به گزارش برگزیده، علی واعظ، مدیر پروژه ایران در گروه بینالمللی بحران، در رشتهپیامی در شبکه اجتماعی ایکس با اشاره به گذشت شش ماه از آغاز جنگ علیه ایران نوشت:
شش ماه از آغاز عملیات «خشم حماسی/غرش شیر» و یک ماه از آخرین حمله ثبتشده آمریکا به خاک ایران میگذرد. تهران و واشنگتن پس از پشت سر گذاشتن دورهای از درگیریهای گسترده، یک آتشبس شکننده و سپس رایزنیهای دیپلماتیک، اکنون وارد مرحلهای شدهاند که میتوان آن را نوعی «جنگ بین جنگها» دانست.
او در ادامه با اشاره به فروپاشی تفاهمنامه اسلامآباد در ماه ژوئیه نوشت: «از زمانی که تفاهمنامه اسلامآباد در ژوئیه از هم گسست، حملات و ضدحملات جای خود را به فشار و فشار متقابل دادهاند؛ آمریکا در جبهه اقتصادی فشار وارد میکند و ایران به کشتیها شلیک میکند، در حالی که همزمان در برابر طوفان مالی فزاینده، درهای خود را میبندد.»
واعظ راهبرد کنونی واشنگتن را یک کارزار سهجانبه توصیف کرد و نوشت: «برای واشنگتن، این یک کارزار سهجانبه است: عملیات «طرد اقتصادی» کانالهای مالی را تحت فشار قرار میدهد؛ محاصره، تجارت فیزیکی ایران را متوقف میکند و همزمان آمریکا به کشتیها برای عبور از تنگه هرمز کمک میکند تا کنترل جمهوری اسلامی بر تردد در این آبراه را کاهش دهد.»
او درباره وضعیت تهران نیز نوشت: «در تهران ترکیبی از پذیرش واقعیت و سرسختی وجود دارد؛ از یک سو این شناخت وجود دارد که یک اقتصاد ضعیف میتواند بسیار بدتر شود و از سوی دیگر این باور وجود دارد که میتوان بر آن غلبه کرد.»
واعظ تأکید کرد که دیپلماسی همچنان ادامه دارد، اما به یک توافق درباره تنگه هرمز گره خورده است. او نوشت: «دیپلماسی ادامه دارد، اما به توافقی درباره تنگه هرمز متکی است که تنها در صورتی کارآمد خواهد بود که پلی برای بازگشت به تفاهمنامه یا چرخشی مشابه به سمت گفتوگو با آمریکا باشد.»
این تحلیلگر در ادامه به تغییر موقعیت تهران و واشنگتن اشاره کرد و نوشت که دو طرف اکنون تا حدی در موقعیتهایی معکوس نسبت به گذشته قرار گرفتهاند.
به گفته واعظ، زمانی این واشنگتن بود که از توافقهای قریبالوقوع سخن میگفت، اما اکنون آمریکا برای دستیابی به توافق عجلهای ندارد. در مقابل، تهران پیشتر تصور میکرد فرسایش به نفع آن تمام میشود، اما اکنون آمریکا تلاش میکند با فرسایش اقتصادی، این معادله را برعکس کند.
واعظ افزایش هشدارهای ایران، صحبتها درباره عملیات تهاجمی و حملات به کشتیها را نیز در همین چارچوب ارزیابی کرد و نوشت: «این تلاشی است برای خارج کردن آمریکا از این تصور که آرامش نسبی میتواند ادامه داشته باشد؛ اینکه قیمت گاز دیگر مسئلهای نیست و اینکه جمهوری اسلامی همچنان ابزار و اراده لازم برای جنگیدن را در اختیار دارد.»
او در پایان، یکی از مهمترین تناقضهای شش ماه گذشته را این دانست که جنگی که با هدف تضعیف و در حالت ایدهآل، سرنگونی حکومت ایران آغاز شد، جمهوری اسلامی را از نظر نظامی و مالی ضعیفتر کرده است؛ اما همزمان باعث شده تهران «کارتهایی را بازی کند که پیش از این امتحان نکرده بود و دست به ریسکهایی بزند که در گذشته تلاش میکرد از آنها اجتناب کند.»
315
