به گزارش خبرگزاری برگزیده، امسال نیز هیئتی متشکل از جانبازانِ سرافرازِ «موزه صلح تهران»، هنرمندانِ کشوری و نمایندگانی از مردمِ عادی آبادان، پس از چندین ماه رصدِ میادینِ مختلف ، ضمن احترام به تمام زحمتکشان در میادین دیگر کشور ، میدان فلسطین تهران را به دلیل مدیریتِ خلاقانه و حضورِ پرشورِ کودکان و نوجوانان که فرماندهانِ کوچکِ این میدان هستند، به عنوان برترینِ این میادین در عرصه ترویجِ فرهنگِ دفاع و ایثار و مقاومت مردمی برگزیدند.در چهاردهمین دوره اهدا تندیس قهرمان گمنام( شهید دریاقلی سورانی ) ودر مراسمی کاملا مردمی که با شکوهی خاص در دویستمین شبِ تداومِ فعالیتهای این میدان برگزار شد، دو تندیسِ «دریاقلی» – نمادِ تیزهوشی و اقدامِ به هنگامِ یک مردِ عادی برای نجاتِ یک شهر و در واقع تغییر مسیر کلی جنگ – اهدا گردید.
روایت اول: پیوندخونِ شهید و هنرِ مدیریت ( شب لامرد)
نخستین تندیس به پاسِ مدیریتِ مبتکرانه وجذبِ نسلِ نو به مسیرِ آرمانهای ملی، به مجریان و دستاندرکارانِ این میدان اهداشد. این بخش از مراسم که با نامِ «شبِ لامرد» مزین بود، با حضورِ خانوادهی شهیده«هلما سادات احمدیزاده» و محمدرضا تقیپور، جانبازِ سرافراز و رئیس موزه صلح تهران برگزار شد. پخشِ تصاویری از فاجعهی جانکاهِ لامرد و شنیدنِ سخنانِ جانسوزِ والدینِ هلما، فضایی سراسر حماسی و بغضآلود ایجاد کرد. با حضورِ دکتر موسوی،نماینده مردم لامرد، این تندیس به دستانِ مدیر میدان فلسطین آقای رسول اسناوندی ودو مجری بسیار مبتکر و توانا، اقایان اسماعیل فتحی و حمید شادبخش سپرده شد که باهنرِ خود، فرهنگ مقاومت را در قلبِ تهران و درذره ذره روح لطیف کودکان با هنرمندی بی نظیر خود هرشب جاری میکنند.
روایت دوم: مادرِ صبوری که نمادِ استقامت شد. ( شب میناب)
دومین تندیس اما حکایتی متفاوت داشت. این تندیس به سرکار خانم « کبری قربانی» اهدا شد؛ پیرزنی که در دویست شبِ گذشته، حتی یک شب را هم بدونِ پرچمِ ایران و فرزندِ معلولش در میدانِ فلسطین غایب نبوده است. در این مراسم که با یادِ فاجعهی مظلومانه میناب همراه بود، سرکار خانم دهقانی، معلمِ دلسوزِ مدرسه شجره طیبه از میناب، با لباسِ محلی به میانِ جمعیت آمد وپس از بیان روایاتی اشکبار از کودکانِ شهیدِ میناب، تندیسِ دریاقلی را به پاسِ دویست شب وفاداری، به دستانِ لرزان اما استوارِ این مادرِ قهرمان سپرد.لازم به ذکر است که دریاقلی سو رانی همان مردِ تنهایی بود که در آبان ۱۳۵۹، وقتی دشمنِ بعثی با غافلگیری از رودخانهی بهمنشیر گذشته و قصدِ تسخیر آبادان را داشت،بجای فرار، پسر کوچکش را اجبارا رها و با دوچرخهی کهنهاش به دلِ خطر و محاصره زده و با فریادهایش، شهر را بیدار کرد.
بدین سبب هرساله، تندیسِ او به عنوان نمادی مردمی برای تقدیر از قهرمانانِ گمنامی که بی هیچ ادعایی، پاسدارِ واقعی حریمِ عزتِ ایراناند اهدا میگردد .این مراسم بار دیگر ثابت کرد که اگرچه جغرافیا، شهرهای آبادان، لامرد و میناب را از هم جدا کرده است، اما خونِ پاکِ شهداو عشق به وطن، همه را در زیرِ یک پرچم و در یک «میدانِ مشترک» به هم پیوند داده است؛ میدانی که فرماندهانش کودکانند و سربازانش مادرانِ صبوری که پرچمِ ایران را تا پای جان بر دوش دارند.
۵۹۲۴۴
