ماجرای مردی که از پزشکان خواست دو انگشتش را قطع کنند

نادیا زکالوند: اختلال هویت یکپارچگی بدن، اختلال روانی بسیار نادری است که در آن افراد احساس می‌کنند بخش یا بخش‌هایی از بدن‌شان به آنها تعلق ندارد و برای رسیدن به آرامش و حس کامل بودن، باید آن بخش‌ها را از بین ببرند. به همین خاطر افراد مبتلا به این اختلال معمولا از دیگران می‌خواهند عضوی از بدن آنها را قطع کنند یا حتی خود دست به چنین کاری می‌زنند.

پاها، دست‌ها، انگشتان دست و پا، چشم‌ها، گوش‌ها و دندان‌ها بیش از سایر اندام‌ها تحت تاثیر این اختلال قرار می‌گیرند. بنابر مطالعه‌ای هم که در این خصوص انجام شده است، پای چپ معمولا بیشترین آسیب را از این اختلال می‌بیند.

علائم این اختلال چیست؟

افراد مبتلا به این اختلال معمولا علائم زیر را از خود بروز می‌دهند:

* تمایل شدید به از دست دادن عضوی از بدن
* تنفر از عضوی از بدن
* تفکر وسواسی درباره بدن
* استرس یا اضطراب شدید
* افسردگی دایمی
* تظاهر به معلول بودن
* رفتارهای خودآزاری
این بیماری در افراد مختلف از خفیف تا حاد دیده می‌شود. وقتی این اختلال شدت می‌گیرد، فرد به آسیب زدن به خود روی می‌آورد.

علت ابتلا به این اختلال چیست؟

متخصصان بهداشت و سلامت هنوز کاملا علت ابتلا به این اختلال را نمی‌دانند. بررسی‌ها نشان داده این اختلال می‌تواند نتیجه ناهنجاری در بخشی از مغز باشد که مسئول درک بدن است. بخش‌های کورتکس حسی بدن و  لوب پاریتال، در پردازش احساسات مربوط به بدن و مکان‌یابی اعضای مختلف بدن نقش دارند. ناحیه اینسولا هم که بین لوب‌های تمپورال و فرونتال قرار دارد، به تنظیم احساسات و ادراکات مربوط به بدن کمک می‌کند. ناهنجاری در این بخش‌ها، فرد را به اختلال هویت یکپارچگی بدن مبتلا می‌کند.

عوارض اختلال هویت یکپارچگی بدن

فرد مبتلا به این اختلال ممکن است به خود آسیب بزند و بخشی از بدن خود را قطع کند و در نتیجه آن دچار خونریزی کنترل‌نشده، عفونت، آسیب عصبی، درد شدید ناشی از قطع عضو شود و حتی زندگی‌اش به خطر بیفتد.

درمان اختلال هویت یکپارچگی بدن

درمان اختلال هویت یکپارچگی بدن چالش‌برانگیز است و هیچ درمان مطمئنی برای آن وجود ندارد. درمان این اختلال معمولا  شامل روان‌درمانی شناختی-رفتاری، دارو برای درمان افسردگی و اضطراب، استفاده از پروتز، ویلچر یا واکر و حتی استفاده از واقعیت مجازی برای شبیه‌سازی زندگی بدون یک عضو بدن می‌شوند.

 این درمان‌ها می‌توانند علائم این اختلال را کاهش دهند اما تمایل به قطع عضو را از بین نمی‌برند. برخی از متخصصان هم قطع عضو سالم فرد را راه‌حل مناسبی می‌دانند. اما مخالفان این درمان معتقدند به‌عمد معلول کردن فرد روش صحیحی نیست و هیچ تضمینی برای رفع احساسات فرد درباره بدن خود وجود ندارد و حتی ممکن است زندگی او را پیچیده‌تر کند.

منبع:

clevelandclinic