به گزارش خبرگزاری برگزیده به نقل از روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در پیام سیدعباس صالحی وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس هیئت امنای مؤسسه هنرمندان پیشکسوت برای چهاردهمین سالگرد تأسیس این مؤسسه چنین آمده است :
«به نام ربالعالمین
به نام او که زیبایی را آفرید تا آینهای از جمال خویش باشد و هنر را به انسان بخشید تا روایتگر شکوه آفرینش گردد
چهاردهمین سالروز تأسیس مؤسسه هنرمندان پیشکسوت را به محضر یکایک استادان و بزرگان فرهنگ و هنر و خانوادههای گرامیشان صمیمانه تبریک و شادباش عرض میکنم و از درگاه خداوند متعال برای این گرانمایگان گرانسنگ، تندرستی، آرامش، عزت و روزگاری سرشار از نیکنامی و دلگرمی آرزو دارم.
۱۴ سال از روزی میگذرد که این مؤسسه با اندیشه تکریم بزرگان هنر شکل گرفت؛ اندیشهای که ریشه در یک باور روشن داشت: جامعهای که بزرگان خود را پاس نمیدارد، بخشی از حافظه خویش را از دست میدهد. پیشکسوتان هنر تنها صاحبان آثار و تجربه نیستند؛ هر یک بخشی از روایت فرهنگی این سرزمیناند.
روایتی که در گذر سالیان، با رنج، عشق، آموختن و آفرینش شکل گرفته و امروز به ما رسیده است. ایران را قرنهاست که با شعر و موسیقی، نگارگری و خوشنویسی، معماری و نمایش، سینما و دیگر جلوههای هنر میشناسند. اما پشت هر اثر ماندگار، انسانی ایستاده است که سالها زیسته، آموخته و ساخته است. آنچه از گذشته برای ما مانده، فقط آثار نیست؛ شیوه دیدن، اندیشیدن و زیستن است. این بخش از میراث، بیش از هر چیز در سینه و خاطره کسانی محفوظ است که خود در متن این راه قدم زدند.
امروز، در روزگاری که کشور عزیزمان ماههای دشوار را پشت سر گذاشته و در کنار حملات نظامی و جنایات دشمن، با هجمههای رسانهای، فرهنگی و جنگ شناختی نیز مواجه بوده است، اهمیت این میراث بیش از همیشه آشکار میشود.
در این رویارویی، هدف تنها خاک و مرز نیست؛ گاه تلاش میشود امید و اعتماد مردم، پیوندهای اجتماعی و تصویری که یک ملت از خویشتن دارد، دستخوش تردید گردد. در چنین هنگامهای، هنر رسالتی فراتر از آفرینش زیبایی پیدا میکند. هنر میتواند حقیقت را روایت کند، به دلهای خسته مجال امید بدهد و آنچه را که یک ملت در لحظههای دشوار تجربه میکند، به زبان ماندگار خویش بیان کند.
حضور هنرمندان در کنار مردم و در شهرها و استانهای مختلف کشور در این روزها، تنها یک همراهی ساده نبود؛ نشانهای بود از اینکه هنرمند خود را از جامعه و سرنوشت آن جدا نمیبیند؛ و در این میان، پیشکسوتان جایگاهی یگانه داشته و دارند که شایسته قدردانی است.
آنچه پیشکسوتان هنر در سالیان متمادی آموختهاند، همه در کتابها و کلاسها نوشته نشده است؛ بخشی از آن حاصل زیستن و تجربه کردن است؛ حاصل سالها کار، آزمون، شکست، دوباره برخاستن و نگاه کردن به جهان از دریچه هنر. این گنجینه، اگر به نسل جوان منتقل نشود، بخشی از حافظه زنده هنر ایران خاموش خواهد شد.
رابطه پیشکسوت و جوان، رابطه گذشته و آینده نیست؛ رابطه ریشه و شاخسار است. جوانی که از ریشه خویش بهره گیرد، میتواند راهی تازه بیابد، بیآنکه از اصالت خویش دور شود.
از همین منظر، حمایت از هنرمندان پیشکسوت را نمیتوان تنها در ارائه خدمات رفاهی یا اداری خلاصه کرد. حفظ شأن و کرامت، توجه به سلامت و معیشت و فراهم آوردن زمینه حضور اجتماعی و فرهنگی آنان، وظیفهای است که بر عهده ماست؛ اما در کنار آن، باید فرصت حضور مؤثر این بزرگان در جریان فرهنگی کشور و ارتباط آنان با نسل جوان نیز بیش از پیش فراهم شود.
با حمایت مادی و معنوی از مؤسسه هنرمندان پیشکسوت و با ظرفیتی که دارد، میتواند در این راه بیش از یک نهاد حمایتی باشد؛ میتواند خانهای برای دیدار نسلها، گفتوگوی تجربه و جوانی و انتقال سرمایهای باشد که جایگزین ندارد.
مؤسسهای که در آن، نام بزرگان تنها پاس داشته نشود، بلکه اندیشه و تجربه آنان نیز در متن زندگی فرهنگی امروز جاری بماند.
در پایان، بر خود لازم میدانم از همه دستاندرکاران مؤسسه، بهویژه هیئتمدیره محترم و مدیرعامل که بار مسئولیت این مؤسسه را بر دوش دارند، قدردانی نمایم.خدمت به کسانی که عمر خویش را برای فرهنگ این سرزمین نهادهاند، تنها انجام یک وظیفه اداری نیست؛ ادای دینی است به فرهنگ و به انسانهایی که بخشی از سرمایه معنوی ایران را ساختهاند.
با گرامیداشت مقام همه استادان و پیشکسوتان فرهنگ و هنر ایران، از خداوند متعال برای یکایک آنان سلامت، عزت و طول عمر با برکت مسئلت دارم.
