به گزارش خبرگزاری برگزیده، در شرایطی که طنین موسیقی جشن و پایکوبی از سالنهای جانبی محوطه جشنواره بینالمللی فیلم لوکارنو به گوش میرسید، جنبش مدنی آرامی در قلب این رویداد هنری شکل گرفت. حدود یکصد معترض با استقرار در محوطه بیرونی، کفنی پارچهای و بسیار طویل را باز کردند که بر روی آن اسامی شصت هزار تن از شهدا و کشتهشدگان نبرد نوار غزه طی دو سال و نیم گذشته نقش بسته بود.
دکتر میکله گیلمینی، از نمایندگان کادر درمان سوئیس ضد نسلکشی و از برگزارکنندگان این تجمع، تاکید کرد که این حرکت اعتراضآمیز کاملاً مستقل و غیرحزبی بوده و هیچگونه اختلالی در روند برگزاری جشنواره ایجاد نکرده است. او تصریح کرد که تمامی هماهنگیهای لازم جهت زمان و مکان برگزاری این اقدام نمادین از پیش با مسئولان جشنواره و نیروهای انتظامی سوئیس انجام شده بود.
طومار شصت هزار نامی و پیام آن به بخشهای آلمانیزبان سوئیس
این طومار پارچهای عظیم که پیشتر در شهرهای آمستردام هلند و در برابر ساختمان پارلمان سوئیس در شهر برن به نمایش درآمده بود، این بار صحن یکی از مهمترین رویدادهای هنری اروپا را برای انتقال پیام خود انتخاب کرد.
دکتر گیلمینی درباره علت انتخاب این رویداد سینمایی اظهار داشت که جشنواره لوکارنو فرصتی مغتنم برای دیده شدن است، زیرا افزون بر مخاطبان بینالمللی، شهروندانی از سراسر سوئیس را گرد هم میآورد. به گفته وی، بخشهای آلمانیزبان سوئیس پیش از این حساسیت و واکنش کمتری نسبت به اقدامات دولت متبوع خود در قبال تجاوزات نظامی نشان داده بودند، در حالی که بخشهای فرانسویزبان و ایتالیاییزبان واکنشهای فعالانهتری داشتند. از این رو، حضور گسترده اهالی رسانه و مخاطبان آلمانیزبان در لوکارنو فرصتی بینظیر برای آگاهیبخشی درباره تداوم بحران انسانی در نوار غزه فراهم آورد.
مطالبات صریح فعالان حقوق بشر از دولت سوئیس
بر اساس بیانیهها و اسنادی که میان حاضران توزیع شد، برگزارکنندگان این تجمع سه خواسته اصلی را از دولت سوئیس مطرح ساختند. نخست، اعمال فشار دیپلماتیک بر رژیم صهیونیستی جهت بازگشایی فوری مرزهای نوار غزه به منظور ورود سازمانهای امدادرسانی و نهادهای رسانهای مستقل.
دوم، فراهم ساختن امکان انتقال مجروحان غیرنظامی به ویژه کودکان آسیبدیده به بیمارستانهای سوئیس برای دریافت مراقبتهای پزشکی لازم. و سوم، وضع تحریمهای قاطع اقتصادی و سیاسی علیه تلآویو در صورت تداوم نقض مفاد کنوانسیون ژنو و قوانین بینالمللی انسانی.
نگاهی به تاریخچه و جایگاه جشنواره بینالمللی فیلم لوکارنو
جشنواره بینالمللی فیلم لوکارنو که در سال ۱۹۴۶ میلادی پایهگذاری شد، پس از جشنوارههای کن، ونیز و برلین، یکی از قدیمیترین و معتبرترین رویدادهای سینمایی جهان بهشمار میرود. این جشنواره که هر ساله در شهر خوشآبوهوای لوکارنو در جنوب سوئیس برگزار میشود، به عنوان مهد کشف استعدادهای نوظهور سینمای مستقل و تجربهگرا شناخته شده است. تندیس «پلنگ طلایی» جوایز اصلی این رویداد را تشکیل میدهد و نماد معتبر شکوفایی هنری در جهان سینماست.
ویژگی منحصربهفرد این جشنواره، نمایش فیلمها در میدان بزرگ شهر با گنجایش بیش از هشت هزار صندلی زیر آسمان شب است که بزرگترین پرده سینمایی روباز جهان محسوب میشود. لوکارنو همواره بستری برای گفتوگوهای جسورانه سیاسی و اجتماعی بوده و آثار سینماگران معترض را در بخشهای مختلف خود جای داده است.
حضور سینمای فلسطین و موضع رسمی مسئولان جشنواره
بر خلاف جشنواره فیلم برلین که در ابتدای سال جاری میلادی دستخوش حواشی سیاسی سنگینی شد، جشنواره لوکارنو فضایی متعادلتر را تجربه میکند. در دوره جاری، آثار قابل توجهی از سینماگران فلسطینی در بخشهای رقابتی به نمایش درآمدهاند؛ از جمله مستند بلند «انقلابیون هرگز نمیمیرند» ساخته مهند یعقوبی در بخش «سینماگران امروز» و نخستین اثر داستانی اسماهان بکرات با عنوان «سرزمین بتنی» در بخش «هفته منتقدین».
مسئولان برگزاری جشنواره لوکارنو نیز در پاسخ به استعلامهای رسانهای تصریح کردند که از پیش در جریان برگزاری این تجمع مسالمتآمیز بودهاند. آنان تاکید کردند که به عنوان یک نهاد فرهنگی، حق آزادی بیان و ابراز دیدگاههای شهروندان را تا زمانی که امنیت حاضران مخدوش نشود و اختلالی در برنامهها ایجاد نگردد، محترم میشمارند.
تنها یک ساعت پس از پایان آرام این تجمع اعتراضآمیز، بیش از هشت هزار تماشاگر برای تماشای فیلم «دعوتنامه» ساخته اولیویا وایلد در میدان بزرگ شهر گرد هم آمدند، در حالی که طنین مطالبات بشردوستانه معترضان همچنان در فضای جشنواره باقی مانده بود.
مترجم: ریحانه اسکندری
منبع: ورایتی
59244
