشانی بازی او در «مگنولیا» نیست؛ بهترین اجرای او که به گفته نویسنده، وقتی هاروی واینستین با روش‌های خود اسکار را برای مایکل کین بابت فیلم ضعیف «قوانین خانه سایدر» به دست آورد، از دریافت جایزه محروم شد.
کروز به شکلی کارتونی نیز در «دیگر» وارد فضای تاریک می‌شود؛ فیلمی که قرار است به‌زودی با سروصدای زیادی وارد بازار شود.
اما پتینسون در «پریم‌تایم» وارد تاریکی مطلق می‌شود. این همان جذابیت عصبی و بدخلق اوست. او ستاره عصر فروپاشی است؛ ستاره دوره‌ای که در آن همه‌چیز در حال از هم پاشیدن است.
از «گرگ‌ومیش» تا نقش‌های عجیب و غریب
پتینسون، البته، با چیزی وارد عرصه ستاره‌بودن شد که شبیه آخرین بازمانده یک فرهنگ یکپارچه و فراگیر بود: مجموعه فیلم‌های «گرگ‌ومیش».
او نقش ادوارد، خون‌آشام نوجوان ۱۰۸ ساله، را با نگاهی اخمو و خیره بازی کرد؛ نگاهی که به شما می‌فهماند این خون‌آشام، پسر گمشده و بی‌پناهی نیست.
اما پتینسون پس از اینکه خود را به‌عنوان نوع تازه‌ای از ستاره جوان و عصبی تثبیت کرد، تصمیمی حرفه‌ای گرفت که هم جسورانه بود، هم غیرعادی و هم با اراده‌ای جدی همراه شد؛ و تا پایان به آن وفادار ماند.
در سال ۲۰۱۲، همان سالی که آخرین فیلم «گرگ‌ومیش»، یعنی «سپیده‌دم ، قسمت دوم» اکران شد، او در فیلم «کازموپولیس» ساخته دیوید کراننبرگ نیز بازی کرد و نقش یک میلیاردر فاسد را بر عهده گرفت که تقریباً تمام فیلم را در یک لیموزین کشیده‌شده می‌گذراند، در حالی که دست به کارهای منحرف و تجملاتی می‌زند.
از همان لحظه، پتینسون دیگر به نقش‌های «معمولی» بازنگشت.
او به دنبال مستقل‌ترین و متفاوت‌ترین فیلم‌هایی رفت که می‌توانست پیدا کند: در فیلم «ملکه صحرا» ساخته ورنر هرتسوگ، نقش تی. ای. لارنس عصبی را بازی کرد؛ در «اوقات خوش» برادران سفدی، نقش یک سارق بانک کثیف و آشفته از محله کویینز را بر عهده گرفت؛ در «شهر گمشده زی» ساخته جیمز گری، دستیار کم‌حرف یک کاوشگر شد و در «فانوس دریایی» ساخته رابرت اگرز، نقش سرگردانی عبوس را بازی کرد.
او در هر نقش با تعهدی عجیب و وسواس‌گونه ناپدید می‌شد.
این دوره نزدیک به ۱۰ سال طول کشید؛ دوره‌ای که پتینسون آگاهانه خودش را از نقش‌های معمول و ستاره‌پسند دور نگه داشت و سراغ شخصیت‌های عجیب، پیچیده و متفاوت رفت. در آن سال‌ها، گویی می‌شد روی سینه‌اش خالکوبی کرد: «بازیگری که برای نقش‌های متفاوت ساخته شده، اما در قامت یک ستاره نقش اول ظاهر شده است.»
او این مسیر را کاملاً جدی دنبال می‌کرد و واقعاً قصد نداشت به الگوی معمول یک ستاره سینما برگردد.
حتی زمانی که دوره بازی در فیلم‌های مستقل عجیب و غریب او سرانجام به پایان رسید، این پایان به شکل معمول اتفاق نیفتاد؛ یعنی با یک فیلم پرزرق‌وبرق و تجاری که همه‌چیز را برای موفقیت کنار گذاشته باشد.
