علی عزیزی در واکنش به لغو این آیین به خبرانلاین گفت: «از همان ساعات نخست پس از لغو این آیین، دلایل مختلفی برای این تصمیم مطرح شد. یکی از این دلایل، شرایط ناشی از جنگ عنوان میشد، اما با گذشت زمان و مشاهده برگزاری برنامههای متعدد فرهنگی و هنری در همان روز، روزهای پس از آن و حتی در همان فرهنگسرا و دیگر سالنهای تهران و شهرستانها، این احتمال تا حد زیادی کمرنگ و عملاً منتفی شد. همین موضوع این پرسش را جدیتر میکند که آیا دلیل اصلی لغو این مراسم، حضور نام زندهیاد استاد هما میرافشار در عنوان و محتوای این آیین بوده است؟»
وی ادامه داد: «اگر چنین باشد، باید پرسید استاد هما میرافشار چه کرده بود جز آنکه تمام عمر خود را وقف شعر و ترانه برای مردم ایران کرد؟ او هزاران بیت شعر و صدها ترانه خلق کرده است؛ آثاری که در آنها نه نشانی از نفرت و خشونت دیده میشود و نه دعوتی به دشمنی. تمام میراث او عشق، امید، انسانیت و زیبایی است.»
عزیزی با اشاره به سالهای زندگی این شاعر و ترانهسرا در خارج از کشور اظهار کرد: «اگر سالهایی را دور از وطن زندگی کرده است، آیا این موضوع میتواند دلیل محروم شدن او از برگزاری یک مجلس پاسداشت در سرزمین مادری باشد؟ بارها گفته شده ایرانیان خارج از کشور، مادامی که فعالیتی علیه امنیت و منافع کشور نداشته باشند، بخشی از همین ملت هستند. پس چگونه شاعری که تنها سرمایهاش قلمش بوده، حتی از برگزاری یک آیین یادبود نیز محروم میشود؟»
کتاب «گلپونهها» با مجوز در بازار موجود است
دبیر آیین «هزار ترانه، هزاران خاطره» همچنین با اشاره به وضعیت آثار هما میرافشار، بر این نکته تأکید کرد که کتاب «گلپونههای» این شاعر و ترانهسرا در بازار کتاب موجود است و با مجوز منتشر شده است؛ موضوعی که به گفته او، ضرورت شفافسازی درباره چرایی لغو آیین پاسداشت این شاعر را بیشتر میکند.
او تأکید کرد: «اگر آثار و نام هما میرافشار مسئلهای داشته باشد، این پرسش مطرح است که چگونه کتاب «گلپونهها» در بازار موجود است و با مجوز منتشر شده است؟ وقتی اثر مکتوب یک شاعر امکان انتشار و عرضه قانونی دارد، طبیعی است که درباره ممانعت از برگزاری مراسمی برای پاسداشت او نیز توضیح روشنی ارائه شود.»
عزیزی در ادامه گفت: «اگر این تصمیم حاصل تنگنظری کسانی بوده که از شنیده شدن نام بزرگان فرهنگ هراس دارند، باید بدانند نامهایی چون هما میرافشار و محمدعلی عزیزی با یک امضا به وجود نیامدهاند که با همان امضا نیز از میان بروند. این نامها در حافظه مردم ثبت شدهاند؛ حافظه یک ملت را نمیتوان بایگانی کرد، ترانه را نمیتوان توقیف کرد، خاطره را نمیتوان لغو کرد و هنر را نمیتوان از قلب مردم بیرون کشید.»
دبیر آیین «هزار ترانه، هزاران خاطره» با بیان اینکه هنوز نمیداند دستور لغو این مراسم از سوی چه شخص یا نهادی صادر شده است، گفت: «تنها میخواهم از تصمیمگیرنده بپرسم آیا هنگام امضا، حتی برای چند ثانیه به این اندیشید که پشت آن برگه، امید دهها هنرمند، اشک خانواده دو عزیز از دسترفته، اعتبار برگزارکنندگان و احساس صدها دوستدار فرهنگ ایستاده است؟ آیا به این فکر شد که لغو یک آیین پاسداشت، تنها متوقف کردن یک برنامه نیست، بلکه میتواند احساس بیپناهی را در میان جامعه فرهنگی کشور عمیقتر کند؟»
وی خاطرنشان کرد: «آنچه رخ داد، صرفاً لغو یک برنامه نبود؛ زخمی بود بر پیکر اعتماد جامعه فرهنگی. هما میرافشار هزار ترانه برای مردم این سرزمین به یادگار گذاشت، اما با یک امضا، هزار دلیل برای رنجیدن اهل فرهنگ آفریده شد.»
عزیزی در پایان گفت: «ویران کردن کار دشواری نیست. با یک امضا میتوان سالنی را خاموش کرد و مراسمی را متوقف ساخت، اما روشن کردن چراغ فرهنگ، سالها عشق، تجربه، دانایی، صبوری و ازخودگذشتگی میخواهد. تاریخ، نام کسانی را که فرهنگ آفریدند با احترام به یاد خواهد سپرد و حقیقت را، هرچند بتوان به تأخیر انداخت، هرگز نمیتوان از حافظه مردم پاک کرد. امید دارم مسئولان ذیربط با شفافسازی درباره دلایل این تصمیم، اجازه ندهند چنین پرسشهایی بیپاسخ بماند؛ چرا که صیانت از فرهنگ، جز با شفافیت، انصاف و احترام به سرمایههای فرهنگی این سرزمین ممکن نخواهد بود.»
۵۹۲۴۴
