قصه از دی ماه همین چند وقت پیش شروع شد؛ اونجایی که امانوئل مکرون با یه نیش تا بناگوش باز، رفت بغل ترامپ و دست انداخت دور گردنش و گفت: «داداش دونالد! عزیز دلم ! بیا دست به دست هم بدیم یه کارای بزرگ درباره ایران بکنیم که کل دنیا انگشت به دهن بمونن!» طوری هم ژست گرفته بود که انگار کل خاورمیانه رو میشه با یه کیک کروسان و قهوه تلخ روی میز کافه‌های شانزلیزه راست و ریست کرد.
حالا چند وقت نگذشته، ورق برگشته و قیافه مکرون دقیقا شبیه راننده تاکسی‌های خسته و کفری خطی میدان آزادی شده که وسط ترافیک و گرما، بنزین تموم کردن و اعصاب ندارن! اومده پشت تریبون، با چشم‌های خمار کرده و صدای لرزون میگه: «ایها الناس! مردم فرانسه! چرا ماست ها رو می ریزید تو قیمه ها؟ چرا اینقدر سر گرونی سوخت نق می زنید؟ آخه مگه تقصیر منه؟ شایدم این تنگه بس که تنگه نمی تونید ببینید؟! نمی دونید مگه، همش زیر سر جنگ ایرانه؟!»
آدم واقعا از این فرمول و کشف جدید الیزه کیف می کنه! طبق منطق مکرون:
اولا؛ وقتی قراره پیش ترامپ خودشیرینی کنه و قهرمان جهان به نظر برسه،ایران یه فرصت ناب برای کارای خیلی بزرگه.
ثانیا؛ وقتی باک بنزین ماشین‌های پژو و رنو توی پاریس خالی میشه و مردم جلیقه‌زردها رو از کمد درمیارن، ایران یهو تبدیل میشه به تنها متهم ردیف اول گرونی گازوئیل در حومه لیون و پاریس!
کلا سیاستمدار بودن هم شغل جالبیه؛ هر وقت اوضاع داخلی کشورت ریخت به هم و مردم از گرونی جون به لب شدن، لازم نیست دنبال ایرادهای دولت خودت بگردی. کافیه یه کشور پیدا کنی چند هزار کیلومتر اون طرف‌تر. تازه اگر تو خاورمیانه هم باشه که چه بهتر. بعد هر چی کاسه کوزه داری رو سرش خرد کنی!
خلاصه امانوئل جوون، حواست رو جمع کن. به اون ترامپ جوونت هم یه زنگ بزنی بد نیست. با این فرمونی که گرفتید و پیش می رید، اگه فردا قیمت نون باگت یا پنیر هم توی فرانسه که نه تو کل دنیا کشید بالا، نری دوباره پشت تریبون چشمات رو خمار کنی و بگی بوی سوختگی نون از طرف ایران اومده بود
