به گزارش برگزیده عیسی کلانتری به روزنامه اعتماد گفت:
این تفاهمنامه از حیث امتیازات و ظرفیت‌ها حتی از برجام در دولت نخست آقای روحانی نیز جامع‌تر بود. اگر طرف امریکایی به این تفاهمنامه بازگردد، فرصتی استثنایی و کم‌نظیر پیش روی ایران قرار می‌گیرد. در این تفاهمنامه تقریبا عمده مطالبات راهبردی که جمهوری اسلامی از ابتدای انقلاب در پی تحقق آنها با طرف مقابل بود، گنجانده شده بود.
*با این حال، جریان‌های رادیکال و به ویژه محافل وابسته به صهیونیسم بین‌الملل در منطقه و امریکا تمام توان خود را به کار بستند تا مانع از اجرایی شدن این سند شوند. اجرای این سند برای هر دو طرف سودمند است؛ هم ایران به مطالبات و حقوق اساسی خود می‌رسد و هم امریکا می‌تواند از باتلاق بحران‌های پرهزینه خاورمیانه خارج شود و منطقه پس از دهه‌ها تنش، رنگ آرامش را ببیند. تنها طرفی که از شکست تفاهم سود برد، نتانیاهو و ساختار لابی ایپک بودند.
*واقعیت این است که در ادوار مختلف، کشور با چالش جدی در استفاده بهینه و به‌موقع از فرصت‌های بین‌المللی و داخلی مواجه بوده است. بارها در تاریخ معاصر ما فرصت‌هایی طلایی برای تثبیت دستاوردها و عبور از بحران‌ها وجود داشته که با تعلل یا تحلیل‌های غیرواقعی از دست رفته است. در شرایط کنونی نیز اگر اراده حاکمیتی بر حل مسائل و بازگشت به مسیر تفاهم باشد، بی‌تردید ایران برنده میدان دیپلماسی خواهد بود.
*متاسفانه جریان‌هایی که حیات سیاسی و اقتصادی خود را در تنش دائمی و کاسبی از تحریم‌ها تعریف کرده‌اند، همواره در برابر گشایش‌های دیپلماتیک مانع‌تراشی می‌کنند. این جریان‌ها منافع محدود و رانت‌های خود را بر سرنوشت و آینده میلیون‌ها ایرانی ترجیح می‌دهند. تصمیم‌گیران عالی کشور نباید در مسیر پیگیری منافع ملی، از هیاهو و کارشکنی این اقلیت پرصدا هراسی به خود راه بدهند. مصالح عالیه کشور، رفاه مردم و آینده توسعه ایران به مراتب بالاتر از منافع قلیلی است که آب به آسیاب صهیونیسم می‌ریزند.
*تنگه هرمز یک ابزار بازدارنده و اهرم فشار راهبردی است، اما کارکرد این قبیل ابزارها بیشتر به دوره کوتاه‌مدت و تاکتیکی آنها باز می‌گردد. اگر استفاده از این ابزار به یک وضعیت دائمی و فرسایشی تبدیل شود، اثرگذاری بازدارنده آن تضعیف می‌شود. در کوتاه‌مدت مسدود شدن یا ناامنی مسیرها برای تمامی طرف‌ها و اقتصاد جهانی خسارت‌بار است، اما در میان‌مدت و بلندمدت، کشورهای خریدار و تولید‌کننده نفت مسیرهای جایگزین پیدا خواهند کرد. آنها با توسعه خطوط لوله، استفاده از بنادر خارج از خلیج‌فارس و تغییر مسیرهای تجاری، وابستگی خود به این آبراه را به حداقل می‌رسانند.
17302