او برای کریستوفر نولان در «تنت» بازی کرد و سپس سرانجام وارد قلمرو مجموعه‌های بزرگ شد و «بتمن» را پذیرفت؛ فیلمی که شاید بتوان آن را از نظر تأثیر روانی و آشفتگی روحی، یکی از تکان‌دهنده‌ترین فیلم‌های ابرقهرمانی ساخته‌شده دانست. تنها رقیب آن شاید «شوالیه تاریکی» باشد و از برخی جهات، «بتمن» حتی از آن هم جلو می‌زند.
بروس وین پتینسون آن‌قدر عبوس و در خود فرورفته بود که نسخه کریستین بیل در مقایسه با او سرحال به نظر می‌رسید.
اما بازی پتینسون هم تیره‌وتار و هم درخشان بود و اعتبار او را به‌عنوان یک بازیگر تثبیت کرد.
اما در عین حال، چیز دیگری هم بود: یک نوع تازه از ستاره سینما.
سال رابرت پتینسون
و حالا در سال ۲۰۲۶، سالی که پتینسون در آن حضوری پررنگ دارد، او از همان جذابیت ضدتصویر سالم و بی‌حاشیه در سه نقش استفاده می‌کند که هرکدام از قبلی تاریک‌تر هستند:
نامزد عصبی و در آستانه فروپاشی او در «درام»؛ خواستگار شرور او در «ادیسه» ـ اجرایی که می‌تواند برایش نامزدی اسکار به همراه داشته باشد ـ و مجری خبری منحرف و نمایشگر عاشقان منحرف در «ساعات پربیننده».
موضوع فقط این نیست که او در هر سه فیلم فوق‌العاده است.
در «درام» و «ساعات پربیننده»، او همان کاری را انجام داده که یکی از ویژگی‌های تعیین‌کننده ستاره‌های سینماست: مردم را به سالن‌های سینما کشانده است.
احتمالاً در «ادیسه» نیز در این زمینه بی‌تأثیر نبوده است.
این موضوع کمک کرد که شرکت ای۲۴ که نویسنده آن را میرماکس جدید می‌داند در هدایت محبوبیت او نقش داشته باشد. اما شما نمی‌توانید چیزی را هدایت کنید که از ابتدا وجود نداشته باشد.
نسلی کامل، پتینسون را از فیلم‌های «گرگ‌ومیش» تا جایگاهی که امروز در آن قرار دارد، دنبال کرده است.
ضد تام کروز
برای لحظه‌ای به نوع قدیمی ستاره‌های سینما برگردیم.
تام کروز، برد پیت و جولیا رابرتس بازیگران بزرگی هستند، اما هرکدام از آنها قلب مخاطبان را با بازی کردن نسخه‌هایی ایده‌آل‌شده از خودمان به دست آوردند.
کروز، یاغی جسور و پاک‌دست؛ پیت، پسر بد جذاب؛ و رابرتس، زن زیبا و درخشان.
ستاره‌بودن آنها بر این اساس ساخته شده که خدایان سینمای کلاسیک و قدیمی هستند.
همه ما می‌دانیم تام کروز پس از شکست «دیگر» چگونه خودش را جمع‌وجور خواهد کرد و دوباره به میدان برمی‌گردد: او دوباره همان ستاره جاودانه‌ای خواهد شد که در رؤیاهای ما از تام کروز حضور دارد.
اما رابرت پتینسون «ضد تام کروز» است، چون ستاره‌بودن او بر این اساس بنا شده که تا چه اندازه حاضر است از آن تصویر ایده‌آل فاصله بگیرد.
این جذابیت وارونه اوست؛ اینکه ما حاضریم هر جا که او برود، دنبالش برویم.
منبع: ورایتی
۵۹۲۴۴
